We wish you a merry Christmas and a happy 2008!

Een kerstgroet

Deze kerstgroet wilden we niemand onthouden: http://www.elfyourself.com/?id=1339744532
(Met dank aan Roman!)

Bij elkaar geraapt van alles wat

• De overbuurman heeft een ijshockeyveld in zijn tuin gemaakt. Zijn zoon van 7 zien we elk vrij moment hockeyen met zijn vriendjes.


• 's Avonds is de baan met grote lampen verlicht. De meisjes zijn al uitgenodigd om hun eerste schaatsmomenten mee te gaan maken op deze ijsbaan.
(Voor de oplettende detailkijker: zie de mega BBQ voor het huis)



• Afgelopen vrijdag was het kerstfeest voor de medewerkers van de ING. De organisatie had een feestzaal bij een golfcomplex afgehuurd. De avond begon natuurlijk met de noodzakelijk kerstspeech door de directeur. Daarna volgde het buffet en - nog belangrijker - het toetjesbuffet. Bij aanvang van de avond hadden we lootjes gekregen. Na het eten werden een uur (!) lang prijzen verloot. Het waren luxe prijzen: cadeaumanden met champagne, luxe likeurpakketten en cadeaubonnen. Daarna volgden nog de "grand prizes": 3 cadeaubonnen van $ 250,-, 1 bon van $ 500,- en 1 bon van $ 1.000,- te spenderen bij West Edmonton Mall. En wij gingen naar huis met... eh.... laten we het er maar op houden dat we gelukkig zijn in de liefde! Na de loting volgde de "disco". Het voelde een beetje als een feest op de middelbare school. Het verschil was alleen dat er wel alcohol geschonken werd. Opvallend was overigens dat iedereen zelf voor het drinken betaalde. We keken ons ogen nog uit op de dansvloer: iedereen beschikte over "line dancing skills". Toen er een klaarblijkelijk populair line dance nummer kwam, stond driekwart van de zaal op en ging naar de dansvloer! We willen gerust integreren, maar laten het line dancing nog even zitten, dachten we zo.
• Een stukje etiquette-beleving:
  - als je hier uiteten gaat, wordt je bord - als je klaar bent met eten - direct weggehaald, ongeacht of de ander nog zit te eten.
  - als je met een groep uiteten gaat, dan is het niet ongebruikelijk dat de fooi van 15% alvast bij de rekening wordt opgeteld.
  - het merendeel van de Canadezen neemt niet de moeite om hun hand voor de mond te doen als ze gapen.
• Nine en Kiki hebben een tekening naar Santa gestuurd. Het adres was :
  Santa Claus
  North Pole, H0H 0H0
  Canada
  De postcode ("Ho Ho Ho") is natuurlijk grappig gevonden. De meisjes waren erg onder de indruk: na een week kwam er een brief terug!

Brightnights & Candy Cane Lane

Hawrelak Park
Hawrelak Park
Candy Cane Lane









Vorige week zijn we naar Hawrelak Park geweest, daar wordt op dit moment "Brightnights" georganiseerd. De website van de gemeente omschrijft dat als volgt:
"Brightnights is one of the largest drive-through Christmas light theme park events in Canada, lighting up the sky in beautiful Hawrelak Park annually from late November to early January. Brightnights contains more than 400 animated and static light displays, some more than 25-feet high. The traditional Christmas scenes are all there, along with magical worlds of fairytales, forests and fantasies. (...)"
Je kan met de auto door het park rijden en alle lichtjes-ornamenten bekijken. Het duurt ongeveer een half uur voordat je alles hebt gezien (ervan uitgaande dat je stapvoets rijdt!).

Een andere lichtjesattractie in de stad is "Candy Cane Lane". Deze Lane is eigenlijk een gewone straat in Edmonton die in december Candy Cane Lane wordt genoemd. Elke tuin in de straat is uitgebreid versierd met licht-ornamenten. Door de jaren heen is de straat zo'n attractie geworden dat de gemeente heeft besloten om de energierekening van de decembermaand bewoners te betalen.

Overleg in Calgary

Vorige week kreeg Albert van zijn baas te horen dat hij vandaag in Calgary verwacht zou worden voor een overleg. Op zijn vraag of hij met haar mee zou rijden of andersom antwoordde zijn baas: "Can you book the tickets?". Vanochtend vroeg vertrok hij dus naar Edmonton International Airport voor een vlucht van maar liefst 45 minuten naar Calgary! Vonden we eigenlijk best stoer. Vanavond vliegt hij weer terug.

Koud weekje

Onze eerste echte koude week zit erop. Het koudste dat we tot nu toe hebben gehad is -20 C afgelopen woensdagavond. Op het nieuws werd voorspeld dat dit de koudste winter in jaren gaat worden, dus we kunnen onze lol nog op.

Alles buiten is wit, het doet denken aan een kerstkaart van Anton Pieck. Overal in de sneeuw zien we hazensporen. Nine maakt er een sport van om de sporen te volgen op zoek naar het hazenhol. Tot nu toe zonder succes overigens. De hazen waren voor de winter nog lichtbruin, ze zijn nu spierwit.

Deze week heeft ons een mooie sleelaag aan sneeuw opgeleverd. Vlakbij ons huis is een mooie heuvel, door de meisjes origineel "De Grote Heuvel" genoemd met daarnaast een groot grasveld (ongeveer 5 voetbalvelden groot) en die Grote Heuvel is perfect om vanaf te sleeën met de meisjes. Ze moeten er nog wel aan wennen dat ze alleen helemaal ingepakt naar buiten mogen. Nine wil alleen maar rokken en maillots aan en ze is het er helemaal niet mee eens dat ze met dit weer met een broek naar buiten moet. Kiki wil eigenlijk geen wanten aan en geen muts op, dus we doen er minstens 20 minuten over voordat we allemaal degelijk ingepakt buiten staan. We hebben dit weekend skipakken voor ze gekocht, het lijken net Michelinmannetjes als ze die aan hebben.
Iedereen wordt geacht zijn stoep sneeuwvrij te houden. Als je je stoep niet schoonhoudt, dan riskeer je hier zelfs een boete. Het sneeuwschuiven is inmiddels noodgedwongen mijn nieuwe hobby geworden. Erg geinig om te doen ook al zal het na weken sneeuw vast mijn neus uitkomen. De sneeuw is heel droog en waait bijna weg als je het schuift. De droge sneeuw is overigens niet heel erg sneeuwbalgeschikt. We zullen aan de echte Canadees wat sneewbal- en sneeuwpoptips vragen.
Deze week zagen we 's avonds een apart voertuig over de stoep scheuren: een quad met een sneeuwschuiver ervoor die de stoepen sneeuwvrij maakte. Dat ik dus een half uur voor noppes had lopen schuiven mag de pret natuurlijk niet drukken.

Ice flowers

Op de rivier drijven ice flowers. Als eilandjes varen ze over de rivier, dat is heel bijzonder om te zien.

De komende week wordt het een stuk kouder. De weersvoorspelling voor halverwege de week is: -12 C maximum en -24 C minium temperatuur. We hadden al een keer gemeld dat de lokale Ed Aldus (bekend bij de Rotterdammers) niet heel secuur was met het voorspellen van het zomerweer, maar met dit koude weer draait hij warm: zijn voorspellingen blijken tegenwoordig vaak te kloppen. Lieten we ons afgelopen week met -5 C niet afschrikken en toog ik met de meisjes op de fiets naar de speeltuin, komende week wordt het waarschijnlijk puzzelen voor de openhaard.

Santa Claus blijft Kerstman

Vandaag was het kerstfeest voor de kinderen van de ING-medewerkers. Een teammanager van Albert mocht als de kerstman zijn entree maken. De organisatie had overigens nog getwijfeld of ze Albert als kerstman wilden laten verschijnen, maar zijn ietwat Dutch Accent zou wellicht bij de kinderen wat vraagtekens op kunnen roepen.

Zolang we Santa gewoon "kerstman" noemen, snappen Nine en Kiki over wie we het hebben, maar wanneer we hem "Santa Claus" noemen, raken ze het spoor bijna bijster: rode mijter, rode muts, rood pak, rode jurk, baarden, ze halen alles door elkaar. Nine zei dan ook: "Ik wil alleen naar de kerstman als ik hem "kerstman" mag noemen."

Het kerstfeest was in een afgehuurde ruimte in "Galaxyland" in West Edmonton Mall. Galaxyland is een overdekt pretpark in het winkelcentrum met een speeltuin, kermisattracties etc.

Nine vond het wel spannend om van de kerstman een cadeau te krijgen. Kiki daarentegen denderde met een rotgang op hem af om hem zo snel mogelijk haar knutselwerk te geven die ze 's ochtends voor hem had gemaakt (oke, ik beken: onder lichte dwang van mij...). Ze kregen van de kerstman een tas voor cadeautjes categorie kleurboek en kleurpotloden en allebei een knuffelbeest. Daarna mochten de meisjes (en Albert!) zich nog vermaken in Galaxyland.

Sinterklaas & Santa Claus

Hier is alles helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. In alle winkels zijn de kerstjingles luid en duidelijk te horen. De dag na Halloween vond er in alle winkels een ware metamorfose plaats: binnen een dag waren alle Halloweenschappen uitgeruimd en werd plaats gemaakt voor de kerstspullen. Een aantal collega's van Albert heeft zelfs al trots gemeld dat ze alle kerstinkopen al hebben gedaan. Een week of twee geleden hebben we het eerste huis met een versierde kerstboom voor het raam al gespot. Ook worden de huizen aan de buitenkant al langzaamaan versierd met gekleurde lichtjes. Deden we met Halloween nog direct "gezellig" mee met de versiertraditie: we stellen het nu nog even uit. We blijven "The Dutch people" dus eerst Sinterklaas en dan pas kerst. We smokkelen wel een klein beetje: komend weekend (!) wordt in West Edmonton Mall het kerstfeest voor de kinderen van de ING-medewerkers gevierd en dat willen we toch eigenlijk niet missen.

De meisjes zijn ervan overtuigd dat Sinterklaas eerst met de stoomboot van Spanje naar Nederland is gegaan en dat hij daarna even heen en weer vliegt naar Canada om de Nederlandse kinderen cadeautjes te brengen. Bij deze dank aan Tante Chan, die heeft nl. aan de Sint onze adreswijziging doorgegeven! Nine vroeg overigens nog lekker praktisch: "hoe past dat dan met die grote 'muts' en met dat paard?". Maar ja, als Sint&Piet over de daken en door de schoorstenen kunnen, dan is een vliegtripje met hun hele hebben en houden naar Edmonton natuurlijk peanuts.

Onder het mom van "Ik zal ze hier wat cultuur bijbrengen" gaat Albert met zijn team Sinterklaas vieren op 5 december: compleet met lootjes, cadeautjes en gedichten. De chocoladeletters ("Choclate Initials") van Droste die hij bij de Shoppers Drug Mart (plaatselijke Kruidvat) heeft gevonden en de kilozakken pepernoten van de Nederlandse toko maken het geheel compleet. Toen hij zijn team vertelde over Sinterklaas heeft hij natuurlijk uitgebreid stil gestaan bij het feit dat het Nederlandse kolonisten waren die Sinterklaas in Amerika hebben geïntroduceerd en dat 'hun' Santa Claus van 'onze' Sinterklaas is afgeleid.

Dank Lieve Vrienden

Nu is het eigenlijk niet onze gewoonte om Persoonlijk Gerichte Berichten op onze PolBlog te zetten, maar we maken nu graag even een uitzondering.
Vandaag kregen we met de post een geweldig fotoboek van Onze Vrienden uit Enkhuizen (alhoewel gedeeltelijk hier en daar uitgevlogen dan wel teruggevlogen). Het was een fotoboek over Albert's Afscheidstournee door Enkhuizen. Geweldige foto's, geweldige teksten. De tissues waren even nodig zeg maar... En over de laatste opmerking dat jullie ons op komen zoeken: graag! Lieve Vrienden: dank!

Droppie

Is het geen droppie?

I.B.G. (Interesting But Go on)

• Zondag is het Remembrance day. Veel mensen lopen hier rond met een Poppie blossom-button op (papaverbloem). Voor degene die benieuwd is waarom men hier met Remembrance day met een poppie op z'n revers rondloopt:
  "Each November, Poppies blossom on the lapels and collars of over half of Canada’s entire population. Since 1921, the Poppy has stood as a symbol of Remembrance, our visual pledge to never forget all those Canadians who have fallen in war and military operations (...)"
  [zie: http://www.legion.ca/asp/docs/rempoppy/allabout_e.asp]
• Af en toe vergeten we dat het hier allemaal net even anders gaat dan in het ons zo vertrouwde Nederland. Zo was het tijd voor nieuwe maandlenzen. Ik liep dus even binnen bij de lokale opticien met het verzoek of ze even wat lenzen konden regelen. Dat bleek echter niet zo makkelijk: ik moest een "oogtest" overhandigen. Ik dacht nog even slim te zijn door voor te stellen dat mijn oude opticien wel wat kon faxen, maar zo makkelijk kwam ik er niet mee weg: zonder een recente oogtest door een oogarts worden hier geen lenzen verstrekt (detail: dit onderzoek kost $ 95,-). Ze waren bij de opticien lichtelijk geshockeerd toen ik aangaf dat in Nederland al 15 jaar lenzen droeg en dat er nog nooit een oogarts naar mijn ogen had gekeken. Ik zag die mevrouw denken "Wat is dat voor land? Wat een onverantwoorde Hollanders!".
  Het onderzoek voelde een beetje als Bassie die het aan de binnenkant van zijn ogen ging bekijken. De oogarts vertelde tot in detail wat hij allemaal aan de binnenkant van mijn ogen zag, er was geen touw aan vast te knopen. Ik moet bekennen dat het me niet zo boeit..... en in het Engels snapte ik er werkelijk waar helemaal niets van. Ik zag natuurlijk ook helemaal niets meer zonder mijn lenzen (detail: -6,50/-6,75). Ik mocht tussen de onderzoeken door mijn bril nog wel even op, maar mijn bril is slechts sterk genoeg om 's ochtends koffie te zetten en de krant te pakken. Daarnaast werden mijn ogen continu bedruppeld waardoor ik helemaal niets meer zag en waarna mij verzocht werd even relaxt in een loeifelle lamp te kijken een. Gelukkig was het volgens de oogarts ook de bedoeling dat ik een beetje blurry zou zien. Het belangrijkste dat ik wel begreep was dat ik healthy eyes had, nou, dat leek me een prima uitkomst. De lenzen worden besteld: doel bereikt.
• Stand van zaken olieprijs: $ 0,94 per liter (omgerekend € 0,65). De Canadezen vinden dit overigens best prijzig...
• Albert gaat voornamelijk met de bus naar zijn werk. Hij gaat op de fiets naar de bushalte, dat is een minuut of 5 fietsen van ons huis. Wij Hollanders zijn in de veronderstelling dat hij met deze oude Opoefiets mèt slag in het wiel die hij onder een dikke stoflaag in de schuur van zijn ouders vond nog makkelijk de hele winter door naar het bushokje kan fietsen. Op zijn werk is hem al meermalen gevraagd of hij "spikes" om zijn banden gaat doen, Albert's reactie was "huh?".
  Laatst ontdekten we ineens op 100 meter van ons huis bushalte: een paal met een piepklein bordje erop met "Busstop". Erg handig, vooral als de winters hier echt zo zijn als alle Canadezen ons beloven èn Albert die spikes niet aanschaft. Helaas, toen ik het bordje eens van dichtbij bekeek stond er "Future Busservice". Na 45 minuten gebeld te hebben met de lokale busvervoerder bleek dat het nog wel even gaat duren voordat de bus hier gaat rijden: er mist nog een stuk weg... best belangrijk zeg maar. En aangezien ze het hier hebben over de periode "vòòr de sneeuw" en "ná de sneeuw" hoorde ik dat het zo ongeveer mei gaat worden voordat de bus hier gaat rijden... Mocht Albert al voortploegend op de opoefiets door een meter sneeuw gaan, dan volgt daar uiteraard een foto van!

Albert & ING

Hier een aantal foto's van Albert's werk: zijn werkplek, het ING-gebouw, de cubicles en Albert's naambordje zodat iedereen toch nog weet wie er achter het muurtje zit.

Bij de ING wordt veel aan goede doelen gedaan. De ING steunt "United Way", een soort Canadese Postcodeloterij die verschillene doelen steunt. Komende week is het de "United Way Week" en worden er allerlei activiteiten georganiseerd om geld in te zamelen. Zo heeft Albert voor deze week voor het luttele bedrag van $ 5,- "Be Seen In Jeans" gekocht. Dit houdt in dat hij deze week legaal in spijkerbroek op het werk mag verschijnen. Verder heeft hij zich laten strikken voor "Are you smarter than a fifth grader" (dat is hier ook een tv-programma), het "management" is hiervoor gevraagd en van de medewerkers wordt verwacht dat zij betalen om te zien hoe de leidinggevenden zich voor joker zetten. Daarnaast kan Albert nog loten kopen om kans te maken op "A day off with pay", kaarten voor de Oilers, kaarten voor de Rodeo en een lunch (in een restaurant naar keuze) met de directeur van zijn divisie. Het kantoor in Calgary heeft een zelfde "United Way Week" en de grootste uitdaging voor Edmonton is om meer geld in te zamelen dan Calgary.

Een pak sneeuw!

Nu hadden we al gemeld dat we vorige week voor het eerst sneeuw hadden, maar toen we vanochtend wakker werden wat het echt "Winter Wonderland". De wintertijd was vanochtend ingegaan en om die reden stonden we al om 7.30 (!) uur buiten met onze snowboots. De enkele buren die al wakker waren hebben vast hoofdschuddend naar buiten gekeken "those foreigners still think snow is special...."

Halloween

Halloween werd hier ongelofelijk groot gevierd. Alle winkels hadden schappen vol met verkleedkleren, versierspullen, Halloweensnoep etc . Overal hingen skeletten aan huizen, lagen er grafstenen in tuinen en was winkelpersoneel verkleed. Vooraf vreesden we dat de meisjes er een beetje bang voor zouden zijn, maar Nine vond de "skletten" wel "grappig poppetjes". Ook op Albert's werk werd Halloween uitgebreid gevierd. Er was een wedstrijd wie de best versierde afdeling had en er werd een pompoen-snij-wedstrijd gehouden. Op de foto is het trainingslokaal van Albert's team te zien. Albert is met de meisjes langs de deuren gegaan, Nine was natuurlijk verkleed als prinses, Kikus zou in een berenpak .... en Albert zelf ging als Hollandse Heks.

White Mud

Op vijf minuten fietsen van ons huis bevindt zich White Mud Ravine, een geweldig natuurgebied met overal eekhoorns en een heuse beverdam. De bevers hebben we nog niet kunnen spotten overigens. De meisjes vinden een wandeling in White Mud een geweldig avontuur. Kiki noemt White Mud "de bergen", ze zal wel raar staan te kijken als ze voor het eerst naar de Rockies gaat!

Sneeuw

Het heeft vannacht voor het eerst gesneeuwd! Het is maar een klein laagje: de daken, tuinen en auto's zijn wit, maar toch: het is het begin van onze eerste Canadese winter. We gaan dit weekend snowboots aanschaffen voor ons en de meisjes. Het weer blijft hier wel bijzonder: afgelopen woensdag was het 20 graden!

This and That

• De reclames zijn hier zo ongelofelijk slecht... onze gemoedstoestand wat betreft de commercials ging van verbazing (half augustus) via ongeloof (eind augustus), geïrriteerdheid (begin september) en agressiviteit (september) naar apathische berusting (heden). Het feit dat elk programma om de paar minuten wordt onderbroken voor een reclameblok is op z'n zachtst gezegd iets waar we nog niet aan gewend zijn.
• In Canada bestaat geen Teletekst! Dit is voor een Teletekst verslaafde als Albert toch wel een afkickwaardig feit. Hoe deden ze dat hier dan voor het internettijdperk?
• De tv-gids is onleesbaar. Als je wil zien wat er op tv is zijn er twee opties: zappen, maar dat is toch een tijdrovende bezigheid gezien het grote aantal zenders of Channel 5 kijken waar te zien is wat er "nu en over een half uur" per zender op tv is.
• Voor aanvang van het programma van kok Gordon Ramsay komt in beeld "This program contains coarse language, viewer discretion is advised". Voor aanvang van "Family guy" (volwassen tekenfilm, beetje Simpsons-achtig) komt in beeld "This program contains adult humor, viewer discretion is advised".
• Baseball is echt een geweldige sport. Colorado en Boston staan in de finale van de World Series en het is echt super om te kijken. Aan ijshockey moeten we nog een beetje wennen, nou ja "we", ik eigenlijk. Het gaat zo snel dat ik amper door heb waar de puck is. Ik zie alleen maar hockeyhelmen en andere beschermingselementen en heb dus geen idee wie wie is. De Edmonton Oilers moeten het voorlopig nog maar even met 1 Pol-fan doen, vrees ik.
• Als we met de meisjes op de "Sparta Moederfiets" rijden, dan krijgen we ongelofelijk veel reacties. Overal worden we aangesproken over de fiets. Opmerkingen als "how neat", "unbelievable, two kids on one bike" en nastarende blikken zijn niet vreemd. Zo werd ik zelfs door een klussende Bob de Bouwer in de straat aangesproken "Oh, you are the lady with the bike, it looks like a car". Oke, beetje overdreven, maar wel grappig. We rijden overigens nog wel ietwat illegaal rond... helmen voor de meisjes zijn verplicht en aangezien we dat een nogal overdreven en betuttelende regeling vinden, zijn we tot nu toe onbewust vergeten de helmen te kopen. Gaan we natuurlijk wel doen, we moeten ons netjes aanpassen...

Nanine naar preschool

Nine is deze week voor het eerst naar preschool gegaan. Het schoolsysteem is hier anders dan in Nederland. Het begint hier met preschool voor kinderen vanaf 3 jaar, daarna volgt kindergarden voor kinderen van 5 jaar en elementary school vanaf 7 jaar. Preschool is te vergelijken met de Nederlanse peuterspeelzaal en kindergarden met groep 1. Kiki mag dus pas volgend schooljaar naar preschool. De uren van preschool zijn voor ons een beetje wennen: slechts drie middagen per week van 13.00-15.15 uur. Niet te vergelijken dus met de drie hele dagen creche van 8.00-18.00 uur in Nederland.
Het was best even uitzoeken hoe het allemaal werkt met de scholen en waar ze zitten. Al snel werd duidelijk dat in onze wijk de eerste paal voor de school de grond nog in moet en dat daardoor de wachtlijsten voor de scholen in de aangrenzende wijken erg lang zijn. Het niveau van de preschools leek zo op het eerste gezicht ook wel te verschillen. De ene preschool is gevestigd in een gebouw van een kindergarden/elementary school terwijl ik ook preschools heb gevonden die gevestigd waren in een wijkgebouw en waar een ouder (!) de juf moest vervangen als ze onverwachts ziek bleek te zijn.
Uiteindelijk hebben we een school gevonden in een wijk op 15 minuten rijden van ons huis. Het is gevestigd in een elementary school en komt erg professioneel over met een ervaren juf en assistent juf. De juffies worden bij de achternaam genoemd, dus geen Melissa en Brigitta maar netjes Miss Steed en Miss Da Silva.
Het verbaasde ons wel dat elke preschool die ik vond een cooperative preschool betrof, oftewel: een grote inbreng van de ouders wordt verwacht! Zo ook bij Nines school: elke schooldag heeft een ouder duty parent day wat betekent dat de ouder moet meehelpen in de klas, het betekent dat Albert of ik om de zes weken mag komen helpen. Ook wordt verwacht dat elke ouder een paar keer per schooljaar een avond Cleaning Bee is en een paar uur het speelgoed komt poetsen. Verder bestaat het bestuur uit ouders en wordt van de ouders verwacht dat ze zich aanmelden als "vrijwilliger" voor diverse taken als "knutselopperhoofd", "kleimaker", "wasvrouw", "hoofd schooluitjes" of fundraiser. Je bent verplicht om een x-aantal keer per jaar mee te doen met de fundraising activities. Het niet meedoen met de verplichte activiteiten wordt beboet. Het betalen gaat hier overigens ook wat anders dan in Nederland. Geen machtiging om het geld gewoon van onze rekening af te halen, welnee, alles gaat hier met cheques! Zonder cheques ben je hier nergens. We hebben bij Nines aanmelding cheques moeten schrijven voor de maanden oktober tot en met juni, voor administratiekosten, voor schooltuitjes, voor eventuele boetes bij het niet verschijnen op de duty days, bij de fundraising, bij de Cleaning Bee evenings etc. In totaal hebben we iets van 20 volledig ingevulde cheques moeten inleveren!
Het was best spannend om Nine naar school te brengen. Ik denk dat wij nog zenuwachtiger waren dan de kleine meid waar het om draaide. Het is natuurlijk ook niet niks: niet meer de vertrouwde creche met de vertrouwde juffies maar een nieuwe school, nieuwe kinderen, nieuwe juffen en dan ook nog eens alles in het Engels. Vorige week mocht ze een lunchbag uitkiezen: het werd een knalroze prinsessentas met bijbehorend plastic prinsessenbakje voor de snack. Ik was met de meisjes al een keer naar de school geweest om even te kijken en om kennis te maken met de juffies. En wat een geluk: de juf leek heel veel op Nines favoriete juf in Nederland: juf Victoria! Dat was een meevaller!
Maandag was haar eerste dag. Albert had een vrije dag en bracht haar weg. De school is een kwartier rijden van ons huis met de auto. In de auto zei Nine "Mama zal mij wel gaan missen he!". Omdat het de eerste dag was, mocht Albert erbij blijven. Nine bleef eerst dicht bij Albert zitten, maar al snel deed ze met alles mee. Het was voor Albert bijzonder om te zien hoe het contact met de andere kinderen ging. Nine bleek nogal een bezienswaardigheid. Alle kinderen wilden aan haar kleren voelen, aan haar haren zitten en één meisje gaf Nine gelijk een knuffel toen ze binnenkwam en wilde haar hand vasthouden, heel schattig. Woensdag mocht Nine voor de tweede keer en brachten Kiki en ik haar weg. Dat was natuurlijk wat moeilijker: ze bleef nu alleen achter. De eerste minuten had ze het even zwaar, maar volgens de juffen was het na een paar minuten alweer over en ging het goed. Op de terugweg naar huis hoorde ik haar ineens heel stoer zingen over "Up and Down". Ze vertelde dat ze hadden geknutseld en dat de knutsels nog niet mee naar huis mochten omdat ze nog moesten drogen. We waren zo trots dat ze dat allemaal begrepen had. En vrijdag mocht ze voor de derde keer: vrolijk bleef ze achter in de klas. Van de juf hoorden we dat ze al veel Engelse woordjes kende en dat ze alle liedjes probeerde mee te zingen toen het liedjestijd was. Geweldig dus. De juffen beschikken inmiddels over een woordenlijst Nederlands-Engels zodat ze Nine toch een beetje kunnen begrijpen, best handig als Nine bijvoorbeeld naar de wc moet. Maar ook in andere situaties is het handig: zo vroeg ze in de klas om een "pop" en dachten de juffen dat ze wat wilde drinken.
Het maakt op Kiki wel indruk dat ze niet mee mag naar school, in Nederland gingen ze natuurlijk samen naar de creche, ze zegt nu de hele dag "Kiki niet naar school, Kiki is klein" en zo is het.

Dutch Delicous

Vandaag waren we voor het eerst bij onze echte eigen Toko: Dutch Delicous. Geweldige zaak ten noorden van downtown. We werden begroet met met "good afternoon, goedemiddag" en we struikelden bijna over de pepernoten, schuimpjes, gevulde speculaas en de chocoladeletters.

Wat koopt De Hollander zoal in zijn Toko? Nou, het volgende:

- Enkhuizer (!) lange vingers

- Euroshopper kruidkoek

- Euroshopper kroepoek

- de originele Nibbits

- Een zak met oud hollandsch schepsnoep

- Kruidcakemix van Homemade (ook te verkrijgen bij de Albert Heijn!)

- Honig nasikruiden

- Conimex Ketjap Manis

- Albert Heijn pannenkoekenmix

- Krentenbollen (voor de Enkhuzers onder ons: ze waren bijna net zo lekker als de Botman krentenbollen!)

- De Ruijter melkchocolade vlokken

- Haribo suikerspekjes

Onderaan het bonnetje staat "tot ziens & bedankt" en wordt de tip gegeven dat je je chocoladeletters kan bestellen zodat je ervan verzekerd bent dat de juiste letters voorradig zijn. Natuurlijk is het ook mogelijk om een "gezellig bakkie" te doen in de koffiehoek van de winkel. Als echte Dutchies reden we tevreden en al krentenboletend weer naar huis!

Kiki's verjaardag

Onze Kikus is afgelopen vrijdag twee jaar geworden! Bij deze dank aan alle e-mail-, kaarten- en cadeautjesstuurders!

Qua taarterij zijn we al een beetje Canadian: zie de pumpkin pie! Lekker! Kiki mocht de taarten uitkiezen, maar uiteindelijk brulde ze in de winkel "IJS!" en aangezien de jarig het mag zeggen...

Foto's huis

Foto's Master Bedroom

Links van het bed is de badkamer, tegenover het bed

de walk-in-closet

Foto's kamer Kiki

Foto's kamer Nanine

Foto's keuken

Foto links: links (net te zien) de wc-deur, daarnaast de garderobekast en rechts de achterdeur