Van huizenjacht tot bod

We lazen vorige week in de krant dat het nu een "buyers market" is i.p.v. een "sellers market". "Hebben wij even geluk" dachten we. Helaas bleek dat niet helemaal het geval aangezien de huizenprijzen in het laatste jaar of anderhalf jaar met meer dan $ 100.000,- zijn gestegen! Iedereen wil natuurlijk een graantje mee wil pikken van de stijgende prijzen en daarom worden de huizen massaal te koop gezet. Het aantal huizen dat te koop staat is in vergelijking tot vorig jaar zomer verdubbeld. Gelukkig had dit weer tot gevolg dat de prijzen de laatste 3 maanden met $ 20.000,- zijn gezakt.
In Canada kies je een makelaar uit en die makelaar kan alle huizen laten zien die te koop staan. Je gaat hele dagen met de makelaar op pad, hij rijdt je overal naar toe en is volledig tot je beschikking. Als hij een huis uit eigen portefeuille verkoopt, dan is alle winst voor hem, als hij een huis van een andere makelaar verkoopt, dan delen ze de winst. Elk huis dat te koop staat heeft een apparaatje aan de voordeur hangen waarin de huissleutel zit. Met een computertje en een code kan de makelaar dat kastje openen.
Wij kozen voor een man met een niet uit te spreken Indische naam, gemakshalve noemde hij zichzelf "Sam". Wij gingen volledig voor deze Sam aangezien hij een kennis was van een erg goede vriend van een zeer aardige les (etc.) van Albert's moeder. We hadden al e-mailcontact met hem gehad vanuit Nederland. Sam zou volledig tot onze beschikking staan als we hem nodig zouden hebben, nou, wat wilden we nog meer!
Op zijn website en op zijn visitekaartje zagen we een stralende jonge Sam met mooi bruin haar en een gezonde zongebruinde gelaatskleur. Toen we kennis maakten, bleek dat het een ietwat oude foto betrof, onze Sam was grijzer dan grijs en had eenzelfde gelaatskleur. Sam zat volgens eigen zegge al "meer dan 30 jaar" in het vak, mijn schatting dat hij al iets van 50 jaar in het vak zit, zou dus best kunnen. Het was snel duidelijk dat hij ongelofelijk veel verstand van huizen en de huizenmarkt had (nu zijn wij toch wel leken op dit gebied, dus veel moeite om ons te overtuigen kostte het hem niet). Hij zei dat er minimaal 40 huizen te koop stonden die aan onze wensen voldeden in de wijk die wij wilden.
Albert's ouders hadden alle volgende dagen als oppasdagen gereserveerd zodat wij op huizenjacht konden. Na een introductiegesprek op woensdag waarin wij aangaven wat voor huis we wilden en hij vertelde hoe de markt in elkaar stak, maakten we de afspraak om vrijdagochtend en vrijdagavond met hem op pad te gaan, we wilden de gehele dag, maar Sam bleek toch iets minder tijd voor ons te hebben dan beloofd. Hij liet ons in 2 uur 5 huizen zien. Toen we een haas in de tuin zagen zei hij "this house is gorgeous, you even have wildlife in your garden!". Na die twee uur wilden we weten wat voor huizen hij in gedachten had voor de avond. Tsja, eigenlijk kon de avond niet doorgaan, hij kon even geen huizen vinden die voor ons geschikt waren terwijl wij dachten "laat de volgende 35 huizen maar komen!". We dramden een beetje door toen bleek dat hij zaterdag, zondag en een groot gedeelte van de maandag in Winnipeg zou zitten, dat hij dinsdag niet kon, woensdag niet veel tijd had etc . Oke dan, we konden 's avonds van 18.30 uur tot 20.30 uur nog 5 huizen bekijken. Op ons verzoek werden dat nieuwbouw huizen.
's Avonds kregen we het gevoel dat Sam eigenlijk niet weg mocht van zijn vrouw aangezien hij zo ongelofelijk veel haast had, dat we eigenlijk alleen zijn hielen zagen en verder Sam niet meer konden vinden. Als we hem bij toeval tegen kwamen in het huis, dan zagen we hem alleen hoofdschuddend naar zijn horloge kijken. Toen we bij het eerste huis de auto uitstapten, was hij al binnen. Toen we binnenkwamen hoorden we hem nog net mompelen "this is the livingroom"en zagen we zijn hielen al bovenaan de trap. Albert en ik kregen de slappe lach en moesten telkens zoeken waar Onze Sam toch was. Toen we buiten kwamen stond de motor al aan. Gelukkig had hij nog wel de beleefdheid om te wachten met rijden totdat we instapten. Bij het 4e huis gebeurde wat hij - i.v.m. zijn tijdsplanning - al vreesde: wij hadden een blik van "DIT IS 'M!". We zagen dat Sam zuchtend neerschreed in een stoel, "Dit gaat lang duren" dacht hij. Na alle kamers keer naar keer bewonderd te hebben wilden we het 5e huis ook nog wel zien. En daarna.... wéér terug naar huis 4! Ja hoor, we gaan een bod uitbrengen. Hij moest dus met ons terug naar kantoor (inmiddels 21.30 uur). Daar moesten alle papieren in orde gemaakt worden (8 A-4tjes moesten ingevuld worden met de hand), die door ons gelezen moesten worden (dat duurde wel even), daarna moest de verkopende makelaar gebeld worden. Sam zijn grijze gelaat werd rood van boosheid toen de makelaar 10 minuten nadat hij was opgepiept nog niet had teruggebeld "those young guys, I answer my phone 24/7, I was already a realtor when they had their diapers on". Maar uiteindelijk: de makelaar belde terug en het bod was gedaan!