Albert heeft een baan als "Unit Claim Manager" bij de ING geaccepteerd! Zojuist heeft hij met zijn nieuwe manager gesproken en het is rond! Natuurlijk wil hij hier nog even rustig van genieten, dus eerst nog een extra weekje vakantie (ach, we hebben pas een paar maanden vakantie, daar kan nog wel een weekje bij!) en de week erna begint hij Downtown Edmonton in de ING-Building!
En we pakken het gelijk strak aan: morgen begint de huizenjacht!
Kortom: wordt vervolgd!
donderdag 30 augustus 2007
woensdag 29 augustus 2007
Dagje Calgary
Naast Glenn's Teapot zagen we deze geweldige molen: "The Donut Mill".
Als echte Canadians maken we ons natuurlijk niet druk over een autoritje meer of minder. Vandaar dat Albert en ik 'even' een dagje naar Calgary zijn gegaan. Ach, was maar 650 km in totaal! Geweldige route overigens. We reden over Highway 2 en passeerden schitterende plaatsnamen als "Wataskiwin", "Ma-me o Beach", "Red Deer", "East Hobbema", "Ponoka", "Netook" en "Airdrie". Het opvallende was: de weg ging continu rechtdoor, halverweg bij Red Deer volgde één bocht, waarna we weer volkomen rechtdoor reden totdat we bij Calgary aan kwamen! Het was bijna als de weg van Amsterdam naar Enkhuizen: gewoon de weg volgen en als je echt niet meer verder kan dan ben je in Enkhuizen.
De omgeving was geweldig: knalgele graanvelden welke werden afgewisselde met knalgroene weilanden. Het was erg heuvelachtig en overal zagen we gigantische strobalen op de velden. We zagen nog heel casual een bordje in het weiland staan met daarop "for sale 61 acres" en hier en daar stonden langs de snelweg tractoren en andere Bob de Bouwer-achtige voertuigen te koop. Erg grappig was het bordje "do not cross median" waarmee de tussenberg bedoeld wordt: de berm was 5 meter breed en 2 meter diep! Zelfs met onze superauto zouden we daar niet vol vertrouwen doorheen rijden! Ook nog opvallend: ongelofelijk veel zwarte koeien en ook koeien variërend van licht tot donkerbruin, allemaal effen gekleurd en dus geen Nederlandse gevlekte koeien. En nog een gat in de markt: ze hebben hier geen hectometerpaaltjes! Degene die de Canadezen zover kan krijgen dat ze die gaan plaatsen, kan hier rijk worden (maar dan natuurlijk wel even een paar cent per paaltje bedingen!
Toen we Calgary naderden, konden we de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains zien. Na Red Deer was het tijd voor een ontbijtje bij Glenn's Teapot, van al dat rijden kregen we wel honger dus de bacon&eggs ("sunny side up"), ham, scrambled eggs, hashbrowns en fruit gingen erin als Wieger Ketellapper! Het zou 16 graden zijn, maar de "gevoelstemperatuur" was een graad of 6! Dat bleek niet vreemd toen we in de krant lazen dat het die nacht in Calgary 1 graad was!
Nu was het dus 1 rechte weg (met uitzondering van Die Ene Bocht) tot Calgary. Maar toen... in Calgary finaal zijn we finaal de weg kwijtgeraakt. We reden eerst recht op downtow af, niet te missen door alle hoogbouw (schitterende skyline). Maar na een paar minuten zagen we de skyline rechts van ons, vervolgens ver achter ons en daarna was de skyline zelfs niet meer te zien! Albert had een gesprek met een hoge piet bij de ING en de tijd begon te dringen. In een woonwijk waar we ineens doorheen reden vroeg hij de weg. De dame die hij aansprak zal raar opgekeken hebben, hij liep nl. met ontbloot bovenlijf, nette pantalon en blote voeten over de stoep aangezien hij zich voor het gesprek nog moest omkleden. Uiteindelijk reden we downtown en waren we "a few blocks" van de ING, we moesten stoppen wegens diverse wegversperringen. Gelukkig konden we daar parkeren. Van een Overvriendelijke Canadees mocht Albert de mobiele telefoon lenen om de ING te bellen. Ik zou wel even betalen voor het parkeren. Bleek dat het alleen met een creditcard kon... en we zeggen wel goed ingeburgerd te zijn, maar die creditcard hadden we niet bij ons... wonder boven wonder was De Overvriendelijke Canadees bereid om de parkeerkosten met zijn creditcard te betalen. Natuurlijk hebben we hem een tip gegeven, we zijn nl. nog niet gewend aan deze vriendelijkheid.
Uiteindelijk was het resultaat een zeer goed gesprek met de ING, een lege portemonnee (ik moet toch iets doen als Albert aan het lunchen is!) en zeer blije kinderen in de avond (die waren blij met alle cadeaus!). Tot zover ons dagje Calgary.
Fort Edmonton & shopping in Edmonton
Albert en de meisjes zijn een dagje naar Fort Edmonton geweest. Fort Edmonton is zoiets als het Zuiderzee museum in Enkhuizen, maar dan zonder IJsselmeer zeg maar. Nu ik erover nadenk, eigenlijk ook zonder de gerookte paling, zonder Oud Hollandsche snoepjes en eigenlijk ook zonder Oud Hollandsche huisjes... Wel met alles over de geschiedenis van Canada en nog belangrijker (voor de meisjes in ieder geval): met stoomlocomotief en met paard&wagen-ritjes. Zoals op de website van Fort Edmonton beschreven:
- "One of Edmonton's premier attractions, the Park represents four distinct time periods, exploring Edmonton's development from a fur trade post in the vast Northwest, to a booming metropolitan centre after the First World War. The park features over 75 structures many of which are the originals. Costumed interpreters operate the site and live the way of the past. Exploring each building, each room, and talking to the 'inhabitants' makes for an extremely enjoyable recreational visit. This attraction can be viewed in a few hours or may take many return visits to appreciate the sense of the past." http://www.ftedmontonpark.com/
Zelf kreeg ik die dag een 'Edmonton Shopping Tour' verzorgd door een Nederlandse die hier nu 3 jaar woont. Het was een route langs allerlei geweldige meubelzaken en kledingzaken die je echt moet kennen voordat je ze kan vinden. De tour ging ook langs een aantal 'European Bakeries' en langs 'Little Italy' en een Nederlandse slager waar we terecht kunnen voor European food, maar ook speculaas, oliebollenmix, drop, Nederlandse kaas, vruchtenhagelslag, appelstroop, "euroshopper ontbijtkoek" en "euroshopper kroepoek". Deze slager verkoopt zelfs kroketten en slavinken! Beetje Hollands dagje dus!
woensdag 22 augustus 2007
Foto's Kiki's Canadian diner
Kikus vond de "corn on the cob" in het begin een beetje vreemd, maar het duurde niet lang voordat ze de aanval inzette! In een recordtempo had ze de mais eraf geknabbeld. Ook de noodles gingen erin als koek, zie op de foto hoe charmant ze dat naar binnen werkt! (Voor de oplettende kijker: zie Albert's voorhoofd)
Foto's appelboom
In de tuin staat een geweldige appelboom. Nine was snel klaar met plukken want ze kon alleen bij de laagste takken. Natuurlijk werd papa daarna ingeschakeld en hij kon "de boom in".
Oma had snel een pot appelmoes bij de supermarkt gekocht en 's avonds aten we "Nine's Appelmoes"
Oma had snel een pot appelmoes bij de supermarkt gekocht en 's avonds aten we "Nine's Appelmoes"
zondag 19 augustus 2007
Ditjes&Datjes
- Uit eigen ervaring: rij hier nooit met de fiets of de auto door een plas in de alley: voor je het weet klap je in een kuil van zo 'n 40 cm.
- Grap van een Canadian friend: two guys are hiking in the Rocky Mountains, suddenly they see a big grizzley bear. The first guy easily sits on one knee, opens his backpack and slowly takes out his sneakers and puts them on. The second guy is really afraid and in a hurry and stumbles: "what are you doing, you can never outrun a bear!". The first guy says: "But I only have to outrun you...!"
- Dezelfde Canadian friend had nog een 'goede tip' (hij was serieus!): "Als je toch aan je eind moet komen in de Rockies, zorg dan dat je gepakt wordt door een grizzley bear, die eet je tenminste in 1x op. Dit in tegenstelling tot een black bear of een cougar (katachtige), die speelt eerst met je en slaat je in het rond tot je bijna dood bent en eet je dan op". Tjsa, dat zijn nog eens tips he!
- Natuurlijk is hier alles groot en veel, dit werd nog even bevestigd door de pot pindakaas die in de reclame was: een pot van 2 kilo!
- Sommige boodschappen zijn heel herkenbaar: zo hebben ze hier in de supermarkt gewoon Becel margarine (ook al is het een grote ronde bak met daarin bijna een kilo), Knorr pepersaus, lange vingers (ook al zijn ze wederom een maatje groter) en speculaasjes! Ik moet bekennen dat ik al heb rondgekeken in de "European Store" en daar verkopen ze zelfs kruiden van Maggi, Venco drop ("schoolkrijtjes" en "zwart witjes") en chocolade vlokken, dus alle postpakken die jullie natuurlijk al wilden versturen kunnen weer uitgepakt worden!
- De verkeersregls zijn hier en daar wat anders: zo mag je door rood rijden als je rechtsaf wil slaan. Ook heb je in de woonwijken veel kruispunten waar iedereen een stopbord heeft. Opvallend hierbij is dat iedereen ook daadwerkelijk stopt en dat degene die het eerst kwam ook het eerst weer mag rijden. Bijzonder.
- De weersvoorspelling is hier dramatisch. Op de weatherstation is een weatherforcast voor de komende 10 dagen. Opvallend is dat het over 10 dagen altijd mooi weer is! Altijd lekker 29 of 30 graden met een zonnetje. Alleen.... het blijft altijd "over 10 dagen" en tot nu toe is het weer wel lekker, maar om het nu echt zomers te noemen....
- Grap van een Canadian friend: two guys are hiking in the Rocky Mountains, suddenly they see a big grizzley bear. The first guy easily sits on one knee, opens his backpack and slowly takes out his sneakers and puts them on. The second guy is really afraid and in a hurry and stumbles: "what are you doing, you can never outrun a bear!". The first guy says: "But I only have to outrun you...!"
- Dezelfde Canadian friend had nog een 'goede tip' (hij was serieus!): "Als je toch aan je eind moet komen in de Rockies, zorg dan dat je gepakt wordt door een grizzley bear, die eet je tenminste in 1x op. Dit in tegenstelling tot een black bear of een cougar (katachtige), die speelt eerst met je en slaat je in het rond tot je bijna dood bent en eet je dan op". Tjsa, dat zijn nog eens tips he!
- Natuurlijk is hier alles groot en veel, dit werd nog even bevestigd door de pot pindakaas die in de reclame was: een pot van 2 kilo!
- Sommige boodschappen zijn heel herkenbaar: zo hebben ze hier in de supermarkt gewoon Becel margarine (ook al is het een grote ronde bak met daarin bijna een kilo), Knorr pepersaus, lange vingers (ook al zijn ze wederom een maatje groter) en speculaasjes! Ik moet bekennen dat ik al heb rondgekeken in de "European Store" en daar verkopen ze zelfs kruiden van Maggi, Venco drop ("schoolkrijtjes" en "zwart witjes") en chocolade vlokken, dus alle postpakken die jullie natuurlijk al wilden versturen kunnen weer uitgepakt worden!
- De verkeersregls zijn hier en daar wat anders: zo mag je door rood rijden als je rechtsaf wil slaan. Ook heb je in de woonwijken veel kruispunten waar iedereen een stopbord heeft. Opvallend hierbij is dat iedereen ook daadwerkelijk stopt en dat degene die het eerst kwam ook het eerst weer mag rijden. Bijzonder.
- De weersvoorspelling is hier dramatisch. Op de weatherstation is een weatherforcast voor de komende 10 dagen. Opvallend is dat het over 10 dagen altijd mooi weer is! Altijd lekker 29 of 30 graden met een zonnetje. Alleen.... het blijft altijd "over 10 dagen" en tot nu toe is het weer wel lekker, maar om het nu echt zomers te noemen....
vrijdag 17 augustus 2007
Ikea
En ja hoor: de Ikea is hier precies hetzelfde als in Nederland, als "onze" Ikea in Barendrecht! Dat voelde wel een beetje als thuiskomen! Natuurlijk moesten we daar ook even een ontbijtje doen met de meisjes, maar dat was wel verrassend: geen bolletje, bolletje, plakje kaas en plakje ham, en een gewoon bakkie koffie, maar.... gebakken aardappelblokjes, scrumbled eggs, twee worstjes (eigenlijk gewoon 3 aan elkaar geplakte Ikea-gehaktballetjes), een croissantje en een flinke bak koffie! Kiki ging als een razende te keer met haar eieren en aardappels (en het was slechts 10.20 uur!), met twee handen tegelijk propte ze alles naar binnen. Nine had ineens de jam en croissantjes ontdekt (en in Nederland was het standaard: "ik lus geen jam"). Verder ging het zoals elke keer als we naar de Ikea in Nederland gingen: hun pop moet in elk kinderbed slapen, zij moeten zelf ook in elk bed liggen en vervolgens laten ze zich gelaten rondduwen door de rest van de winkel.
Nog even een weetje: Nederland telt 12 Ikea's en heel Canada slechts 11: twee in Alberta (Edmonton en Calgary), twee in het Westen in British Columbia en de rest aan de oostkust. Gezien die aantallen toch best prettig dat we er maar 15 minuten voor hoefden te rijden!
Nog even een weetje: Nederland telt 12 Ikea's en heel Canada slechts 11: twee in Alberta (Edmonton en Calgary), twee in het Westen in British Columbia en de rest aan de oostkust. Gezien die aantallen toch best prettig dat we er maar 15 minuten voor hoefden te rijden!
woensdag 15 augustus 2007
Trimmen door de 'Rockies'
Na bijna twee weken lekker lazy lui als passagier meegereden te hebben in onze bolide kreeg ik toch wel wat last van een schuldgevoel. Als je zo onderuit hangend over de weg zoeft en overal op de paden afgetrainde trimsters ziet, dan krijg je toch en beetje een vadsig gevoel zeg maar. Ik moest er maar aan geloven: ik heb toegegeven aan De Canadese Hobby: jogging.
Wat zijn de benodigdheden:
1. goede schoenen: check (in het verleden al eens van Albert “cadeau” gekregen… apart dat ik dat toen niet als hint heb opgevat…..)
2. een fleurig “echt” trimshirt: check
3. een professionele trimbroek: check
4. een personal trainer: check.
Ik heb natuurlijk de beste personal trainer die er is: marathonloper A.F Pol. “Ik weet wel een leuke route” zei hij. Toen ik zei dat ik wel een vlak stukje wilde om even in te komen zei hij: “De route is overwegend vlak”. Toen ik het bordje “Mill Creek Ravine Park” zag had ik natuurlijk al beter moeten weten… poeh he, het leken voor mij de Rocky Mountains wel. Toch iets anders dan mijn rondje Nesselande zeg maar….
Maar een echte personal trainer weet hoe hij dat aan moet pakken: met veel peptalk: “het ziet er heel soepel uit”(toch prettig om te horen als je als een zak bintjes naar boven trimt) en “het is inderdaad een beetje steil maar al ga je in één keer steil omhoog, dan ben je wel gelijk boven!” En een leuke: “Je mag kiezen: links af, beetje lang maar vlak of rechtsaf met heuvels maar wel veel korter” dat is sowieso geen makkelijke keuze als je amper kan praten van het gehijg en de pijn in de zij. Toen hoorde ik tot mijn schrik “even zien of we goed gaan, ik weet niet zeker welke kan we op moeten” gelukkig wist mijn trainer de weg!
Maar stiekem toegegeven: het was een geweldige route, leek eerlijk waar op de Rockies, maar dat geeft – nu ik lekker lui zit en een verdiende pint ijswater heb gekregen – wel een erg voldaan gevoel!
Wat zijn de benodigdheden:
1. goede schoenen: check (in het verleden al eens van Albert “cadeau” gekregen… apart dat ik dat toen niet als hint heb opgevat…..)
2. een fleurig “echt” trimshirt: check
3. een professionele trimbroek: check
4. een personal trainer: check.
Ik heb natuurlijk de beste personal trainer die er is: marathonloper A.F Pol. “Ik weet wel een leuke route” zei hij. Toen ik zei dat ik wel een vlak stukje wilde om even in te komen zei hij: “De route is overwegend vlak”. Toen ik het bordje “Mill Creek Ravine Park” zag had ik natuurlijk al beter moeten weten… poeh he, het leken voor mij de Rocky Mountains wel. Toch iets anders dan mijn rondje Nesselande zeg maar….
Maar een echte personal trainer weet hoe hij dat aan moet pakken: met veel peptalk: “het ziet er heel soepel uit”(toch prettig om te horen als je als een zak bintjes naar boven trimt) en “het is inderdaad een beetje steil maar al ga je in één keer steil omhoog, dan ben je wel gelijk boven!” En een leuke: “Je mag kiezen: links af, beetje lang maar vlak of rechtsaf met heuvels maar wel veel korter” dat is sowieso geen makkelijke keuze als je amper kan praten van het gehijg en de pijn in de zij. Toen hoorde ik tot mijn schrik “even zien of we goed gaan, ik weet niet zeker welke kan we op moeten” gelukkig wist mijn trainer de weg!
Maar stiekem toegegeven: het was een geweldige route, leek eerlijk waar op de Rockies, maar dat geeft – nu ik lekker lui zit en een verdiende pint ijswater heb gekregen – wel een erg voldaan gevoel!
dinsdag 14 augustus 2007
Onze container
Vandaag zijn we gebeld door verhuizer in Canada met de woorden "Your container arrived on Canadian soil". We waren zeer verrast, volgens de verhuizer in Nederland zou het nl. 4 a 5 weken duren! De container is op 6 augustus uit Nederland verscheept en is nu per trein onderweg van de oostkust naar Edmonton, naar verwachting arriveert de container hier aanstaande vrijdag. Ik moet bekennen dat het wel een prettig gevoel is dat de container op Canadees grondgebied is aangekomen en niet is achtergebleven in de Atlantische Oceaan... Nu nog even een detail regelen..... een huis!
Valley Zoo Edmonton
Vandaag zijn we met z'n vieren naar de dierentuin geweest. De ingang (zie foto hieronder) deed ons vermoeden dat we in de Efteling waren beland, maar dat bleek niet het geval. We willen natuurlijk niet protserig doen over hoe mooie en groot en geweldig Blijdorp is, maar..... we moesten de dieren hier gewoon zoeken! Vlakbij de ingang zagen we cavia's en ander klein kinderboerderij-grut, geinig, maar niet echt Zoo-waardig zeg maar. Het voordeel van het kinderboerderij-niveau was wel dat de meisjes konden ponyrijden. We hadden ingeschat dat Nine wel zou willen, maar dat ze er uiteindelijk niet op durfde, maar dat bleek niet het geval! Ze vond het geweldig en zat glunderend op de pony. Vervolgens Kikus, die ging zitten alsof het haar nieuwe buggy was en reed doodleuk 2 rondjes.
We moesten de dieren dus een beetje zoeken, maar uiteindelijk ontwaarden we wel Nine's favoriet: de zebra (of eigenlijk: ik ontwaarde hem, Nine probeerde 'm tussen het groen te vinden: "Kijk Nine, daar achteraan, bij die boom, een zebra!" "huh?" "Daar heeeeeelemaal achterin, die gestreepte vlek bij die boomstam, naast die boom, dat is een zebra!" "huh?" om vervolgens vertwijfeld het sociaal wenselijke antwoord te geven "ik zie 'm" met oogjes die maar rond tuurden). Maar uiteindelijk nog wel een aardige score: een tijger, een sneeuwluipaard, een witte wolf, 3 mini-aapjes in een minihokje, een witte en een zwarte lama, twee olifanten en een paar pelikaanachtigen. De meisjes vonden het geweldig en vermaakten zich prima. De prijs had ons overigens al moeten doen vermoeden dat het geen Blijdorp was: volwassenen $ 8,50, Nine $ 4,25 en Kikus aangezien nog geen 2 jaar gratis. Dat is dan wel weer een lief prijsje voor een park met hier en daar een dier, toch?!
We moesten de dieren dus een beetje zoeken, maar uiteindelijk ontwaarden we wel Nine's favoriet: de zebra (of eigenlijk: ik ontwaarde hem, Nine probeerde 'm tussen het groen te vinden: "Kijk Nine, daar achteraan, bij die boom, een zebra!" "huh?" "Daar heeeeeelemaal achterin, die gestreepte vlek bij die boomstam, naast die boom, dat is een zebra!" "huh?" om vervolgens vertwijfeld het sociaal wenselijke antwoord te geven "ik zie 'm" met oogjes die maar rond tuurden). Maar uiteindelijk nog wel een aardige score: een tijger, een sneeuwluipaard, een witte wolf, 3 mini-aapjes in een minihokje, een witte en een zwarte lama, twee olifanten en een paar pelikaanachtigen. De meisjes vonden het geweldig en vermaakten zich prima. De prijs had ons overigens al moeten doen vermoeden dat het geen Blijdorp was: volwassenen $ 8,50, Nine $ 4,25 en Kikus aangezien nog geen 2 jaar gratis. Dat is dan wel weer een lief prijsje voor een park met hier en daar een dier, toch?!
Foto Company Car Oom Jan
Oom Jan werkt als storemanager bij Tile Town, een winkel die tegels verkoopt voor badkamers en keukens e.d. Dit is de Company Car van Oom Jan, niet verkeerd he!
maandag 13 augustus 2007
Post
Via deze weg wil ik iedereen die ons per post heeft weten te vinden bedanken! De kaarten hangen allemaal op de muur in de basement, zo wordt het toch nog gezellig zeg maar! En Olaf: die cd is helemaal geweldig natuurlijk, lekker Nederlands sentiment, tissues waren wel even nodig!
Dank!
Dank!
zaterdag 11 augustus 2007
Sport in Canada
Een week sport in Edmonton, hieronder wat highlights:
- veel Barry Bonds die het homerun record van Hank Aaron (756) heeft verbroken (honkbal)
- de Edmonton Eskimos zitten in een dip (Canandese Football League)
- Den Bosch - Zwolle 2-1 (de uitslag stond echt in de krant)
- veel vrouwengolf
- Kratz, een lokale miljardair, wil de Oilers kopen (IJshockey)
- niks over Drenthe naar Madrid
- veel over Beckham en het niveau van LA Galaxy
Op tv heb je een 24 uurs sportkanaal met veel baseball & football. Het wordt dus wennen aan de andere sporten, veel vi.nl lezen en wellicht de schotel aanschaffen (zie hieronder) voor eredivisievoetbal.
- veel Barry Bonds die het homerun record van Hank Aaron (756) heeft verbroken (honkbal)
- de Edmonton Eskimos zitten in een dip (Canandese Football League)
- Den Bosch - Zwolle 2-1 (de uitslag stond echt in de krant)
- veel vrouwengolf
- Kratz, een lokale miljardair, wil de Oilers kopen (IJshockey)
- niks over Drenthe naar Madrid
- veel over Beckham en het niveau van LA Galaxy
Op tv heb je een 24 uurs sportkanaal met veel baseball & football. Het wordt dus wennen aan de andere sporten, veel vi.nl lezen en wellicht de schotel aanschaffen (zie hieronder) voor eredivisievoetbal.
Schotel
Mochten we echt heimwee krijgen naar "Dit was het nieuws", "De wereld draait door" of "KRO Kindertijd" dan biedt dit gevaarte wellicht nog uitkomst! Dit schitterende exemplaar zagen wij bij een van de buren hier toen we in de "alley" liepen.
Farmer's Market
Na een halve week Oud-Hollandsch druilweer, eindelijk weer zon in Edmonton. Dat maakt het vakantievieren toch wel wat prettiger. We zijn vandaag naar de Farmer's Market geweest. Het is een grote overdekte markt waar allerlei farmers en hobbykokken hun eigen producten verkopen. Het mooiste is nog: je mag alles proeven en dat maakt het met allerlei soorten "homemade cookies & pies" tot een groot eetfestijn.
donderdag 9 augustus 2007
woensdag 8 augustus 2007
Het Huis en de computer
Even een beschrijving van het huis. Het is een grote bungalow aan Argyll Road. Het huis heeft twee levels: "beneden"twee woonkamers, afgescheiden door een openhaard waar je omheen kan lopen (en die je dus van twee kanten kan bekijken). Op het hogere level (slechts 3 treden hoger) is de keuken en de eetkamer. Achter de keuken en de eetkamer is een gang met drie kamers en een badkamer: kamer van Albert's ouders, leskamer van Albert's moeder en een extra kamer, voorlopig is dat Jan zijn slaapkamer. Vanuit de woonkamers kan je naar beneden: naar de basement. Als er geen logees zijn, is dat Jan's woonverdieping. Ons luxe verblijf betekent dus dat Jan verbannen is naar de extra kamer. De basement bestaat uit een woonkamer (met openhaard!), een slaapkamer, een badkamer, een kleine computerkamer en een "utilityroom" waar de wasmachine, droger en een mega koelkast en mega vriezer staan. Verder bestaat die kamer uit alleen maar buizen en anderszins dat lijkt op een machinekamer, zolang alles werkt hoeven we daar zeg maar niets van te weten.
De kleine computerkamer leek heel handig, maar maakte het voor ons vrijwel onmogelijk om te computeren. Als Kiki slaapt (groot deel van de middag) en als de meisjes 's avonds naar bed gaan, kunnen we niet bij de computer. Maar ja, als ze niet slapen gaan wij niet computeren want dan gaan we leuke dingen doen. We wilden dus graag onze laptop gaan gebruiken, zodat we niet in de basement hoeven te zitten. Dat leek niet moeilijk: we hadden de modem nog net uit de meterkast gered voordat de verhuizers 'm wilden inpakken (dank Oom Mau voor de tip!) dus vol goede moed aan de slag. Dat bleek niet zo makkelijk. We kwamen erachter dat er nog "iets" op zolder stond, een klein leuk apparaatje waarvan ik het nut nooit wist. Dat leuke ding zit nu dus in de container (wilde het nog weggooien maar de verhuizer had het al ingepakt) en bleek essentieel. Albert's moeder kent hier - net als in Enkhuizen - iedereen en wist dus gelijk dat we "Martin" moesten bellen. Blijkt een onverstaanbare Taiwanees die streeft naar meer verstaanbaarheid (want zit op les bij Albert's moeder) en die kon Albert (computer is Albert's portefeuille....) een hoop op weg helpen. Vandaag is Albert De Held want hij heeft onze laptop aan de praat gekregen. Inclusief de standaardstress: 9 van de 10 stappen lukken, daarna moet er natuurlijk weer gebeld worden, vervolgens 30 minuten aan de lijn met iemand van het bedrijf van de "router", nog nooit zoveel snoeren gezien, de ene stekker in de ander, in een kastje met knipperende lichtjes etc. Het resultaat: ik zit nu dus heel luxe in de eetkamer te typen!
Ik wil jullie het volgende uit de les van Martin bij Albert's moeder niet onthouden: hij kreeg van Albert's moeder een sollicitatietraining. Hij zou bij een bedrijf gaan werken dat volgens Albert's moeder vragen zou stellen over zijn religie en hij bereidde het gesprek voor:
Albert's moeder: "are you Christian?"
Martin: "no, I don't mind working with Christmas."
De kleine computerkamer leek heel handig, maar maakte het voor ons vrijwel onmogelijk om te computeren. Als Kiki slaapt (groot deel van de middag) en als de meisjes 's avonds naar bed gaan, kunnen we niet bij de computer. Maar ja, als ze niet slapen gaan wij niet computeren want dan gaan we leuke dingen doen. We wilden dus graag onze laptop gaan gebruiken, zodat we niet in de basement hoeven te zitten. Dat leek niet moeilijk: we hadden de modem nog net uit de meterkast gered voordat de verhuizers 'm wilden inpakken (dank Oom Mau voor de tip!) dus vol goede moed aan de slag. Dat bleek niet zo makkelijk. We kwamen erachter dat er nog "iets" op zolder stond, een klein leuk apparaatje waarvan ik het nut nooit wist. Dat leuke ding zit nu dus in de container (wilde het nog weggooien maar de verhuizer had het al ingepakt) en bleek essentieel. Albert's moeder kent hier - net als in Enkhuizen - iedereen en wist dus gelijk dat we "Martin" moesten bellen. Blijkt een onverstaanbare Taiwanees die streeft naar meer verstaanbaarheid (want zit op les bij Albert's moeder) en die kon Albert (computer is Albert's portefeuille....) een hoop op weg helpen. Vandaag is Albert De Held want hij heeft onze laptop aan de praat gekregen. Inclusief de standaardstress: 9 van de 10 stappen lukken, daarna moet er natuurlijk weer gebeld worden, vervolgens 30 minuten aan de lijn met iemand van het bedrijf van de "router", nog nooit zoveel snoeren gezien, de ene stekker in de ander, in een kastje met knipperende lichtjes etc. Het resultaat: ik zit nu dus heel luxe in de eetkamer te typen!
Ik wil jullie het volgende uit de les van Martin bij Albert's moeder niet onthouden: hij kreeg van Albert's moeder een sollicitatietraining. Hij zou bij een bedrijf gaan werken dat volgens Albert's moeder vragen zou stellen over zijn religie en hij bereidde het gesprek voor:
Albert's moeder: "are you Christian?"
Martin: "no, I don't mind working with Christmas."
Heritage Festival
We zijn nog amper geland of het eerste festival konden we al meemaken: afgelopen weekend was het Heritage Festival. Meer dan 80 landen hadden hun eigen tent in een park. In de brochure van het festival stelden alle landen zich voor. Nederland had een vrij saai stuk (export land, industrie, gateway to Europe etc.). Het Duitse stuk begon als volgt: "De Duitsers zijn eerlijke hardwerkende mensen".
Natuurlijk gingen we als eerste naar de Nederlandse tent: alsof we nog "thuis" waren: oliebollen, kroketten, patat, poffertjes en haring. De klederdracht ontbrak natuurlijk niet Geweldig. De Duitsers waren natuurlijk ook zeer herkenbaar met hun braadworsten. Ze hadden verder nog een geinige jodelcursus & bijpassende dans. De meisjes waren vooral onder de indruk van de Chinese dansen en een Chinese draak en van de Oekraïnse tent waar ze "Elephant Ears" kregen, dat waren hele grote platte oliebollen in de vorm van .... [3x raden].
Natuurlijk gingen we als eerste naar de Nederlandse tent: alsof we nog "thuis" waren: oliebollen, kroketten, patat, poffertjes en haring. De klederdracht ontbrak natuurlijk niet Geweldig. De Duitsers waren natuurlijk ook zeer herkenbaar met hun braadworsten. Ze hadden verder nog een geinige jodelcursus & bijpassende dans. De meisjes waren vooral onder de indruk van de Chinese dansen en een Chinese draak en van de Oekraïnse tent waar ze "Elephant Ears" kregen, dat waren hele grote platte oliebollen in de vorm van .... [3x raden].
zaterdag 4 augustus 2007
"Welcome to Canada"
De vlucht is heel goed gegaan. De meisjes hebben zich voorbeeldig gedragen. De overstap op London was toch wel ietwat onhandig, dat kwam voornamelijk doordat onze buggy in London zoek bleek. Volgens de ene medewerker zou de buggy bij de uitgang van het vliegtuig staan, volgens de ander "on top" (geweldig, geen idee waar dat zou moeten zijn), volgens een derde konden we de buggy bij de bagageband vinden (terwijl onze koffers rechtstreeks naar Edmonton gingen) en volgens de laatste zou de buggy direct achter onze koffers zijn aangegaan. Kortom: onze toch wel heilige MacLaren is nog ergens tussen hier en Amsterdam.
We kregen gelijk een warm welkom in Edmonton. Een vriendelijke douanier zorgde ervoor dat we ongeveer 100 man bij de paspoortcontrole voorbij mochten gaan en dus direct door konden "ah, a young couple with two little kids, you can go first". Vervolgens naar Immigration om mijn (Wendy) papieren in orde te maken. Daar kregen we nog net geen "hug" maar wel de woorden "Welcome to Canada!". Geweldig dus. Na een invuloefening ("bent u weleens veroordeeld?", "Bent u in het verleden Canada uitgezet?" en nog meer van dat soort vragen) mocht ik mijn handtekening zetten (de douanier zei nog quasi serieus: "Binnen de lijntjes tekenen, anders vervalt je aanvraag en kan je terug", dat bleek een staaltje Canadese humor waar ik nog aan moet wennen geloof ik....). Ik kreeg Het Bewijs dat ik nu een "landed imigrant" ben. Zeer belangrijk, want dit bewijs moest ik voor eind augustus hebben, anders zou mijn visum voor immigration vervallen en zou ik opnieuw een aanvraag moeten doen. Zonder dit bewijs word ik geen "permanent resident" en uiteindelijk ook geen "Canadian Citizen", dan ben ik slechts een tourist en dat was toch niet de bedoeling van deze hele onderneming. Overigens best apart om ineens de allochtoon van de familie te zijn aangezien Albert en de meisjes alledrie met een eigen Canadees paspoort het land zijn binnengekomen! We waren aangenaam verrast dat alle koffers en sporttassen de juiste bagageband hadden bereikt en we konden door naar de "Customs". Ik was daar wel een beetje bang voor aangezien we van de verhuizer een volkomen onleesbare lijst hebben gekregen met alle goederen die in de container zitten. Ook dit bleek gelukkig geen probleem. Niets stond ons meer in de weg om onze entree te maken. Opa en Oma en Oom Jan stonden ons op te wachten. Geweldig om ze weer te zien. Ons Canades avontuur begint hiermee echt.
We kregen gelijk een warm welkom in Edmonton. Een vriendelijke douanier zorgde ervoor dat we ongeveer 100 man bij de paspoortcontrole voorbij mochten gaan en dus direct door konden "ah, a young couple with two little kids, you can go first". Vervolgens naar Immigration om mijn (Wendy) papieren in orde te maken. Daar kregen we nog net geen "hug" maar wel de woorden "Welcome to Canada!". Geweldig dus. Na een invuloefening ("bent u weleens veroordeeld?", "Bent u in het verleden Canada uitgezet?" en nog meer van dat soort vragen) mocht ik mijn handtekening zetten (de douanier zei nog quasi serieus: "Binnen de lijntjes tekenen, anders vervalt je aanvraag en kan je terug", dat bleek een staaltje Canadese humor waar ik nog aan moet wennen geloof ik....). Ik kreeg Het Bewijs dat ik nu een "landed imigrant" ben. Zeer belangrijk, want dit bewijs moest ik voor eind augustus hebben, anders zou mijn visum voor immigration vervallen en zou ik opnieuw een aanvraag moeten doen. Zonder dit bewijs word ik geen "permanent resident" en uiteindelijk ook geen "Canadian Citizen", dan ben ik slechts een tourist en dat was toch niet de bedoeling van deze hele onderneming. Overigens best apart om ineens de allochtoon van de familie te zijn aangezien Albert en de meisjes alledrie met een eigen Canadees paspoort het land zijn binnengekomen! We waren aangenaam verrast dat alle koffers en sporttassen de juiste bagageband hadden bereikt en we konden door naar de "Customs". Ik was daar wel een beetje bang voor aangezien we van de verhuizer een volkomen onleesbare lijst hebben gekregen met alle goederen die in de container zitten. Ook dit bleek gelukkig geen probleem. Niets stond ons meer in de weg om onze entree te maken. Opa en Oma en Oom Jan stonden ons op te wachten. Geweldig om ze weer te zien. Ons Canades avontuur begint hiermee echt.
Van Kia naar Plymouth
Dit is onze auto. Martijn heeft deze auto gekocht voor zijn rondreis door Canada/Amerika. Jan heeft de auto van Martijn overgenomen en vervolgens heeft hij hem aan ons gegeven. Nou, dit is wel wat anders dan een Kia Clarus he!
vrijdag 3 augustus 2007
De verhuizing
Maandag waren de verhuizers er al vroeg. Zelfs iets te vroeg, want de meisjes waren nog thuis. Ze moesten dus nog even wachten voordat ze naar binnen mochten. We vonden het beter voor de tere kinderzieltjes dat de meisje niet zouden zien hoe de verhuizers hun knuffels in dozen proppen, hun bed uit elkaar halen en hun boekjes in dozen stoppen.
Er kwam nog een kleine kink ik de kabel: Nine bleek koorts te hebben. Kikus mocht dus alleen naar de creche en Albert is met Nine naar het huis van Tante Chan en Oom Mau gegaan. Volgens zijn zeggen had hij de meest relaxte dag in 3,5 jaar: Nine lag bijna de hele dag te slapen en Albert hoefde alleen maar de krant te lezen, beetje in magazines bladeren, beetje internetten, beetje bakkie doen etc.
Mijn dag verliep soepel maar was met recht de meest saaie dag in de laatste 3,5 jaar. Ik liep natuurlijk alleen maar in de weg en kon eigenlijk niets doen. Gelukkig had ik buurvrouw Annie voor de gezellige bakkies. Ik heb me verder de hele dag mogen vermaken met "Chef", "Senior" en "Junior". Chef was een bijna contactgestoorde die de leiding had. Voordeel was dat hij erg goed was. Het nadeel was dat hij de benedenverdieping voor zijn rekening nam, ik ook voornamelijk beneden was, hij de radio niet aan wilde " nee, hoor, hoeft niet, is zo wel prettig" en vervolgens helemaal niets zei. Dan is een dag best lang zeg maar. Senior was een overbeleefde zeer gezellige Marokkaan (na elk drankje/broodje "mevrouw – echt waar, hij zei mevrouw tegen me – bedankt voor de verzorging", hij maakte nog net geen buiging. Hij mocht de eerste verdieping inpakken. Junior was " chef zolder" en was net als Chef ietwat contactgestoord en overduidelijk de kluns van het stel. Erg eigenaardig om zulke korte antwoorden te krijgen: " Was het druk op de weg" à " nee" , "Hoe ziet vandaag eruit, hoe pakken jullie het aan?" à " we kijken even en dan pakken we in", tsja, dat is natuurlijk wat ze doen. "Heb je eten bij je, of zal ik wat lunch halen?" à "maakt mij niet uit". " Oh, nou, ik haal wel wat, wat vind je lekker op bolletjes" "Maakt mij niet uit". "Lus je jus? " à " maakt mij niet uit" . Tsja, wat moet je er meer van zeggen. Het ging bijna vlekkeloos. Het enige smetje was een geweldig deuk in het laminaat op zolder. " Mevrouw [ja ja, ook hij zei mevrouw tegen mij!], kunt u even komen? Er zit geloof ik ineens een buts in het laminaat". Ik dacht nog: ach, een buts of een kras, lekker boeien, die zitten er wel meer in, erg kan het niet zijn. Maar Junior leek heel sterk, maar kon toch de fitnesshalter van Albert niet houden: een gat in het laminaat was het gevolg, het was een cirkel die exact het voormaat had van de doorsnede van de halter: 5cm en de cirkel lag 3cm lager dan de rest van het laminaat, beetje jammer. Gelukkig is de verhuizer verzekerd en regelen zij het met de kopers. Maandag om 16.00 uur was alles ingepakt. Geen enkel meubelstuk of kopje was nog te herkennen. Alles zat in dozen of was verpakt in bruin karton.
Dinsdag kwamen ze de boel inladen. Albert had wederom een dagje " Krantje/magazine/internet/slapende Nine" en ik liep een beetje te figureren in ons huis. Ze hadden nu nog twee Polen van hun vestiging aldaar meegebracht. Wat hadden die dikke nekken zeg, ongelofelijk gespierde lui die van aanpakken wisten. Om 10.00 uur was alles gepakt en reden ze de straat alweer uit. ‘sAvonds bleek ook Kikus ziek te zijn. Aangezien De Reis toch wel dichtbij kwam, zijn we toch maar even op woensdag naar de dokter gegaan. Mooie score: Nine een lichte oorontsteking en een keelontsteking, Kikus een dikke dubbele oorontsteking. De dokter merkte nog fijntjes: geef Kiki maar vaak neusdruppels, als het tegenzit gaat de ooronsteking ongelofelijk veel pijn doen en wordt het de gehele vlucht krijsen, nou, dat was een fijne voorbode! De plannen voor de overvolle woensdag moesten dus wat aangepast. Tante Chan was zoals altijd onze Rots in de Branding: zij heeft op beide meisjes gepast zodat wij onze super Kia Clarus terug konden brengen naar Schelluinen. Wat waren we blij dat de auto het nog had volgehouden tot deze dag! We zullen de auto niet missen zeg maar. We hadden voordat we deze Kia kregen nog nooit van de Kia Clarus gehoord, we vermoeden eigenlijk dat dit het enige exemplaar is dat bij de "Kia Clarus Terugroepactie" er tussendoor is geglipt). We hadden woensdag nog het rondje door het huis met de makelaars en de kopers, ging soepel. De mooie bolling van het laminaat op de overloop bleek verdwenen door het droge weer (ik hoefde dus niet zoals we van tevoren bedacht hadden continu op de bolling te gaan staan tijdens het rondje door het huis zodat niemand het door zou hebben). Met droge ogen hebben we de sleutels overhandigd en dat was de Wout van Heusden.
Er kwam nog een kleine kink ik de kabel: Nine bleek koorts te hebben. Kikus mocht dus alleen naar de creche en Albert is met Nine naar het huis van Tante Chan en Oom Mau gegaan. Volgens zijn zeggen had hij de meest relaxte dag in 3,5 jaar: Nine lag bijna de hele dag te slapen en Albert hoefde alleen maar de krant te lezen, beetje in magazines bladeren, beetje internetten, beetje bakkie doen etc.
Mijn dag verliep soepel maar was met recht de meest saaie dag in de laatste 3,5 jaar. Ik liep natuurlijk alleen maar in de weg en kon eigenlijk niets doen. Gelukkig had ik buurvrouw Annie voor de gezellige bakkies. Ik heb me verder de hele dag mogen vermaken met "Chef", "Senior" en "Junior". Chef was een bijna contactgestoorde die de leiding had. Voordeel was dat hij erg goed was. Het nadeel was dat hij de benedenverdieping voor zijn rekening nam, ik ook voornamelijk beneden was, hij de radio niet aan wilde " nee, hoor, hoeft niet, is zo wel prettig" en vervolgens helemaal niets zei. Dan is een dag best lang zeg maar. Senior was een overbeleefde zeer gezellige Marokkaan (na elk drankje/broodje "mevrouw – echt waar, hij zei mevrouw tegen me – bedankt voor de verzorging", hij maakte nog net geen buiging. Hij mocht de eerste verdieping inpakken. Junior was " chef zolder" en was net als Chef ietwat contactgestoord en overduidelijk de kluns van het stel. Erg eigenaardig om zulke korte antwoorden te krijgen: " Was het druk op de weg" à " nee" , "Hoe ziet vandaag eruit, hoe pakken jullie het aan?" à " we kijken even en dan pakken we in", tsja, dat is natuurlijk wat ze doen. "Heb je eten bij je, of zal ik wat lunch halen?" à "maakt mij niet uit". " Oh, nou, ik haal wel wat, wat vind je lekker op bolletjes" "Maakt mij niet uit". "Lus je jus? " à " maakt mij niet uit" . Tsja, wat moet je er meer van zeggen. Het ging bijna vlekkeloos. Het enige smetje was een geweldig deuk in het laminaat op zolder. " Mevrouw [ja ja, ook hij zei mevrouw tegen mij!], kunt u even komen? Er zit geloof ik ineens een buts in het laminaat". Ik dacht nog: ach, een buts of een kras, lekker boeien, die zitten er wel meer in, erg kan het niet zijn. Maar Junior leek heel sterk, maar kon toch de fitnesshalter van Albert niet houden: een gat in het laminaat was het gevolg, het was een cirkel die exact het voormaat had van de doorsnede van de halter: 5cm en de cirkel lag 3cm lager dan de rest van het laminaat, beetje jammer. Gelukkig is de verhuizer verzekerd en regelen zij het met de kopers. Maandag om 16.00 uur was alles ingepakt. Geen enkel meubelstuk of kopje was nog te herkennen. Alles zat in dozen of was verpakt in bruin karton.
Dinsdag kwamen ze de boel inladen. Albert had wederom een dagje " Krantje/magazine/internet/slapende Nine" en ik liep een beetje te figureren in ons huis. Ze hadden nu nog twee Polen van hun vestiging aldaar meegebracht. Wat hadden die dikke nekken zeg, ongelofelijk gespierde lui die van aanpakken wisten. Om 10.00 uur was alles gepakt en reden ze de straat alweer uit. ‘sAvonds bleek ook Kikus ziek te zijn. Aangezien De Reis toch wel dichtbij kwam, zijn we toch maar even op woensdag naar de dokter gegaan. Mooie score: Nine een lichte oorontsteking en een keelontsteking, Kikus een dikke dubbele oorontsteking. De dokter merkte nog fijntjes: geef Kiki maar vaak neusdruppels, als het tegenzit gaat de ooronsteking ongelofelijk veel pijn doen en wordt het de gehele vlucht krijsen, nou, dat was een fijne voorbode! De plannen voor de overvolle woensdag moesten dus wat aangepast. Tante Chan was zoals altijd onze Rots in de Branding: zij heeft op beide meisjes gepast zodat wij onze super Kia Clarus terug konden brengen naar Schelluinen. Wat waren we blij dat de auto het nog had volgehouden tot deze dag! We zullen de auto niet missen zeg maar. We hadden voordat we deze Kia kregen nog nooit van de Kia Clarus gehoord, we vermoeden eigenlijk dat dit het enige exemplaar is dat bij de "Kia Clarus Terugroepactie" er tussendoor is geglipt). We hadden woensdag nog het rondje door het huis met de makelaars en de kopers, ging soepel. De mooie bolling van het laminaat op de overloop bleek verdwenen door het droge weer (ik hoefde dus niet zoals we van tevoren bedacht hadden continu op de bolling te gaan staan tijdens het rondje door het huis zodat niemand het door zou hebben). Met droge ogen hebben we de sleutels overhandigd en dat was de Wout van Heusden.
Abonneren op:
Posts (Atom)