familypol

Winter enzo

2012-01-18T16:02:00.001-08:00

Jeetje, ineens is het januari.....!

Voor iedereen die we gemist hebben met de "Merry Christmas-mail": excuses! Is niet persoonlijk en ook al is het veel te laat, het is net zo gemeend: de beste wensen voor 2012!

De winter is sinds vorige week pas echt begonnen! Sinds we hier wonen hebben we het nog niet zo'n zachte herfst meegemaakt. In de herfst was het even heel koud en viel er een pak sneeuw (tijdens de eerste skiles van Nine en Kiki in de herfst was het -28C), maar daarna was het ongelofelijk zacht weer. Natuurlijk is er altijd wat te zeuren: het was belachelijk glad! Onze achtertuin was nog wit en zag er uitnodigend uit, maar er was geen stap op te zetten. Door de temperaturen overdag in de plus en de nachtvorst die daar elke dag op volgde, was de tuin volledig onbegaanbaar geworden. Ook stoepen en de wat rustigere straten waren ongelofelijk glad. Edmonton zag er overigens ook niet op z'n voordeligst uit: bijna geheel bruin..... het is dat de tuin nog wit was, anders hadden we onze eerste bruine kerst hier gehad!

Afgelopen week begon ineens de winter. Santa had dit jaar wederom voor mij de nog steeds broodnodige skilessen geregeld en uiteraard had ik het genoegen om met -22C mijn eerste skiles van deze winter te beleven.... Deze week was het erg extreem: overdag -30C of kouder, maar met windchill zelfs -42C.... De windchill maakte het gevaarlijk: binnen 5 tot 10 minuten kan frostbite van de onbedekte huid optreden. De meisjes vonden het geweldig: elke recess mochten ze binnen blijven en dat is voor de afwisseling ook erg leuk.

Verder nieuws van hier: Nanine is inmiddels 8 jaar geworden, zij heeft binnenkort haar verjaardagsfeestje met vriendinnen. De magician heeft hier inmiddels 3 verjaardagsfeestjes verzorgd, dus het was tijd voor wat anders. Ik opperde een "reptielen feestje", het leek Nine geweldig: een vrouw zou met allerlei hagedissen, slangen en kikkers langskomen. Helaas: Albert vond het niet zo'n goed idee "Gatver!" was zijn eerste reactie en daarna "Die pythons eten de kittens op", dus ik ging op zoek naar een plan B. Het idee was om een les te regelen bij een indoor climbing wall, maar dat bleek praktisch wat lastig voor elkaar te krijgen. Dus door naar plan C. Uiteindelijk doen we een "Get Gorgeous Spa Party" waarbij de meisjes een manicure krijgen en make up... en ja, ik weet dat dat nogal extremen zijn qua feestjes-ideeen! Albert vond het ok, zolang we Morris maar overslaan met nagellak en lippenstift (weet niet of dat lukt....).

We hebben overigens een special guest op het feestje: vorige week belde "Tante Chan" uit Rotterdam met de vraag of ze misschien op Nine's feestje mocht komen!

Ander nieuws is groot nieuws voor Kikus: haar eerste tand is eruit. Ja ja, voor haar nogal een mijlpaal "Ik heb mijn eerste tand er eerder uit dan Georgia, maar ik denk dat we nog steeds Best Friends zijn". Ze was super stoer bij de check up bij de tandarts: op eigen verzoek werd de tand door de tandarts getrokken, mevrouw had geen geduld meer om te wachten tot die tand eindelijk los genoeg zat om eruit te gaan...

Tot zover! Binnenkort updates met foto's!

Albert aan de snor

2011-11-04T13:38:00.000-07:00

Wie Albert's eerste snor wil aanschouwen, moet vooral even op de volgende website kijken:

http://ca.movember.com/mospace/1776854/

Eigenlijk is het zowieso aan te bevelen om op die website te kijken: het is november en derhalve movember, waarschijnlijk bij een ieder bekend. Voor degene die nog niet van movember gehoord heeft: dit is de maand waarin aandacht wordt gevraagd voor de gezondheid van de man in zijn algemeenheid en voor prostaatkanker in het bijzonder. In diverse landen laat de man zijn snor een maand staan om geld op te halen voor dit goede doel.

Albert heeft samen met een aantal mannelijke collega's (ok, ik geef toe "mannelijke" is in dit geval een nogal overbodige uitleg) besloten om zich in te zetten voor dit goede doel. Dit wordt zijn eerste snor ever! Ja ja, hij bevindt zich in goed gezelschap: Ruud Gullit en Marc Marie Huijbregts doen ook mee voor het goede doel.

Albert heeft me plechtig beloofd dat zijn "mo" er 1 december weer af gaat, tenzij ik de snor bij hem zo geweldig vind staan dat-ie moet blijven (maar die kans lijkt mij niet zo groot....)

Wie geld aan dit geweldige goede doel wil geven: via de link kan geld gestort worden (met credit card).

Alvast dank aan iedereen die de site bekijkt (en doneert!)

Ons Kikus is 6

2011-10-08T20:02:00.000-07:00

Jawel, ons kleine droppie is alweer 6! Ons Kikus was vorige week jarig. Lekker cliche, maar ongelofelijk hoe snel dat gaat.

We hadden haar feestje dit jaar wederom thuis (dat is hier niet heel gebruikelijk, de meeste feestjes zijn op locatie zoals spelen bij een indoor speeltuin, knuffelberen maken bij build-a-bear, naar een museum, krullen zetten + manicure bij een kapsalon etc. het is hier nogal "over done" zeg maar). Kiki wilde heel graag dat dit jaar "Jeffrey the Wizard of Magic" weer zou komen.

Het lijstje genodigden liep een beetje uit de hand. Eerst begon ze met haar vaste vriendinnenclubje van haar vorige klas, maar toen bleken de nieuwe meisjes in haar grade 1 klas ook heeeeeeeel leuk..... we eindigden met 23 kids (inclusief onze kids), ik hoopte op een aantal afzeggingen, dat werden er slechts 2.

De magician is een pro, hij kreeg de groep nog getemd ook (It must be magic!). Zo lief hoe die kinderen opgaan in zo'n show. Ze werden helemaal wild toen zijn boek en zijn portemonnee vlam vatte. Een moeder vertelde me later dat aar dochter over-enthousiast thuis kwam "He lit everything he wanted on fire, but he didn't lit the house on fire, isn't that amazing?"!

Het is niet te geloven hoeveel cadeaus ze heeft gekregen. Een gemiddeld cadeautje kost hier zo'n $25,- dus dan kan je je iets voorstellen bij de opbrengst. Kiki was ook overweldigd door de hoeveelheid cadeaus en we hadden haar gevraagd of ze iets wilde geven aan haar oude preschool (een preschool is particulier en is volledig afhankelijk van de fee die de ouders betalen, verder doen ze aan fundraising om aan geld te komen voor het kopen van materiaal en speelgoed, het is zeg maar geen vetpot). We waren zo trots op Kikus dat ze een een paar dagen later een volle tas met cadeaus aan haar oude preschool juf gaf. Kleine meisjes worden groot...

Weer naar school

2011-10-08T19:43:00.000-07:00

De meisjes hadden lang zomervakantie: vanaf eind juni. Ze zijn op 1 september weer begonnen. Kiki zit nu in grade 1, wat betekent dat ze voor het eerst hele dagen naar school gaat. Een vrije woensdagmiddag kennen ze hier niet. De schooldag is van 8:38 (nee, dat is geen typefout) tot 15:30. Op donderdag hebben ze “early dismissal”, dan zijn ze om 14.35 vrij, maar ja, dat ene uurtje eerder vrij is ook amper de moeite natuurlijk.

Nanine was direct gewend aan haar nieuwe klas en nieuwe juf Miss Chan. Haar vorige juf, Mrs. Kaluzniak (ze mochten haar Mrs. K noemen) vond ze wonder boven wonder aardig. Daar dachten Albert en ik namelijk anders over. Wat was zij streng zeg. Ze konden "stripes" verdienen bij goed gedrag en bij het minste of geringste pakte ze die weer af.... ze was nogal extreem. Nu is Nine nogal braaf in de klas, dus zij had daar niet zo heel veel last van. Ze was slechts eenmaal een streep kwijtgeraakt en volgens Nine was dat ook nog eens volledig onterecht. De juf had gezegd dat ze hun "folder" nog niet mochten openen, toen Nine haar folder netjes dicht liet, maar wel haar boek opende, was ze direct een streep kwijt. Ze was hier nogal verbolgen over en vond dat "not fair".

Kiki moet nogal wennen aan de hele dagen, ze is aan het eind van de dag zo uitgeput dat ze al bijna begint te brullen als we haar alleen maar aankijken... Het zullen nog pittige weken worden, Nine had tot de kerst nodig om te wennen in grade 1. Een herfstvakantie kennen ze hier niet, dus ze moeten doorbikkelen tot eind december. Kiki vind haar klas en haar juf (Ms. Chomiak, Nine's had haar ook in grade 1) gelukkig geweldig.

Het is wel even wennen om beide meisjes de hele dag niet te zien. Voor Morris is het ook wennen: als we om 10:00 uur boodschappen gaan doen, dan vraagt hij al of we Nine en Kiki gaan halen... Om zijn dagen wat interessanter te maken, zit hij nu op zwemles. Het is een “parent-toddler"-zwemles en Morris vindt het geweldig. Morris mag vanaf september 2012 naar preschool. Gelukkig duurt het nog even, hij moet nl. "potty trained" zijn voordat hij mag en laat ik het er maar op houden dat hij nogal lui blijkt te zijn...

Gezinsuitbreiding

2011-10-08T18:32:00.000-07:00

Nu Morris alweer 2,5 jaar oud is, begon het bij ons toch weer te kriebelen: hoogste tijd voor gezinsuitbreiding dus.

Sinds 1 september is ons gezin uitgebreid met Sam en Moos. Twee Siamese kittens. Lang geleden hadden we de meisjes twee kittens beloofd "Als we ooit verhuizen, nemen we twee poesjes", nou, dat waren ze natuurlijk niet vergeten. Toen we ze kregen waren ze 8 weken uit.

Het spreekt voor zich dat ze extreem schattig zijn. Zelfs de echte kattenhater zou spontaan verliefd op ze worden. Ze komen uit twee verschillende nestjes. Sam is female en Moos is male. Dit betekent dat ze zo snel mogelijk door de dierenarts geholpen moeten worden om een situatie zoals toentertijd bij Albert's ouders te voorkomen (voor degene die dat verhaal niet kent: Henkie kreeg 4 kittens die werden beloofd aan 4 gezinnen, toen het de dag van Het Afscheid aanbrak, waren Albert's ouders inmiddels zo gehecht aan Nonecky, Spitsje, Donkergrijsje en Lichtgrijsje, dat de gezinnen die al een paar weken smachtend uitkeken naar de komst van hun lieve poesje werden afgebeld...).

Het is bijzonder om te zien hoe gek ze van elkaar zijn. Ze slapen altijd samen en vaak liggen ze zo in de knoop dat het bijna onmogelijk is om te zien welke poot bij welk poesje hoort. Het is wel even wennen: hebben we 3 kids onder controle, springen Sam en Moos als apen in het rond, klimmen in de horren, lopen op de bar, proberen je pizza slice af te pakken etc. We hebben ze nog maar een paar weken, maar het zijn al echte Polletjes.

Vakantie

2011-10-08T18:15:00.000-07:00

We zijn dit jaar naar Fairmont Hot Springs geweest, dat is een dorpje in de Kootenay Rockies in Britisch Columbia. We hadden een cabin gehuurd. Onderweg op Highway 93, net buiten Banff, zagen we een bord met een “grizzly bear warning”. Toevalligerwijs was dat precies op de plek waar we vorig jaar onze eerste zwarte beer zagen. Iets van 2 minuten later zagen we een paar auto’s in de berm staan. Albert zei nog “ach, dat is niets, rij maar door hoor”, maar ik besloot toch maar te stoppen. In de berm liep een grizzly! Wow! Nou, dat is wel echt gaaf hoor, zo stoer! Albert was handiger dan ik vorig jaar was (toen ik door over enthousiast gedrag en gegil de camera niet kon vinden….) en hij heeft een paar geweldige foto’s en een filmpje gemaakt. Zo mooi. Echt heel indrukwekkend. 3M (meisjes en Morris) waren ook zeer onder de indruk, ook al lag Kiki vooral in een deuk om een de kennelijk nogal maffe reactie van mij en Albert…. “hahahaha, papa en mama are so funny!” gierde ze uit.

We waren nogal verbaasd toen we ons "huisje" zagen. dit huisje was groter dan ons huis op Scott Lane. Het had 4 slaapkamers, een walk-out basement, een deck met firepit in de tuin, een bovendeck (soort balkon rondom) met gas-BBQ, twee badkamers, een volledig uitgeruste keuken, wasmachine & droger in de basement etc.. Beetje overdreven zeg maar…. We hadden de beschrijving van de cabin niet heel goed gelezen vooraf. We waren wel op zoek naar een huisje met een extra slaapkamer. Met 3 kids pas je simpelweg niet meer in een gewone hotelkamer en een huisje met twee slaapkamers wordt al een challenge met Morris en de meisjes op 1 slaapkamer. Er stonden ook niet bijster veel foto’s op de website, we hadden het gevonden via een website waar particulieren hun vakantiehuisje kunnen verhuren. We wisten dat het minimal 3 slaapkamers had, maar we hadden het voor de verhuizing door alle drukte tussen het inpakken door “even snel” geregeld.

De eerste dag gingen we gelijk naar de Fairmont hot springs. Toen we daar wegreden zagen we op het straatje bij de hot springs een zwarte beer! De kenners hier in het dorp dachten na mijn beschrijving dat het een “cub” was van een jaartje op 2, oftewel, de Morris onder de beren. Hij waggelde heel gezellig een beetje rond. ‘s Avonds verkenden we de buurt nog een beetje met de auto. Riep Nine ineens “BEER”, ik nog rustig doorrijden “echt Nine? Of is het een geintje?”. Maar nee: ik kon weer in z’n achteruit: een zwarte beer banjerde door een voortuin van een cabin. Hij liep een beetje rond te snuffelen en hij ging ook nog eens rechtop staan om rustig om zich heen te kijken! Alosf hij poseerde voor de foto. Het was toch wel een raar soort spanning: dit was wel erg dichtbij ons huisje….

Deze vakantie bleek wederom wat wij altijd al wisten: wij zijn niet stoer. Op een avond, toen we bij de firepit zaten, kwamen er een paar mensen voorbij die zeiden dat ze een beer aan het eind van ons straatje hadden gezien. Wij zijn direct op het bovendeck gaan zitten om daar ons wijntje te drinken. Ach, die firepit is ook mooi vanaf 1 hoog hoor. Ik heb nog even gegoogled op “what to do when you see a bear” en we hebben de meisjes de volgende dag een spoedcursus gegeven wat ze moeten doen als ze een beer zien. Het was geen overbodige luxe om hun duidelijk te maken dat de beren niet zo knuffelbaar zijn als ze eruit zien.

Op de terugweg reden we op een gegeven moment wederom op Highway 93 richting Banff. Roept Albert ineens "BEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER" en ja hoor: wederom een Grizzly bear! We vonden 4 beren voor 1 vakantie toch best een aardige score!

De verdere score was: 10 herten, 5 squirels en een krekel (en die laatste was ontdekt door Kikus en daar was ze erg trots op!).

"Eye Candy"

2011-09-08T11:50:00.000-07:00

Een paar na het vertrek van Omi was de logeerkamer wederom in gebruik: Martijn kwam logeren. Hij verbleef een aantal dagen Albert's ouders en een aantal dagen bij ons. Het was inmiddels 4 jaar dat we Tijn voor het laatst hadden gezien. Bijzonder hoe het vanaf de eerste minuut voelde als vanouds.

Albert en Tijn waren samen nog een keer van Albert’s werk naar huis gelopen. Deden ze 4 uur over (ieder zijn hobby zeg maar….). Nadat Albert had zijn werk nog even aan Tijn hadden laten zien, maakten ze zich op voor een verhitte wandeling: het was die dag bijna tropisch warm. Na 4 uur zweten eindigden ze met zere voeten en met een koud biertje in het zwembadje van de meisjes. De dag erna kreeg Albert overigens vrij veel commentaar van zijn vrouwelijke collega’s op het bezoek van Tijn aan Intact Insurance: ze wilden weten wie Albert's friend. Een aantal vrouwelijke collega's was zelfs ietwat geirriteerd dat Albert Tijn niet aan hen had voorgesteld! De mooiste opmerking was overigens:

"Who was that eye candy you brought in yesterday?"

Geweldig he! Ha ha, het spreekt voor zich dat Tijn dat niet heel vervelend vond om te horen!

Helaas kwam na een aantal dagen het moment van afscheid nemen. Na zoveel gezelligheid was

het lastig om het droog te houden…..

Viste I

2011-09-08T11:44:00.000-07:00

Het weekend na de verhuizing werd de logeerkamer voor het eerst in gebruik genomen: mijn moeder (a.k.a. "Omi") kwam logeren. Dat was een mooi pressiemiddel voor ons om toch met enige haast de dozen uit te pakken. Uitpakken bleek toch een stuk leuker dan inpakken! Voor de meisjes was het uitpakken van de dozen met speelgoed net Sinterklaas.

Overigens voelde het met de komst van Omi wederom als Sinterklaas: het is inmiddels traditie dat Omi 2 koffers meeneemt: 1 met spullen voor haar zelf en 1 volledig gevuld met cadeaus. Het HEMA-aandeel is vast enorm gestegen in de periode voor Omi's vertrek naar Edmonton....!

Het was erg leuk om Omi 2 weken op bezoek te hebben. We hadden de mazzel dat Omi niet stil kan zitten, ze moest wel wat te doen hebben zei ze al voordat ze kwam. Ze wilde ook niet dat ze steeds moest vragen wat ze kon doen, dus kreeg ze met haar instemming twee portefeuilles: "Portefeuille Tuin" en "Portefeuille Was". Heerlijk om na een verhuizing continu schone, gevouwen en gestreken kleding te hebben zonder steeds tegen een wasberg aan te moeten kijken omdat je nu eenmaal niet alles tegelijk kan. De tuin werd ook heel mooi, mede doordat we na lang zoeken een geweldig tuincentrum hadden gevonden: het was bijna een kopie van Van der Dussen in Nieuwerkerk aan de IJssel: “ons” tuincentrum in Rotterdam.

Natuurlijk waren die 2 weken veel te snel voorbij. Afscheid nemen went nooit merkten we. Ze mocht pas vertrekken nadat ze beloofde dat ze volgend jaar minimal 3 weken zal komen. Deal!

De Verhuisdag

2011-09-04T20:11:00.000-07:00

In de categorie: “dit moest nog even op de blog” het volgende:

De verhuisdag zat strak in elkaar (al zeg ik het zelf…). Met militaire precisie was deze zaterdagse missie voorbereid. Al voordat ons huis te koop stond waren we kamer voor kamer en kast voor kast langsgegaan om ervoor te zorgen dat alleen de spullen die we echt wilden houden, verhuisd zouden worden. We hebben veel via Kijiji (net als Marktplaats. En grappig: is eigendom van Martkplaats!) verkocht en we zijn tig keer naar het plaatselijke Leger des Heils gereden. Elke week dat de verhuizing naderde werd een groter gedeelte van het huis ingepakt, een week voor D-Day viel er amper nog wat in te pakken en hadden we slechts een kampeeruitrusting in de keuken over. Dat was mooi: van kamperen zijn we nooit echt enthousiast geworden, dus deze ervaring was voor de komende jaren weer voldoende (nu moet ik bekennen dat we kamperen ook nooit echt een kans hebben gegeven, maar dat terzijde…..).

Maar terugkomend op het onderwerp: de verhuisdag: de familie Visscher had voor een groot gedeelte bijgedragen aan het succes van de verhuisdag: de Meisjes en Morris (bij ons voor het gemak ook 3M genoemd) werden vanaf het ochtendgloren de gehele dag vermaakt door Alida & dochters en Rien sjouwde zich met Nederlandse humor bijna een hernia. Gedurende de dag kwamen de Nederlandse mannen (Albert, Jan, Mr. Pol en Rien) erachter dat een goede dosis Nederlandse “zeik-humor” toch zeer bevorderlijk voor de sfeer werkte, ze hadden de grootste lol en wisten de Canadezen - nadat zij even waren gewend aan het cynisme - daar ook mee te vermaken.

De verhuisploeg was groot: 10 man (inclusief vrouw). Een paar sjouwers hadden onverwacht hun vrouwen meegenomen, die gingen gelijk fluitend aan de poets: wat een weelde. De zondag die we als "schoonmaakdag" voor het oude huis gereserveerd hadden, bleek in het geheel niet nodig, pure luxe dus.

Nu moet ik bekennen dat ik bij de voorbereiding 1 serieuze steek had laten vallen: de verhuiswagen… Tsja, geen kleinigheid, zeg maar. Al een paar weken voor de verhuizing hoorde je op Scott Lane continu het volgende “Oja, we moeten nog even een verhuiswagen regelen” – “Ja, moeten we wel even doen” en vervolgens gingen we weer inpakken. Zo’n week of 2 van tevoren kreeg ik toch een beetje de zenuwen en begon ik te bellen: Budget Rent, Uhaul, Discount en meer in dat genre belde ik op. De antwoorden waren hetzelfde: “We hebben geen truck meer voor dat weekend, u weet dat het het laatste weekend van de maand is? Dat is topdrukte. Kunt u niet een weekje later verhuizen?” Uiteindelijk had ik een verhuurbedrijf gevonden die nog “plenty of trucks” over had. Ik super blij…… in mijn blijheid ontschoot het mij even dat het best apart was dat dat bedrijf nog wel voldoende wagens had…. Het was een local business. Het huurbedrag was veel hoger dan de "prijsvechters", maar ach, we moesten een truck hebben en het is toch ook goed om de locale business te steunen niet waar?

Anyways, Albert ging met Alex op pad om de truck te halen. Bleek “een hele operatie” zeg maar. Volgens Albert was het zo’n klassieke oude Cubaanse vrachtwagen. Hij was handgeschakeld, maar de schakelbak zat “onderste boven” wat het best lastig maakt voor iemand die al 4 jaar geen schakelauto heeft gereden… Verder had de truck totaal geen power en kon derhalve amper een heuvel op (we moesten van Scott Lane slechts de wijk uit, een paar minuten Rabbit Hill Road over en dan onze nieuwe wijk weer in. Halverwege Rabbit Hill was een lichte heuvel). Albert had in no time 20 auto’s achter zich die on-Canadees bumperklevend achter hem aanreden met 40km per uur. Oja en last but not least: de remmen werkten amper…. Levensgevaarlijk dus.

Albert moest die vrachtwagen natuurlijk ook nog terugbrengen aan het eind van de dag. Hij reed de truck en Alex reed er met zijn auto achteraan. Het was iets van 45 minuten rijden. Toen hij bijna bij het verhuurbedrijf was begon de truck te roken, was de motor oververhit, sloeg vervolgens af en de remmen deden het niet meer. Albert kon niet anders dan de truck van de weg de berm inrijden, hij kwam op een weiland tot stilstand. Uiteindelijk kregen Albert en Alex de truck nog net aan de praat en lukte het om de truck stapvoets het terrein van het verhuurbedrijf op te rijden. Op de parkeerplaats stond een STOP-bord, die Albert logischerwijs negeerde. De verhuurde was zeer geirriteerd dat Albert het bord had genegeerd en keek bijna emotioneel naar zijn oude rokende truck. Weinig compassie voor de levensgevaarlijke rit van Albert dus.

Onze nieuwe buurt leek wel een Zonnatura-reclame: iedereen liep fluitend door de wijk, elkaar vriendelijk groetend. We vertrouwden het bijna niet. Op de verhuisdag zelf kwam de buurvrouw al een grote bos bloemen brengen. De overbuurvrouw, een 80-jarige die luistert naar de naam Pierrette, kwam zaterdagavond even informeren of we van wijn hielden. Ze zou langskomen met een flesje “when you are settled in”. Zondagavond om stipt 20:00 uur stond ze met de fles voor de deur…. Toen we haar vroegen of ze ook een glaasje lustte, zat ze binnen 1 tel aan de bar. Ze kende de vorige bewoners goed en we verdachten haar ervan dat ze haar eigen barkruk had. Na een uur was de fles leeg en vertrok ze weer naar de overkant. Op maandagmiddag kwam de buurvrouw van Pierrette een plant brengen en kwam een achterbuurvrouw koekjes voor de kids brengen. Een warm welkom dus!

Inmiddels zijn we overigens volledig settled in.

De Garage (III)

2011-07-10T20:40:00.001-07:00

Inmiddels zijn we meer dan gesetteld in ons nieuwe onderkomen. Hoe het afliep met de garage:

Albert had dus op miraculeuze wijze de goedkeuring van de garage voor elkaar gekregen. Nu nog even twee weken in de zenuwen: buurtbewoners zouden een brief krijgen met daarin de mogelijkheid om binnen twee weken bezwaar te maken tegen ons bouwwerk.

Enkele dagen later kregen we een envelop van de City in de brievenbus. Toch enigszins nerveus maakte ik 'm open: een brief waarin stond dat de bewoners van 9229 Scott Lane voornemens waren een garage te bouwen (en voor degene die ons adres niet uit z'n hoofd kent: dat is ons eigen adres), mochten we bezwaar willen maken, dan konden we dat binnen twee weken toen tegen betaling van $30,-. We overwogen in een melige bui nog even om bij wijze van practical joke bezwaar tegen onze eigen garage te maken, maar dat leek ons toch verre van verstandig....

De sleuteloverdracht van ons oude huis zou plaatsvinden op maandag 30 juni. De termijn van twee weken liep echter tot en met dinsdag 1 juli. Dat was natuurlijk een probleem. De kopers van ons huis hadden inmiddels een nieuwe advocaat in de arm genomen. Volgens Pozniak was dat een net afgestuurde lawyer zonder enige kennis van zaken. Dit bleek volgens Pozniak overduidelijk uit de reactie van die advocaat op het garageverhaal: hij wilde maar liefst $30.000 (jawel DERTIGDUIZEND DOLLAR) achterhouden totdat al het papierwerk geregeld was. Nog voordat Albert zich verslikte in zijn koffie bij het horen van dat bedrag zei Pozniak "Maar het spreekt voor zich dat dat niet gaat gebeuren, die advocaat is helemaal gek geworden. Dat heb ik hem ook verteld en daarna heb ik de hoorn erop gegooid". Tsja, dat is ook een eigen manier van werken zeg maar.

Blijkbaar had die werkwijze van Pozniak wel resultaat: de advocaat had zich bedacht en had zijn clienten geadviseerd om de dag van de sleuteloverdracht op te schuiven tot alles administratief rond was. Het enige was dat we een extra periode bridge money nodig hadden van de hypotheekvestrekker want de sleuteloverdracht van ons nieuwe huis moest natuurlijk wel doorgaan. Volgens Stella was dat geen probleem, zou wel wat kosten, maar Stella stelde ons gerust met "It won't cost you millions".

De procedure bij City was geweldig (inderdaad: cynisch bedoeld), zo zou je bericht krijgen als iemand bezwaar had aangetekend, maar je zou niets horen als er geen bezwaar was gemaakt. Oftewel: geen nieuws is goed nieuws. Daar kon Pozniak natuurlijk niet mee aankomen bij die andere advocaat. Zoals we hadden gehoopt, bleek er aan het eind van de dag op dinsdag 1 juli dat niemand (tot dat moment) nog bezwaar had gemaakt. We hadden de City gevraagd of ze - na het verstrijken van de bezwaartermijn - op schrift konden zetten dat er geen bezwaar was gemaakt. Het antwoord was kort en krachtig "No". We wilden slechts een A4-tje met daarop dat er geen bezwaar was gemaakt tegen onze garage, voorzien van de datum en een stempel van de gemeente of iets dergelijks. Dat bleek niet mogelijk. We konden wel een officieel rapport opvragen, daar zou op staan dat de garage officieel was goedgekeurd, maar dat zou 2 weken duren en $150 kosten... Zoveel tijd hadden we niet. Later bleek ineens dat we wel een rush report konden aanvragen.

Dus op woensdag 2 juli was Albert om stipt 9.00 uur de eerste die zich meldde bij de City. Hij was inmiddels bekende bij de City: "Hi Mr Pol, how is it going with your garage?" En nee hoor, zo'n rush report is geen probleem Mr Pol, u kunt er gewoon op wachten.... en jawel 50 minuten later en $220 lichter liep Albert MET officiele goedkeuring (en stempel van de City: jippie!) naar buiten..... Stella en Pozniak stonden al in de startblokken en twee uur later was het geld voor 9229 Scott Lane gestort! YIHAAAAAAAAAAAAAAAAA!

Het Deck (II)

2011-05-23T15:43:00.001-07:00

Vorige week werd er 's ochtends aangebeld. Ik moet bekennen dat ik eerst even door het kijkgaatje gluurde om te zien of het wederom de mensen van de kerk waren. Nu vind ik die dames van de kerk alleraardigst maar als atheist heb ik eerlijk gezegd niet heel veel zin in weer een voorlezing uit de bijbel. Het erge is ook dat ik totaal mijn gedachten niet bij hun verhaal kan houden, ik probeer het soms wel en dan kijk ik alsof ik hun verhaal registreer maar meestal zijn mijn gedachten "niet vergeten melk te kopen" of "oja, Morris heeft een vieze luier" of iets dergelijks. Nu heb ik dat al een paar keer duidelijk gemaakt aan deze dames, tenminste, dat dacht ik. Normaal heb ik er totaal geen moeite mee om aan te geven dat ik geen interesse heb, maar met deze dames lukt dat niet, kennelijk... Ze zijn ook gewoon iets te aardig. En als ze dan aanbellen en vragen "Hi Wendy! How nice to see you! How are you doing? And how are the girls and little Morris?", dan is dat toch lastig. Nu weet ik wel dat ze de details echt niet van elk huishouden onthouden hoor, ik zie ze heus wel fanatiek in hun memoboekjes schrijven als ze weer de auto instappen: memo -gaat verhuizen; memo - nieuw adres achterhalen; memo - echtgenoot is niet vriendelijk; memo - oudste dochter "Nina" heeft losse tand... en meer van dat.

Dit keer waren het niet de dames van de kerk, het bleken twee kerels te zijn: een kan ik het best omschrijven als een ex-drugsverslaafde Mexicaan, de ander als ruige Harley-rijder. Ik was ervan overtuigd dat deze mannen mij een beveiligingssysteem zouden proberen aan te smeren (dat zou dan ongeveer het 19e bedrijf zijn die een poging waagt in de afgelopen 3,5 jaar) dus ik deed al open met mijn "ik heb totaal geen interesse"-blik (die blik werkt bij de kerk niet, maar bij verkopers wel!). Maar nee, ze kwamen Het Deck controleren! Jawel! Die Mexicaan was kennelijk mee om te leren of iets dergelijks, hij was het type "ik stond erbij en keek er naar" en de Harley-man was kennelijk de man die de beslissingen nam. Hij zag Het Deck en zei "Die is te hoog he". Hij keek, krabte zijn baard, keek nog een keer, pakte zijn meetlint, murmelde "53cm", keek naar de berg prut die we gestort hadden, zei "I'm not sure that's allowed, it was 74cm, so you still need a permit and a railing". NEEEEEEEEH! Dus ik in mijn stelligste Engels geprobeerd om hem te overtuigen, na een paar minuten overtuigingskracht zei hij "I have to phone my boss, I will be right back".

Na een paar minuten geprobeerd te hebben een gesprek te voeren met die Mexicaan (niet gelukt), kwam de Harley man weer terug: met een zuur gezicht zei hij "It's ok". Hij schreef wat op zijn tekening, ik gluurde even mee en zag dat hij met rode pen "74cm" doorstreepte en er groot "53cm" naast schreef.

YESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS weer een horde genomen!
Poeh, $220 armer, maar weer een stapje dichter bij het nieuwe huis. Nu nog "Garage (III)"...

Na de Haleluja...

2011-05-14T09:44:00.000-07:00

Na alle Haleluja-verhalen over ons nieuwe huis, nu even wat anders. De laatste weken hadden we te maken met de nodige hordes, hobbels, obstakels, gemier, administratief geleuter, bureaucratie en de figuurlijke beren op de weg. Nu zijn we normaal gesproken zeer positief ingesteld, maar nu waren ook wij het een keer zat. Natuurlijk is er geen beter vermaak dan ........... dus voor de liefhebber: zie de volgende blogs.

De Gargage (I)

2011-05-13T12:46:00.000-07:00

Toen we besloten hadden om ons huis te koop te zetten, herinnerde ik me vaag (en dan bedoel ik heel vaag) dat er iets was met een goedkeuring van de garage of iets dergelijks. De bouwer van de garage had toentertijd (ongeveer 2,5 jaar geleden) verteld dat na de bouw, een medewerker van de City of Edmonton langs zou komen voor een zogeheten “approval”. We zouden een groene sticker aan de binnenkant van de garage krijgen als de garage was goedgekeurd.

Elke zoveel maanden bedacht ik me dat ik de City eens moest bellen, maar ach: zo'n sticker had even geen prioriteit. Toen we het huis te koop wilden zetten en op zoek waren naar makelaar, kreeg ik toch ineens de zenuwen. Ik belde de City en ik vroeg hoe het kon dat we na al die tijd nog steeds geen sticker hadden:

“Did you say 9229 Scott Lane?”
“Uh, yes I did”,
“hmmm.... let me see...... hmmmm.... I'm sorry, but can you spell that?”
“ S C O T T L A N E “
“ So that is Scott Lane?”
“Yes it is"
“You are sure?”
“Uh, yes. Of course I’m sure”
“Oh, I’m sorry, but you don’t have a permit to build the garage....”

Tsja, daar sta je dan met de spreekwoordelijke mond vol tanden. Situatie: we hebben al 2,5 jaar een garage, willen ons huis te koop zetten en de garage blijkt zonder vergunning gebouwd.

En ja: wij waren zo dom om die garagebouwer op zijn blauwe ogen te geloven toen hij zei dat hij alles zou regelen. En nee, dat hebben we niet nog even gecheckt.... Dus wij moesten nog een permit aanvragen voor de garage. Voor ongeveer $200 zou dat in orde komen. Gelukkig bleek die procedure niet zo heel ingewikkeld en die vergunning was vrij snel geregeld. Nu moet ik bekennen dat het wellicht wat soepeler ging door het feit dat de City niet wist dat de garage er al stond... dat had ik natuurlijk best eerlijk willen doorgeven, mits die vraag gesteld werd in het aanvraagformulier. Maar ja, als ze er niet naar vragen....

Inmiddels stond ons huis te koop. De vergunning voor de garage was binnen, nu was het dus zaak om die groene sticker "even" te regelen. Ik belde wederom de City om een afspraak te maken: de volgende dag zou iemand langskomen. En nee: dat kost niets, dat viel weer mee. Maar de volgende dag: geen sticker. Elke keer als ik de garage inreed keek ik of er ergens een groene sticker was geplakt, maar nee. Ik tuurde alle wanden af want ik wist ook niet hoe groot die sticker zou zijn en wellicht zag ik de sticker over het hoofd. Aan het eind van de dag dacht ik nog hoopvol dat die inspecteur iets te laat was, maar daarna kreeg ik toch de zenuwen en vroeg ik me af wat er eigenlijk zou gebeuren als de garage niet in orde was: wellicht een rode sticker of een telefoontje van de inspecteur?

De volgende werd ik gebeld: de inspecteur van de City. Oeps.... Maar gelukkig viel het nieuws voor ons mee (voor hem niet): hij was aangereden door een sneeuwschuiver en hij bood meermalen zijn excuses aan dat hij niet was gekomen.
Na een dag of 5 reed ik op een ochtend de garage in en wonder boven wonder: we hadden een groene sticker met de tekst “Acceptable”, nu vond ik die kwalificatie niet bijster positief, maar een groene sticker is een groene sticker nietwaar? Weer een horde die genomen was.

Het Deck (I)

2011-05-13T11:54:00.000-07:00

Inmiddels waren er een paar weken voorbij en was ons huis verkocht. We gingen op zoek naar een lawyer. Stella, onze makelaar, had een lijstje met advocaten die we eventueel konden bellen. Haar #1 op het lijstje was een Pool, genaamd Pozniak. Volgens Stella was hij wellicht een beetje bot en hij had geen fancy office, maar hij was goed en substantieel goedkoper dan welke andere advocaat ook. En tsja, we blijven Hollanders natuurlijk. Onze advocaat werd dus Pozniak. Zijn voicemail was overigens afschrikwekkend: ik had bijna een andere advocaat gekozen...

Toen ik Pozniak uiteindelijk aan de telefoon kreeg bleek hij niet afschrikwekkend, maar gewoon bot. Hij vroeg direct of we gelijk $700 cash langs konden brengen, zonder cash kon hij niets voor ons doen... Volgens Albert (die met $700 op zak langsging) was hij live een stuk prettiger in de omgang. Dat viel dus nog een beetje mee. We kregen van Pozniak te horen dat we een nieuw Real Property Report van ons perceel moeten laten maken door (wederom) de City. Toen we dit huis kochten stond alleen het huis op de perceeltekening en sindsdien hebben we een deck, een schutting en een garage bijgebouwd. We hadden gehoopt dat ze een aanvulling op onze tekening konden maken, dit zou iets van $150 kosten, maar helaas, een geheel nieuwe tekening was nodig en dat zou ongeveer $550 kosten. Maar oke, niets aan te doen.

Er zou wederom een mannetje van de City langskomen. Nou die liet er geen gras over groeien: de volgende dag om 9.00 uur was hij al fanatiek aan het meten en tekenen in de tuin. Groot was mijn verbazing dat hij nog steeds bezig was toen ik 3,5 uur later weer thuis kwam... Alles, maar dan ook alles werd opgemeten. Hij heeft zelfs een gat in het asfalt in de alley staan bikken om een ijkpunt te vinden die onze erfgrens aangaf. Hji was zo fanatiek bezig en keek zo ongelofelijk serieus dat ik me afvroeg wat we allemaal nog konden verwachten ....

Een week later belde Pozniak, hij had als voorbode voor het rapport alvast de tekeningen van de City ontvangen: ons deck bleek te hoog. Ons deck was 74cm hoog en mocht 60cm hoog zijn. Als een deck hoger is dan 60cm, dan mag je die pas bouwen als je een permit hebt en uit veiligheidsoverwegingen moet je op zo'n deck een railing plaatsen. Dit verbaasde ons niet: de trouwe bloglezer weet nog wat voor minkukel (genaamd "Brett") ons deck had gebouwd (zie blog 30 juli 2008) dus dat daar iets mis was gegaan, hadden we eigenlijk kunnen verwachten. Nu hadden we overigens wel degelijk een railing op ons deck, maar Brett had zo lopen prutsen, dat hekje was zo gammel, dat het ons veiliger leek om die weg te halen. Volgens Brett was de hoogte van het deck overigens totaal geen probleem, hij zou nl. ook de final grade van onze tuin doen (zorgen voor een laag tuinaarde waabij rekening wordt gehouden met de juiste - door de City vastgestelde - hoogte van het perceel voor een goede afwatering) en hij zou zorgen dat de grond rondom het deck hoog genoeg zou worden: "So no worries!", zei hij nog....

We hadden kennelijk dus ook een permit voor dit deck moeten hebben. We hadden volgens Pozniak twee opties: een permit aanvragen en na ontvangst daarvan een railing plaatsen of we konden de grond rondom het deck ophogen zodat de hoogte van het deck tot de grond max. 60cm zou zijn. Toch handig, zo`n meedenkende advocaat. Dus wij gingen voor de makkelijkste en snelste optie: ik heb tig zakken prut bij het tuincentrum gehaald en Albert is de grond gaan ophogen. Voor de nieuwe bewoners niet heel prettig want de prut kwam bovenop het gras, maar ja, niets aan te doen. Gelukkig hebben ze het huis gekocht toen er nog een berg sneeuw lag, dus ze hebben geen flauw idee hoe onze tuin er uberhaupt uitziet. Volgens Pozniak zou er wederom een mannetje langskomen van de City voor een hercontrole. Pozniak: "Oh, and did I tell you that will cost you another $200."

Wordt vervolgd.... hou de blog maar in de gaten voor een "Het Deck (II)".

De Garage (II)

2011-05-13T10:08:00.000-07:00

Uiteindelijk konden we dus weer rustig adem halen: alle hordes die te nemen waren, waren tot zover genomen, terug naar de basis van alle verhuispret: het inpakken van de verhuisdozen.

We kregen deze week nog een uitnodiging van de verkopers van ons nieuwe huis. De verkopers zijn ontzettend leuke mensen: Marie Gabrielle and Philip. Ze zijn in de 60, hij komt uit Engeland, zij uit Frankrijk. Ze hebben in Belgie, Frankrijk en Canada gewoond. Ze verhuizen nu terug naar Zuid Frankrijk, ze vonden tijd voor warmer weer nu ze met pensioen zijn. We werden verwend met lekkere hapjes en wijn en we zaten aan onze toekomstige bar, de kids renden door de tuin die over 2 weken van hun zal zijn: het kon niet beter! Na thuiskomst zaten we `s avonds nog in de tuin na te genieten met een fles wijn "Wat is het allemaal ook mooi he!" zeiden we nog tevreden...

Toen de fles zo ongeveer leeg was, ging om 21.45 uur de telefoon, Albert nam op en hoorde de legendarische woorden:

"This is Pozniak, I have some disturbing news....".

Hoe één zin je volledige avond kan vergallen. Pozniak had het rapport van de City ontvangen: onze garage staat op de verkeerde plek. Tuurlijk, dat kon er ook nog wel bij... De garage moet 2,75m van de erfafscheiding staan, die van ons staat 2,25m van de erfafscheiding. Ik zag het al voor me: de garage moest afgebroken en opnieuw gebouwd worden (detail: garage kostte $10.000), er moest een nieuw stuk beton worden bijgestort etc. Dit zou niet alleen heel kostbaar maar ook zeer tijdroven zijn en over 2 weken gaan we verhuizen....

Nu moet gezegd dat Pozniak niet alleen bot, maar ook onbegrijpelijk is aan de telefoon. Je stelt vraag A maar krijgt antwoord op vraag B zeg maar. Albert besloot het gesprek waar we geen touw aan vast konden knopen maar te beeindigen en zou de volgende dag bij Pozniak langsgaan.

Daar bleek het volgende: in 2007 was een minimale afstand tussen garage en de erfafscheiding van 2,25m toegestaan. In 2008 is echter de bylaw aangepast en moet de minimale afstand 2,75m zijn. Volgens Pozniak hebben veel huiseigenaren te maken met dit probleem. Nou, in ieder geval prettig dat we niet de enige zijn, maar ja, dat maakt het probleem niet minder. Een beetje cru dat we hier helemaal niets aan hadden kunnen doen om dit te voorkomen en dat wij door een wijziging van een bylaw nu met een groot probleem zaten.

Albert vroeg of er wat te regelen viel met de City, maar dat was volgens Pozniak ondenkbaar, het was nu zaak om zo spoedig mogelijk een ontheffingsprocedure te starten bij de City. Dit zou maanden kunnen duren en de kopers van ons huis kunnen geld achterhouden totdat alles geregeld is, wat zou betekenen dat wij niet voldoende financien hebben voor ons nieuwe huis. Weinig positief nieuws dus.

Albert ging direct met de benodigde formulieren naar de City. Hij besloot toch een poging te wagen bij een ambtenaar van de City onder het mom "niet geschoten, altijd mis". Hij hield een overtuigend betoog, speelde in op het gevoel van de ambtenaar, en wonder boven wonder: hij liep na 2 uur en "slechts" $150 lichter voor wat papierwerk, het pand uit met..... een goedkeuring voor onze garage! Geen idee hoe hij dat nu weer voor elkaar gekregen heeft. Pozniak stond nu een keer met de spreekwoordelijke mond vol tanden: dit had hij nog niet eerder meegemaakt. Volgens de City moet alleen de buurt geinformeerd worden dat wij voornemens zijn een garage te bouwen (?) en als niemand bezwaar heeft tegen een garage op ons perceel, dan is het geregeld. Die mevrouw van de city zei nog monter "En hoe kunnen ze bezwaar hebben, die garage staat er al, haha!" ...

Voorlopige eindstand: deck moet nog goedgekeurd en we moeten de formaliteiten voor de garage afwachten... We keep our fingers crossed en gaan voorlopig maar weer verder met inpakken....

Groen en H

2011-05-12T11:59:00.000-07:00

Allereerst even kort aandacht voor het volgende: vanaf heden is Edmonton weer groen! Dus niet wit of bruin, maar knalgroen. Waren de blaadjes vorige week nog in knop, vandaag zagen we ineens overal groene bomen. We hadden vier jaar geleden niet kunnen vermoeden dat we ooit zo blij konden worden van zoveel groen. Het gras was na de dooi bruiner dan bruin, maar nu doet het felle groen bijna zeer aan je ogen.

Even hulde voor Albert: iets van 6 weken geleden deed hij zijn 10e en laatste (tenminste, als hij het tentamen zou halen...) examen voor zijn verzekeringsopleiding. Met deze opleiding is hij begonnen toen hij hier voor - toen nog - ING Insurance kwam werken. Vandaag zag hij op internet dat de uitslag bekend was. Je krijgt hier een letter als beoordeling. Eerst was hij in shock; bij zijn naam stond de letter "H", hij baalde enorm en wist niet dat je zo'n slechte beoordeling kon krijgen .... Toen hij echter doorklikte zag hij dat de "H" stond voor "Honours", wat betekent dat hij in de hoogste categorie heeft gescoord, oftewel een A+ (in cijfers tussen een 9-10)!

Adres

2011-04-17T21:00:00.001-07:00

Ons nieuwe adres is vanaf 26 mei:

1189 Carter Crest Road

Edmonton, AB

T6R 2L8

Canada

Ons nieuwe huis!

2011-04-13T11:51:00.000-07:00

Dit is ons nieuwe huis! Na de verkoop van ons huis begon volgens onze makelaar Stella het leuke gedeelte van ons verhuisplan: "Let's go shopping".

Stella is een geweldige realtor. Super vriendelijk wanneer ze vriendelijk moet zijn en keihard als dat nodig is. Bij elke open house die we hadden heeft ze elke kijker volledig ingepakt, bij het de onderhandelingen hield ze voet bij stuk en gaf ze - met resultaat - geen dollar toe. Perfect dus. Ze is een echte pro.

Haar man is ook makelaar en zo op het oog doen ze zeer goede zaken. Zo noem ik maar haar verjaardagscadeau die ze vorig jaar van haar man kreeg: een Lexus sportwagen, tsja.... maar ik krijg ook altijd hele mooie cadeaus van Albert hoor!

Dus wij mooi met Stella&Lexus op pad. Het was erg leuk om nu zelf huizen te kijken. Ik moet bekennen dat het een prettig gevoel gaf dat nu iemand anders zich het rambam zat te poetsen voor een showing. We hebben in totaal iets van 10 huizen bekeken. Eerste ronde leverde weinig op. Het Huis waarvan we dagelijks op internet smachtend de fotos van hadden bekeken, bleek in het echt toch niet het droomhuis dat we dachten. Beetje tegenvaller, want we dachten direct klaar te zijn en echt alternatieven zagen we op dat moment ook niet. Het bleek een luxeprobleem: het huis was veel te groot. En ja, we wilden iets groter, maar dan wel met de nadruk op "iets". De meidenkamers in dat huis waren groter dan onze woonkamer in Rotterdam, de woonkamer was ongeveer 4x zo groot etc. Daarbij hadden we de meisjes beloofd dat de playset ook in een volgende tuin zou passen en dat ging bij dit huis ook niet lukken... Die playset had Albert -letterlijk - bloed, zweet en tranen gekost en die moet mee.

Dus op naar de tweede ronde een paar dagen later. In middels stonden er weer een paar nieuwe huizen te koop: het eerste huis was geweldig, maar daar bleek al over onderhandeld te worden, dus daar hoefden we geen energie meer in te steken. Een ander huis was qua prijs en locatie eigenlijke te mooi om waar te zijn: bleek een mooi huis.... van de buitenkant. Was volledig uitgewoond door huurders, het was een trieste aanblik toen we binnenkwamen. Op diverse wanden waren een stel kinderen los gegaan, de wanden zaten vol met gaten en tekeningen. En verder: het hele huis had roze (jawel: ROZE) vloerbedekking. Gelukkig hadden we de meisjes niet meegenomen, die hadden het geweldig gevonden. Na het roze huis kwamen we in Het Huis: we waren direct klaar: dit ging 'm worden! Alles klopte. Het heeft een oppervlakte van 167m2 + basement en in totaal 5 slaapkamers. Morris zal dolgelukkig zijn: hij hoeft niet meer in de walk in closet te slapen als we visite krijgen... We denken kennelijk nog niet in de Canadese maten want Stella vroeg bezorgd of het echt niet te klein voor ons was...

De onderhandelingen gingen dankzij Stella meer dan voorspoedig ("... en ik heb ook nog even die barstoelen erbij onderhandeld, die vonden jullie toch zo mooi?"). Gelukkig leverde de huisinspectie van 3,5 uur (!) geen vervelende verrassingen op, dus nu gaat het inpakken beginnen! Het plan is dat we eind mei gaan verhuizen!

Verkocht

2011-04-12T21:30:00.000-07:00

Zo snel kan het gaan. Ons huis heeft ruim een maand te koop gestaan, we hebben ongeveer 35 showings gehad en toen was het verkocht. Af en toe een beetje showing-stress, het bleek soms nog best een uitdaging om 3 kids tijdig in de auto te krijgen in combinatie met een smetteloos huis. Na een paar showings hadden we een strak schema met genoeg handigheden om het huis er opgeruimd uit te laten zien: de droger zat stampvol schone was, de wasmachine vol met vieze was, we hadden een setje "show-handdoeken" die voor elke showing uit de kast gehaald werden, maar die niet gebruikt mochten worden etc. Ik heb in mijn leven niet zoveel gepoetst... Net voordat het schoonmaken echt begon te irriteren, was het huis gelukkig verkocht. Morris gooide nog een paar keer bijna roet in het eten. Ik zal niet in detail treden, maar een avond-showing betekende dat de kids in pyjama - dus gewassen en gestreken - de auto in moesten en tsja, als Morris dan 20 minuten voor een showing nog in bad poept waarna hij in bad keihard mee gaat krijzen met zijn hysterische zussen, dan werkt dat weinig bevorderlijk zeg maar.... Die dag deed ik de achterdeur op slot terwijl ik hoorde dat de makelaar de voordeur al opendeed. Het was dus "GO, GO, GO!!!". Maar alle inspanningen hebben tot goed resultaat geleverd, we hebben het huis boven verwachting snel verkocht.

Finally: foto's!

2011-04-11T21:04:00.001-07:00

foto's:

- Zo zien we Kiki een groot gedeelte van de dag. Ze vindt het geweldig om op haar kop te staan, ze kijkt ook zo tv... benieuwd hoe lang deze fase gaat duren... - De foto van Nine: lief he! - Een fanatieke sneeuwliefhebber bij ons in de buurt heeft deze geweldige sneeuwpop gemaakt! - Een foto van Morris' verjaardag moet natuurlijk op de blog. Hij was een beetje beduusd van zijn verjaardagstaart (heerlijke slagroomtaart van onze toko!)

Morris & more

2011-03-13T19:30:00.000-07:00

En toen was ons mannetje ineens twee! Ons Morris opgesomd: hij is super grappig, atletisch gebouwd (en dat zeggen we in alle objectiviteit, dat spreekt voor zich), hij speelt "tikkie" met de meisjes, loopt graag hand in hand met ze, is verslaafd aan het eten van sneeuw, weegt 12,5 kilo (exact de helft van Nine), eet als een bootwerker, hij wil perse zelf eten, bijt soms als hij je heeeeel lief vindt en een knuffel net niet zijn liefdesverklaring ten volle kan overbrengen (....), noemt een lamp een "plamp", een lollie is een "loelie", een speen is een "peen" en een hond is natuurlijk "woef woef", hij doet graag geluiden na, bij voorkeur 28x achter elkaar (zo horen we geregeld een sirene en gaat Morris vervolgens de rest van de dag "wiew, wiew"), hij kijkt het liefst "Toto" (lees: Het Zandkasteel) en hij is idolaat van Elmo, zijn grote held!

En het verdere nieuws hier:
Vandaag was het +1C! Deze winter was echt afzien zeg maar. Zelfs de doorgewinterde (per ongeluk een woordspeling) Edmontonian vond het dit jaar bizar en veeeeeel te koud. Een aantal dagen -30C kunnen we handelen zeg maar, maar een paar weken achter extreem koud is niet te doen eigenlijk.
Ik vond dat ik mezelf als echte Canadian moest bewijzen, het begon toch een beetje aan me te knagen dat ik telkens de meiden met -20C naar skiles stuur onder het mom van "ga maar lekker skien, dan krijg je het van zelf warm hoor!" en dan haak ik zelf met -22C af.... Dus toen ik die keer niet ging want het was "te koud" had ik beter wel kunnen gaan. De week erna was het nl. -30C..... en ja, toen had ik kennelijk een klap met de molenwiek gehad want ik besloot toch maar te bikkelen.... De parkeerplaats bij Snowvalley was zo goed als leeg, de 3-zits chairlift was dicht, alleen de 4-zitter was open, de piste was volledig leeg en daar kwam ik op mijn skischoenen aangewaggeld. Ik had Ragan (mijn ski juf) nog niet eerder zo verslagen zien kijken toen ze me aan zag komen lopen. Ze had toch wel gehoopt dat ze naar huis kon en terecht. Er waren 3 skiers en 6 instructors en dat was het. Ieder zijn eigen priveles en 3 instructors die mazzel hadden en naar huis konden. Halverwege had ik het idee dat mijn neus eraf gevroren was. Ragan besloot dat we tussendoor even naar binnen moesten om op te warmen, haar collega had nl. de avond ervoor frostbite opgelopen en dat was volgens haar zeker geen pretje. Terug naar huis kon ik amper rijden: eerst kon ik mijn tenen niet bewegen en daarna deden ze zeer! Ik belde Albert dat ik onderweg was en kon alleen maar stamelen "Hete Koffie met VEEEL Baileys".

En dan Albert's sportieve praktijken: de hele winter heeft hij gewoon doorgetrimd, ongeacht de hoeveelheid sneeuw, de temperatuur etc. Een paar weken terug was het heel glad en zoals elke keer vroeg ik "zou je het wel doen?" waarop hij stoer zei "Nou, als ik val, dan hinkel ik wel terug". Nou, het ging net even anders. Het was 's avonds na het eten en hij zou even 30 minuten trimmen. Dat ging goed tot 29,5 minuut. Twee meter voor de garagedeur gleed hij uit in de alley: arm uit de kom, oftewel "dislocated shoulder". Zijn rechterarm hing ergens achterop zijn rug, hij kon amper praten van de pijn en toen ik zei dat ik iemand zou regelen die hem gelijk naar de dokter zou brengen sprak hij me niet tegen, dat is in de afgelopen 18 jaar nog niet eerder gebeurd.
Een vriend kon hem naar een Medicenter brengen. Albert stond daar kreunend van de pijn waarop de mevrouw achter de balie nog vroeg "Who's the patient?". Van het Medicenter werd hij gelijk doorgestuurd naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Hij kreeg een infuus, was 15 minuten out, toen hebben ze zijn arm teruggezet en daarna voelde hij zich dronken en had hij geen pijn meer. Hij kwam thuis met het hoogste woord. Het onhandige was dat het zijn rechterarm was, dat hij een sling moest dragen en dus niets kon. Maar ja, of je nu 3 kinderen hebt of 4, dat maakt in de praktijk niet uit merkte ik. Volgens de dokter moest hij die sling 2 weken omhouden, maar daar had Albert niet veel zin in. Zijn moeder kende een fysio, ene Gary. Een Chinees met een Engelse woordenschat die niet verder komt dan "feels nice?" op momenten dat Albert door de grond ging van de pijn van de massage. Maar Gary was zijn geld waard: sling moest af, Albert mocht langzaamaan zijn arm weer gebruiken en nu is Albert weer "zo goed als nieuw" zeg maar.

Dan nog ander nieuws: we hebben ons huis te koop gezet. Staat nu iets van 4 weken te koop, we hebben iets van 30 showings gehad en we wachten nu op een bod. Best spannend eigenlijk. We hebben een geweldig huis, maar het was perfecter voor een gezin met 2 dan met 3 kinderen hebben we ervaren. We hopen dus iets groter te gaan wonen op korte termijn.

Oja, gelukkig hebben we de foto's nog: die volgen!

Echt winter

2011-01-13T20:01:00.000-08:00

Nou, de winter is in alle heftigheid toegeslagen! Hadden wij de "Echte Edmontonians" de afgelopen drie winters nog uitgelachen omdat hun stelling "Januari is de koudste maand" volgens ons toch echt niet klopte, dit jaar houden we ons maar stil.... Vanochtend de deur uit met -26C, met windchill -31C en ja, dat is echt koud. En dat is al dagen zo. Gelukkig dat de temperatuur van -23C wordt overschreden: dan mogen de kids tenminste binnenblijven met recess. De school houdt zich nl. nogal streng aan deze grens van -23C. Zo was het vorige maand op de dag van Nine's kerstconcert -22,5C inclusief vrij valse sneeuwbui. Mijn insteek: die ronden we af naar boven, ja toch? Maar nee: iedereen moest naar buiten met recess. Dat kwam nogal bruut over: met een kerstconcert wordt het hier serieus aangepakt: veel jongens in pak, meisjes in gala, meisjes die 's avonds met krulspelden gaan slapen (!) en dat moest dus allemaal in een sneeuwpak gehezen worden, muts op die nieuwe krullen en daarna verlept naar het kerstconcert. Voor onze kids maakt dat niet zoveel uit: wij gaan iets nuchterder om met de dress code denk ik. Het verschil tussen onze meisjes was aanwezig. Op de vraag hoe recess was zei Nine "Het was veel te koud, ik heb alleen maar rondjes gelopen" (uh, dat heeft ze vrees ik van haar moeder....) en Kikus "Dat was gaaf, we hebben een snowfort gemaakt!" (de genen van haar vader natuurlijk....).

Gisteravond had ik skiles..... maar ja, het was wel koud he. Zondagochtend hadden de meisjes skiles was het "slechts" -17C, maar met windchill -24C. Albert houdt wel van wat kou, wat betekent: "niet zeuren, je gaat skien." Nu blijft hij goed in zijn rol: hij ging zelf ook skien toen de meisjes les hadden (dit in tegenstelling tot de andere ouders die lekker vanuit het chalet - met openhaard - de verrichtingen van hun kids bekijken). Die bikkels hadden het nog goed volgehouden ook! Maar ja, toen was het mijn beurt: met windchill -29C en ik wilde eigenlijk wel het goede voorbeeld geven in de categorie "even op je tanden bijten". Ik dacht nog even terug aan vorig jaar toen ik les had met -21C en ik na mijn skiles op de terugweg de auto langs de kant van de weg moest parkeren: mijn tenen waren zo kouden en deden zoveel pijn dat ik niet in staat was om auto te rijden. Toen Albert gisteren thuis kwam was ik dolblij met de deal die hij voorstelde: "Ik denk dat je niet moet gaan vanavond, het is echt te koud. Wat vindt je van de deal: jij blijft thuis en ik ga trimmen?". Nou, dat hoef je mij geen 2 keer te vragen! Hoe hij het in zijn hoofd haalt om dit weer te gaan trimmen snap ik nog steeds niet en ga ik ook nooit snappen vrees ik....

Afgelopen weekend was Nine's verjaardagsfeestje: inclusief onze kids hadden we hier 18 kinderen rondrennen. We hadden weertechnisch niet de handigste dag uitgekozen: sneeuw, sneeuw en vooral nog meer sneeuw. Vrijdagochtend begon het en het stopte maar niet. Zaterdagochtend ging ik met de meisjes naar dansles: achteraf was het een wonder dat ik de alley ben uitgekomen en dat we heelhuids bij dansen en daarna thuis zijn gekomen. Om 12.00 uur begonnen de telefoontjes van verontruste ouders.... ik begon toch een beetje zenuwachtig te worden, toch een beetje jammer voor de birthday girl als het gros afzegt.... Gelukkig hadden we uiteindelijk maar 2 afmeldingen. Beiden met hele goede redenen: Lars was nog in Nederland (goede reden!) en Nine's beste vriendin Kasidy uit Calgary kwam niet omdat haar moeder het te gevaarlijk vond om dat stuk te rijden (volledig terecht).
Het resultaat: Albert had verkeersdienst en stond in de sneeuwbui buiten een pad te graven van de weg naar ons huis. Dat was zeg maar dweilen met de kraan open. Hij zorgde ervoor dat geen auto voor ons huis zou parkeren (dan zaten ze gegarandeerd volledig stuck) en hij laadde de kids midden op de weg uit, loodste ze naar ons huis en ging dan vervolgens...... de auto's wegduwen! Het merendeel zat stuck voor ons huis. Het was een grappig tafereel om vanuit een warme woonkamer te bekijken. De enige auto's in de straat waren die van de kids van Nine's feestje, niemand anders haalde het in zijn hoofd om de weg op te gaan. De ene ouder hielp de andere ouder vervolgens weer met duwen en zo duurde het al met al een tijdje voordat ons huis helemaal gevuld was. Dit hele gebeuren deed zich vervolgens aan het eind van de middag nog een keer voor toen iedereen weer werd opgehaald. Net als bij Kiki's feestje hadden we een magician geregeld: wederom "Jeffrey the Wizard of Magic" (en ja, daar heb ik toch een beetje moeite mee: hem een email sturen en dan als aanhef "Hi Jeffry the Wizard of Magic", beetje het gevoel van "Ja, Jeffrey, leuk dat gegoochel van je, maar ik mag wel Jeff zeggen toch?, maar ja, als hij stug onder elke mail zo'n riedel zet, dan kan ik niet achterblijven...).
Dit jaar hadden we aan Nine gevraagd of ze ook een goed doel wilde steunen met haar feestje. De reden is dubbel: we vinden het zeer pedagogisch verantwoord dat ze denkt aan haar minder bedeelde medemens (en beter nog: er niet alleen aan denkt, maar er ook wat voor doet) en daarnaast.... er kan bijna geen speelgoed meer bij in ons huis, zeker niet na Sinterklaas, Santa en dan ook nog Nine's verjaardag. Ze geven hier erg grote cadeaus voor verjaardagsfeestjes: $25 per kind. Als je dan bedenkt dat het speelgoed hier normaal gesproken goedkoper is dan in Nederland, dan betekent het dat de meisjes dus makkelijk per kind zo'n mega grote doos van Barbie krijgt (zo'n doos met Barbie plus Baby-Barbie plus volledige Barbie-schoonheidssalon, of een Barbie-dierenartspraktijk of gouden Barbie-koets met natuurlijk paarden of meer van dat) en dat dus PER KIND! Met 17 genodigden zagen we dat qua vierkante meters aan cadeautjes toch niet zitten. Ons meisje vond Worldvision een mooi doel. Dat spreekt voor haar tot de verbeelding: je kan o.a. dieren kopen voor mensen in arme landen. Uiteindelijk heeft ze $180 opgehaald! Dit leverde op: 1 geit, 2 kippen, 1 haan en 1 set schoolsupplies voor het goede doel. En naast al dat geld was haar cadeaustapel evengoed nog gigantisch te noemen.

Het koude weer houdt voorlopig nog aan: wordt vervolgd!

HAPPY NEW YEAR!

2011-01-01T00:01:00.000-08:00

Bij deze wensen we iedereen alle goeds toe voor 2011! Dank voor het lezen van onze blog en dank voor alle reacties de afgelopen jaren!

Foto's!

2010-12-30T20:36:00.000-08:00

Hier zoals beloofd wat foto's! Op de foto: Albert met de meisjes op de skies, de kids bij Sinterklaas bij de Dutch Canadian Club, de meisjes met hun gingerbread house/tree, Kikus na haar school Christmas concert met haar twee beste vriendinnen en Nine op haar verjaardag (met het cadeau dat ze van zus gekregen heeft).

November

2010-11-28T18:23:00.000-08:00

Nou, hoog tijd voor een update! Nog even snel voordat november alweer voorbij is. Op het moment dat ik dit typ zijn we even volledig geintegreerd: het is 19:30 en we kijken al DRIE uur naar de Grey Cup Finale tussen de Saskatchewan Roughriders en de Montreal Alouettes (Canadian Football). Het is ongelofelijk, maar na ruim 3 jaar begin ik het dan toch wel een leuke sport te vinden en zitten we hier best fanatiek te kijken en te balen omdat het nu 21-11 staat voor Montreal..... De finale is in Edmonton. De Roughriders zijn in heel Canada populair en heel Edmonton is al dagenlang groen gekleurd omdat ook hier veel supporters zitten. We zijn er zeg maar een beetje mee besmet.

Inmiddels is de winter in alle hevigheid aanwezig. Vorige week hadden we al temperaturen van -35C (met windchill), best koud zeg maar. Het resultaat was overigens dat Kiki een paar dagen later toen het -6C was, riep "Ik heb het HEET, mag mijn muts af, mogen mijn wanten uit?". Morris begint inmiddels te snappen wat het dreigement "Als je je wantjes niet aan doet, moet je in de auto blijven" betekent en hij doet inmiddels braaf zelf zijn wantjes aan.
Een paar weken terug hadden we de beste aankoop van 2010 gedaan: een remote starter. Ik snap nu niet hoe we het vorig jaar zonder hadden gered..... Toen we de stoere SUV nog hadden (Albert denkt er nog steeds met weemoed aan terug....) hadden we ook een remote starter en dat was toch wel erg prettig. Het is wel erg relaxt om met koude temperaturen vanuit de keuken de auto te starten, zodat het in de auto aangenaam warm is als we vertrekken. Dus niet meer:

met -30C naar buiten rennen zonder muts/sjaal/wanten (want: 's ochtends is het hier extreem spitsuur in huis, het is al 7:55 uur, Morris ligt nog in bed en ik moet om 8.10 uur met 3 kids die "gewassen en gestreken" zijn in de auto zitten, dus het moet even snel snel snel), de auto starten, reserve sleutel binnen vergeten (want: wil toch de auto op slot doen, want je weet nooit....), terug naar binnen, met twee sleutels weer naar buiten, veel te koude handen, even snel de sleutels vasthouden in mijn mond om mijn jas toch maar dicht te doen (en dan het dejavu-moment: oja NOOIT metaal in je mond doen bij erg koude weer......) etc

Ik weet het: het is luxe, maar zo'n starter neigt met -30C echt naar "bijna noodzakelijk" hoor, echt waar! Een bijkomend voordeel is verder dat ik, als ik bijvoorbeeld de meisjes naar school breng, Morris in de auto kan laten als het zo koud is.... Hij vindt het nog steeds prima als hij in de auto moet blijven. Vorig jaar was hij nog erg klein en lag hij altijd in de auto te tukken, nu berust hij in zijn lot.

Oh, het staat nu 21-18 met nog 3,5 minuut te spelen.....

Vandaag hebben we ook weer voor het eerst geskied bij Snowvalley. We zijn nu allemaal voorzien van een ski uitzet en snow pass, dat maakt het nog makkelijker om te gaan. We hebben de meisjes ingeschreven voor skiles. Zo stoer om hun van de piste af te zien racen. Vooral voor Kikus is les geen overbodige luxe (voor mij overigens ook niet....), ze weet nog niet hoe ze moet remmen, toch wel een essentieel onderdeel vrees ik.

Het Nederlands blijft een strijd hier in huis. De regel is dat thuis Nederlands gepraat wordt. Dat betekent dat ik minimaal 80x per dag brul "NEDERLANDS PRATEN!". Albert is zo gewend Engels te spreken dat hij het niet door heeft als de meisjes thuis Engels praten en vrolijk meedoet, dus ook hij krijgt meerder malen per dag dezelfde uitbrander.... Ach, laten we het er maar op houden dat ze er later blij mee zijn als ze tweetalig zijn, toch? Ik vind het ongelofelijk stoer dat ze zo goed Engels praten, volledig met perfect Canadees accent (een accent die wij nooit zullen krijgen....), maar het doet toch wel pijn om te zien dat het Nederlands op de achtergrond dreigt te raken. Dus ik blijft brullen.

Ah, Montreal heeft gewonnen.... zonde!

Vorig weekend hebben we Santa al gezien. Het was het kerstfeest voor de kinderen van de medewerkers van Intact. De meisjes waren erg onder de indruk. Morris had er weinig zin in en wilde niet op Santa's schoot. Komend weekend vieren we Pakjesavond met Nederlandse vrienden en gaan we naar de Dutch Canadian Club want Sinterklaas komt daar. Dit jaar worden er 150 (!) kinderen verwacht! Heerlijk om naar uit te kijken: Sint, zwarte pieten, sinterklaas liedjes, cadeautjes voor de kids en vooral: kroketten in overvloed!

De foto's volgen nog (dit keer echt!).

Meisjespraat

2010-10-10T20:21:00.001-07:00

Nine en Kiki zachtjes smoezend op de achterbank in de auto:

Kiki: "Nine, hoe heet dat ook alweer, dat wat mama aan heeft? Dat is toch een baha?
Nine: "Nee joh, dat is een bahee!"

Herfst

2010-09-26T20:10:00.000-07:00

En toen was het ineens herfst! De blaadjes aan de bomen hebben hier alle mogelijke kleuren rood, oranje, geel en groen. Erg mooi om te zien, net alsof je door een schilderij rijdt. De nazomer doet nog even z'n best: zaterdag hadden we 26 graden. Dat was wel even prettig na de nachtvorst van de week ervoor (-6C!). Sinds we hier zitten hebben we nog niet zo'n beroerde zomer meegemaakt. Ter vergelijking: afgelopen jaar sproeiden we de tuin een paar keer per week, deze zomer hebben we de tuin 2 keer gesproeid.... Al die regenbuien zorgden er wel voor dat de natuur groener dan groen was, maar echt prettig was het niet. Gelukkig hebben we van de "echte" Canadesen gehoord dat dit soort zomers echt niet normaal zijn voor Edmonton.

Eind Augustus waren we nog even op vakantie in British Columbia, in Skookumchuck. Dat ligt in de Rocky Mountains (in de "Kootenay Mountains"). En we hadden onze primeur: we zagen onze eerste zwarte beer! Geweldig! We reden net Alberta uit en BC in, stak er ineens een beer de weg over! Albert was aan het rijden, ik zat relaxt een tuna sandwich te eten en ik verslikte me bijna in m'n broodje. Kennelijk was ik nogal overdreven enthousiast en ik riep als een plaat die blijft hangen "IK ZIE EEN BEER, IK ZIE EEN BEER, IK ZIE EEN BEER, IK ZIE EEN BEER" (de meisjes kregen zelfs de slappe lach...) en door al dat enthousiasme kon ik natuurlijk de camera niet vinden.... Nu had ik altijd al gehoopt dat we onze eerste beer veilig vanuit de auto konden aanschouwen en dat gebeurde gelukkig dus ook!

Skookumchuck was geweldig: een gehucht bestaande uit 2 campings en 1 winkel/restaurant. Onze camping had de sjieke naam "Springbrook Resort" en dit gebeuren werd gerund door het geweldige stel Marni & Barney. We hadden een cabin gehuurd. De praktijk leerde dat we sinds de laatste gezinsuitbreiding niet zo goed meer met z'n allen in 1 hotelkamer pasten, dus gingen we voor een cabin. De cabin zag er op internet geweldig uit, zo goed dat we het eigenlijk niet vertrouwden. De prijs was ook nog eens erg mooi in vergelijking met andere cabins, dus enigszins huiverig vertrokken we naar ons "resort". We waren aangenaam verrast toen de cabin nog mooier bleek dan op hun internetpagina. Het was een volledig huis, geschikt voor 8 personen met volledig uitgeruste keuken, bbq, fire pit, picknick tafel, eigen tuin etc. Geweldig! Elke avond hadden we de fire pit aan en roosterden we marshmallows, we maakten smores (twee kaakjes met daartussen een geroosterde marshmallow), hadden de bbq aan en gaven de plantjes water (ja ja, dat had Marni ons direct duidelijk gemaakt: we hadden 1 taak en dat was het water geven van de bloempotten...). Op een paar minuten rijden van onze cabin was een natural hotspring. Albert was daar met de meisjes naartoe gegaan: hotsprings, midden in de rivier. De weg naar de rivier was zo steil dat Albert terugverlangde naar de toch wel wat stoerdere en voor dit soort wegen meer geschikte SUV.... Vlakbij was ook een lake met zandstrand. We hadden super mooi weer: varierend van 27C tot 33C. Zeker voor herhaling vatbaar!

De meisjes zijn inmiddels alweer druk bezig met school. Nanine zit in grade 2 bij Mrs. Kaluzniak en Kiki heeft Nanine's Kindergarten teacher Mrs Renz. Kiki was direct zo thuis bij Mrs Renz dat ze de eerste dag op school zelfs vergat om Albert en mij gedag te zeggen..... stonden wij daar in de deuropening met een traan in onze ogen te kijken hoe onze kleine Kikus samen met haar klas uit volle borst het volkslied zong, maar ons meisje zag ons niet eens meer! Ze vindt het toch wel stoer dat ze nu naar de grote school mag en niet meer naar de "baby school" hoeft zoals ze zelf zegt. Het tempo zit er gelijk goed in: ze is gelijk bezig met leren schrijven en ze kan al een paar woorden lezen. Bij Nanine zit het tempo er ook goed in: direct aanpoten met woordjes leren. Elke week een spelling test met de zogenaamde word wall words (simpelere woordjes als fall, any, bring, girl etc) en daarnaast nog challenge words (moeilijkere woorden zoals science, subjects, social etc. toch wel pittig voor een 6-jarige!) en dagelijks een boek mee naar huis die ze zelf moet kunnen voorlezen! Dat vergt voor ons ook wel een nieuw ritme! Gelukkig vinden ze het allebei erg leuk. Kiki heeft deze week haar eerste fieldtrip, ze gaat naar Hawrelak Park voor een fall nature walk, ze kan niet wachten: ze mag voor het eerst met een gele schoolbus! Daar kijkt ze al een jaar naar uit!

Zaterdag vieren we het verjaardagsfeestje van onze Kikus. Ze wordt alweer 5! We hebben een magician geregeld: een uur lang een optreden van een goochelaar bij ons thuis! We zijn erg benieuwd. Het lijstje met genodigden is een beetje uit de hand gelopen, we gingen uit van een paar afmeldingen, maar die kwamen niet: we hebben inclusief onze kids zaterdag 15 kinderen rondrennen. Kiki biechte deze week op dat ze de Dora verjaardagstaart van vorig jaar toch best wel vies vond... dus mevrouw mocht kiezen wat ze op haar verjaardag wil serveren: het worden tompoucen van onze toko!

Updates en foto's volgen!

3 jaar in Canada

2010-08-02T19:37:00.000-07:00

Vandaag is het alweer 3 jaar geleden dat we naar Canada verhuisden. Deze dag is door ons omgedoopt tot "Canadian Polletjes Day" en is voor ons als gezin een feestdag. Ook dit jaar hebben we het gevierd. We vinden het belangrijk om als gezin bij deze dag stil te staan. Het is een mooi moment om terug te kijken op onze jaren hier. Dit zou wellicht wat zwaar kunnen klinken, maar dat is het zeker niet, het terugkijken wordt nl. nogal kort en bondig door ons samengevat: na een opsomming van alle leuke dingen die we gedaan hebben en de dingen die we hier tot nu toe bereikt hebben, volgt al snel de samenvatting van 3 jaar Edmonton: "Wat is dit nog steeds gaaf he!"

De meisjes mochten kiezen wat we gingen doen. Daar hoefden ze niet lang over na te denken: naar de indoor speeltuin in Galaxyland, in West Edmonton Mall (WEM voor intimi). De speeltuin zit midden in Galaxyland (indoor mega pretpark). Dus terwijl je aan het klimmen bent, zoeven de achtbaan karretjes je zowat om de oren. Al snel bleek dat de meisjes van ons ook een actieve rol in de speeltuinpret verwachtten (Albert heeft normaal gesproken de portefeuille "Speeltuinen", maar ik mocht er ook aan geloven). Toch wel confronterend dat we de meisjes totaal niet meer bij kunnen houden. Albert deed eerst een poging, maar nadat hij zich door wat buizen had gewurmd en daarna bijna klem zat in een glijbaan, werd hij van achter alweer door de meisjes ingehaald (en als je weet hoe ongelofelijk groot het daar is, dan kan je je wellicht voorstellen hoe "snel" Albert ging). Leek hem leuk als ik het eens zou proberen. Nadat ik opgevouwen en buiten adem de weg terug naar beneden had gevonden, heb ik mezelf de portefeuille "Morris in de ballenbak" toegeeigend, dat ging me duidelijk beter af.

Na veel speelpret was onze volgende halte de Food Court van WEM. Bij New York Fries hebben ze met recht de beste patat die er is (patat met schil en dan vooral met "gravy" erbij). Daarna nog even uitbuikend de mall door (na 28 seconden in de buggy gingen bij Morris "de luikjes al dicht") (uitspraak van onze Buurvrouw Annie, die zit er bij ons na al die jaren nog steeds in), langs de zeehonden show, ijsbaan en op de terugweg langs de ringstaartaapjes. Die blijven leuk.

Deze feestdag is niet compleet zonder pumpkin pie met slagroom en als avondeten de oude vertrouwde Hollandsche pannenkoeken dus daar werd ook in voorzien.

Kortom: wederom een geweldige "anniversary" van ons verblijf hier. Ondanks het feit dat het nog steeds lastig is dat onze vrienden en familie zover weg zitten en we veel mensen heel graag even life zouden willen zien (gewoon even een dikke knuffel en even een bakkie doen), staan we nog steeds 100% achter de stap die we drie jaar geleden hebben gemaakt. Apart hoe een plek zo ver van huis, zo thuis kan voelen.

Heritage Festival

2010-08-01T20:14:00.000-07:00

Dit weekend was het Heritage Festival. Edmonton staat bekend om de festivals, maar deze is bij ons favoriet.Volgens de brochure "(...) this year with 63 unique pavilions representing over 85 distinctive cultures. This is one of North America's premier events for showcasing cultural diversity and experiencing multiculturalism over a three day period." Heritage Day is hier een nationale feestdag.

Zaterdag gingen we naar het festival. Net als vorig jaar was het stralend weer. Wonder boven wonder hadden we geen last van de muggenplaag die ons al een aantal dagen teistert (sinds we hier zijn nog niet meegemaakt: een echte muggenplaag! In geen winkel is meer "bug spray" te krijgen, iedereen die je ziet zit onder de charmante bulten...).

Als eerste naar de Dutch Pavilion. Toch even "thuiskomen": onder het genot van broodjes kroket, patat met frietsaus, poffertjes en Nederlandse snoepjes luisterden we naar "Tulpen uit Amsterdam" en meer van dat. De Dutch Pavilion neemt een vrij grote ruimte in: een podium voor o.a. de klompendansers, een souvenir-/snoeptent, grote tent voor het eten (naast het bovengenoemde ook nog broodjes gezond en natuurlijk de haring!), plek voor de poffertjesbakker en nog een hele grote plek waar klompen in alle soorten en maten gekocht kunnen worden. Oja, en natuurlijk: het draaiorgel! Kortom: de bezoekers kunnen niet om de Nederlanders heen.

Zondag was ik volunteer. Wegens gebrek aan oppas ging ik dit jaar alleen. Twee jaar terug waren we samen gegaan (toen mocht Albert de hele dag de haringkar bemannen....). Het was ongelofelijk gezellig. En wat een weelde om de hele dag kroketten te kunnen eten.....

Visite

2010-08-01T09:10:00.000-07:00

Afgelopen week hadden we Nederlands bezoek: Ingmar en Laura kwamen drie dagen bij ons logeren. Dit was voor hun een tussenstop op hun reis van Calgary naar Vancouver. We hebben ze in korte tijd zoveel mogelijk van Edmonton laten zien. Ze sliepen in onze tijdelijke logeerkamer (Morris' kamer) en ja... Morris sliep weer in de kast. De meisjes en Morris waren direct helemaal weg van Ingmar en Laura en vonden eigenlijk dat ze langer hadden moeten blijven. Ook wij vonden het ongelofelijk gezellig, heerlijk om een paar dagen lekker in het Nederlands bij te kletsen!

Op naar de finale!

2010-07-08T20:13:00.000-07:00

Man, man, man, wat een wedstrijd afgelopen dinsdag. Albert had een tijd geleden van een vriend een shirt van Uruguay gekregen en die draagt hij nu met een grijns van oor tot oor.

Voor Albert was het dinsdag wel een aparte dag: hij had 's ochtends een examen (verzekeringscursus, dit was nummer 8 van 10). Heikel puntje was dat het examen van 9.30-12.30 uur duurde en jawel: De Wedstrijd begon bij ons om 12.30 uur. Het feit dat Albert de wedstrijd perse thuis wilde kijken (het bijgeloof neemt toe naar mate het toernooi vordert....) maakte het nog wat lastiger.
Resultaat: Albert heeft zich vanaf 9.30 het leplazerus geschreven (14 A4-tjes!) en ik stond ruim op tijd op een strategisch punt met de kids (in meerdere opzichten strategisch: 1. heel dicht bij het opleidingsinstituut en 2. geparkeerd voor een snoepwinkel waardoor met name de meisjes niets van de spanning meekregen en ze - nadat ze enthousiast hadden ingeslagen - tevreden op het bankje van hun buit zaten te genieten). Volgens strak plan belde Albert mij exact om 11.46 (hij zou stipt om 11.45 stoppen) "ik kom naar buiten", dus kids de auto in, parkeerplaats af, Albert kwam aanrennen, sprong in de auto en we scheurden weg: "Perfect" zou je denken.... Helaas maakte Albert een crusiale fout: hij opende het raam van de auto. Dat is op zich niet zo'n aparte actie, maar hierdoor vloog de door ons gekoesterde en het Oranje geluk brengende (zijn we van overtuigd!) Nederlandse autovlag van het raam! Dus auto aan de kant (verkeersopstopping veroorzaakt....), Albert joggend terug, met gevaar voor eigen leven geprobeerd de vlag van de weg te halen. Drie auto's gingen er omheen, de vierde (dikke pick up) reed er natuurlijk overheen, maar Albert had de vlag toch nog net kunnen pakken en kwam joggend terug. Tsja en toen was het stil in de auto: Albert was volledig buiten adem en keek geirriteerd op de klok en naar het gebroken vlaggenstokje en ik zag al het doembeeld voor me dat dit het incident van de overreden Nederlandse vlag een voorbode zou zijn voor de wedstrijd. Gelukkig hadden we nog een Canada autovlag in de auto (het was 1 juli Canada Day) dus snel de stokjes gewisseld, vlag weer aan het raam en De Vlag wapperde de rest van de terugweg weer vol trots. Om precies 12.20 uur kwamen we hier thuis binnenvallen: exact op tijd voor het volkslied. En toen de wedstrijd: dat verhaal kennen jullie al!
Op naar de finale!

Oranje

2010-06-29T20:30:00.000-07:00

Ook hier in Edmonton is er sprake van Oranje koorts!

Nederland - Japan hebben we om 5.30 uur gekeken bij de Nederlandse club. De kids werden om 4.45 uur uit hun bed geplukt, werden in oranje kledij gehezen en konden zo de auto in. In de rust werd er bij De Club ontbijt geserveerd, om 6.15 uur zaten we dan ook aan de pannenkoeken, bacon, eggs, sausages en meer van dat.

De meisjes vinden het voetbal geweldig. Zelfs Morris staat er niet van te kijken als we oorverdovend hard juichen bij elk Nederlands doelpunt. Hij doet ook mee en probeert te springen (voor het beeld: lijkt op een pinguin die probeert te springen) en hij klapt uitbundig mee. Ook zijn ze niet onder de indruk van het bekijks dat we hier hebben: op wedstrijddagen hebben we alle 5 oranje kleding aan en dat levert nogal wat reacties op.

Toen we afgelopen maandag Nederland - Slowakije keken en ik Nine's school wilde bellen om te zeggen dat ze iets later zou komen (wedstrijd was hier om 8.00 uur), hoefde ik niet eens iets te zeggen "We zien Nine wel na de wedstrijd!". In Nine's klas werd later die dag uitgebreid aandacht besteed aan het feit dat Nederland gewonnen had.

Albert heeft de Oranje koorts overgebracht op zijn werk. Zo looft hij prijzen uit voor de teams die hun werkplek het mooiste oranje versieren, deelt hij donuts uit wanneer Nederland wint en heeft hij tompoucen (oranje!) uitgedeeld toen Nederland doorging naar de volgende ronde. Inmiddels heeft hem dat al 80 tompoucen en 150 donuts gekost.... Het resultaat is overweldigend: twee volledige verdiepingen op zijn werk zijn inmiddels oranje gekleurd!

Op de Canadese tv zijn ze overigens ongekend positief over het Nederlands elftal en wordt Oranje als reele titelkandidaat gezien.

De tussenstand

2010-05-25T20:22:00.000-07:00

We horen van elke Edmontonian dat het weer hier alle kanten op kan. Nu we hier wat langer zitten, weten we dat het klopt. Iets van 3 weken geleden hadden we nog een sneeuwstorm (en een sneeuwpop in de achtertuin!), vorige week bijna een hittegolf (zelfs de 32C gehaald) en afgelopen week weer nachtvorst. Op dit moment hebben we Nederlands lenteweer.

De stand van zaken hier: Nine heeft nog tot eind juni les, maar voor Kiki zit het schooljaar er alweer bijna op (11 juni is haar laatste dag). Na de zomer gaat ze naar Nine's school, dan mag Kiki halve dagen naar Kindergarten. Ze kan niet wachten! Ze is al druk bezig met het schrijven van getallen (steevast in spiegelschrift) en het alfabet (ze schrijft van links naar rechts, aan het eind van de regel gaat ze een regel omlaag en schrijft ze van rechts naar links). Het zal voor ons wel heftig worden om afscheid te nemen van haar juf, Miss Steed. Zij was toch de eerste Canadese juf van de meisjes, zij is degene die de meisjes Engels heeft geleerd. Het leverde vaak mooie miscommunicatie op. Zo vroeg Nine in haar eerste week toentertijd om een "pop" waarop Miss Steed dacht dat Nine "frisdrank" wilde hebben en haar bij gebrek daaraan, maar wat water bracht.

Mijn moeder, alias "Omi" was laatst nog twee weken op bezoek geweest. Dit was alweer haar derde bezoek aan ons. Het eerste jaar kwam ze met Opa Ko, vorig jaar met Roman en dit jaar was ze zo stoer om helemaal alleen te komen. Het was nog even spannend of de vulkaanas geen "roet" in het eten zou gooien, maar dat bleek niet het geval. De heenvlucht ging netjes als gepland. Haar aankomst op Edmonton Airport bleek de aandacht te trekken, kennelijk was het de eerste reguliere vlucht uit London sinds de aswolk. Een fotograaf van de Edmonton Sun was aanwezig en maakte uitgebreid foto's van het welkom van de passagiers. Het gevolg: mijn moeder en Albert stonden de volgende dag paginagroot op de voorpagina van de Edmonton Sun! Dat Albert verworden was tot een Volendammer ("Albert Tol") mocht de pret niet drukken.

Omi mocht in Morris' kamer logeren. Lukte het vorig jaar nog om Morris in onze kamer te laten slapen, dit jaar bleek dat niet meer te doen. Het mannetje vond het namelijk vreselijk gezellig om ons te zien en bleef maar springen in zijn bed (tot diep in de nacht.....). Toen Tante Chan en Oom Mau hier waren, hadden we al ontdekt dat dat dus niet meer ging lukken. Een nacht zonder slaap was voor ons al voldoende om Morris te laten verkassen. Zijn nieuwe tijdelijke "slaapkamer" lijkt voor een derde wellicht wat opmerkelijk, maar het bleek uitermate goed te werken: onze inloopkast! (Overigens klinkt het ernstiger dan het in werkelijkheid is, maar er zit gewoon in raam in die kast hoor....) En ja de grap dat hij elke dag "uit de kast kwam" lag nogal voor de hand.

Verder nieuws is dat Albert samen met Rien en een paar anderen de Dutch Business Club aan het opzetten is. Gastspreker voor de openingsavond zal Dwight Lodeweges zijn (oud trainer van o.a. PSV en NEC, oud speler van Go Ahead, Edmonton Drillers en Oranje onder 21) . In Edmonton wordt hij trainer van de FC welke in 2011 in NASL (een divisie onder de MLS) gaat spelen. Albert was laatst bij hem thuis om samen met hem en Hans Schrijvers (trainer Oranje onder 20, toekomstig assistent trainer van FC Edmonton) het een en ander door te nemen, toch best stoer!

Nu we het toch over voetbal hebben: alle WK wedstrijden van Oranje zullen live worden uitgezonden bij de Nederlandse club. De eerste wedstrijd Nederland-Denemarken gaan we wellicht daar bekijken om 5.30 uur! Voor het ontbijt wordt gezorgd hebben we gehoord. Dit wordt vrees ik voor Albert een van de eerste wedstrijden van Oranje waarbij hij aan de koffie zit ipv aan het bier....

En dan Morris. Nu hebben we al eerder laten weten dat Morris ongelofelijk lief, stoer, intelligent en knap is, maar hebben we al gemeld dat hij ook ongelofelijk grappig en musicaal is? Hij geeft elke dag wel een showtje en lacht zelf het hardst om zijn eigen "Kiekeboe"grapjes. Hij vindt het ook heel grappig als we achter hem aan "rennen" en hij een "sprintje" trekt om aan ons te ontkomen. Laatst had hij in een onbewaakt ogenblik een blokfluit van de meisjes gescoord, liep hij er ineens op te fluiten! Het applaus dat hij van ons kreeg vond hij erg grappig, er was dus geen houden meer aan. Na elke fluitsessie liet de fluit het overigens een afweten en moest een tijd drogen, dat hout was niet echt bestand tegen de kwijlsessies van Morris.

Tante Chan & Oom Mau

2010-04-30T08:30:00.001-07:00

Op de valreep van April, op Koninginnedag, nog een blog.

Een paar weken terug konden we weer genieten van Tante Chan en Oom Mau. Tante Chan was hier vorig jaar toen Morris net geboren was, voor Oom Mau was het de eerste keer dat hij ons mannetje kon bewonderen. Morris beloonde hun komst met een primeur: hij leerde lopen! Om precies te zijn: 4 stapjes thuis, toen een paar meter tijdens onze visite bij Rien en Alida en daarna een volledige wandeling door de hotelkamer van Chan en Mau in Banff. We zijn met hun een paar dagen naar de bergen gegaan. Dat was geweldig. Mau had Kiki nog leren remmen op de skies, wat geen overbodig luxe was.... Dat bleek nl. toen Kikus bijna een lager gelegen bos dreigde in te zeilen. Dankzij een geweldige rode kaart-waardige tackle van Mau werd dat voorkomen...

Natuurlijk was hun verblijf veel te kort en veel te snel voorbij! Afscheid nemen went nooit vrees ik. Gelukkig hebben we de foto's nog!

Hiep Hiep "OE-AAAAA", Morris is 1!

2010-03-15T19:57:00.000-07:00

En toen was Morris ineens alweer een jaar oud! Na zijn verjaardag op donderdag volgde voor ons mannetje een echt feestweekend: met een overdaad aan knuffels en kussen van zijn grote zussen en van ons, met zijn eerste hap verjaardagstaart (niet een heel groot succes....), voor het eerst pannenkoeken (iets groter succes...), met heel veel cadeaus (waaronder zijn eerste echte voetbal: een bal van het WK 2010, ra ra wie heeft dat uitgekozen...) en met een eigen verjaardagspartijtje: met ons 5-en naar het zwembad. En Morris' weekend werd helemaal gemaakt toen Albert een baby swing voor hem had opgehangen.

Het was ons op de valreep nog gelukt Morris de "Hiep hiep hoera - handjes in de lucht" te leren. Het gevolg was dat hij het te pas en te pas liet zien (en daarbij vol overgave "OE-AAAA" liet horen) en gelijk zijn hele show maar opvoerde, dus ook zijn pasgeleerde act "Dagdag-en zwaaien maar" (door hem vertaald naar "Da Da").

Ongelofelijk hoe snel het laatste jaar voorbij is gevlogen. Eigenlijk veel te snel. Met Nanine kon het ons de eerste jaren niet snel genoeg gaan, we keken telkens uit naar de volgende fase in haar leven, met Morris mag het wel een stukje langzamer gaan...

Vandaag had hij zijn 12 maanden-check up bij de dokter, voor de statistieken: 76 cm en 23 pounds (pfff, even rekenen: 10.4 kilo).

Nu had ik zaterdag de eer om tussendoor nog even 35 te worden. Tsja, 35.... volgens mijn broer is dat 30 + 5 jaar ervaring, laten we het daar maar ophouden. Kikus had nog een mooie: ze vertelde haar juf afgelopen week enthousiast dat ik bijna jarig was "and my mom will be 55", juf probeerde nog "maybe 35?", maar Kikus was erg stellig "no, 55!". En bedankt Kiki.

En nu ik toch aan het bedanken ben: dank voor alle kaarten en cadeaus die we vanuit Nederland ontvangen hebben! Super!

Na de Olympics

2010-03-04T19:37:00.001-08:00

Toch wel zonde, de Olympics zijn weer voorbij... wat was dat een topper de afgelopen weken. Overal zag het rood van de vlaggetjes, posters (met "Go Canada") en bijna elke Canadees liep rond in Olympic kleren etc.

Albert heeft de Olympic Torch nog in handen gehad. Een collega van Albert had de eer om een afstand in Edmonton af te leggen met het Olympisch vuur. Best stoer!

Op school bij Nine werd elke dag de Medal Check gedaan. Alle nationaliteiten uit de klas kwamen aan bod. Nine vertelde elke dag trots wat de Nederlandse stand van zaken was. Ook bij de foute wissel van Sven Kramer werd uitgebreid stil gestaan in de klas. Met de Olympics bleek hoe zeer we Canadees zijn geworden: we hebben meer malen met betraande ogen het Canadese volkslied meegezongen.... Het land was in feeststemming toen Alexandre Bilodeau goud won: "The first Olympic gold on home soil" stond overal te lezen. De gouden medaille voor de hockey mannen was ook geweldig. Nine was oprecht verdrietig toen de Olympics waren afgelopen.

Over Nicolien Sauerbreij stond er als kop in de krant: "Dutch produce slalom giant" en:

"Nicolien Sauerbreij comes from one of the flattest countries on Earth [...]. She is the first Dutch athlete to win Olympic gold in a sport other than speed skating since Sjoukje Dijkstra won the women's figure skating title at the 1964 Games in Innsbruck."

Verder nieuws van hier:

- het is al een flinke periode heerlijk weer. Overdag een paar graden boven nul, 's nachts net onder nul. Voelt als voorjaar. Beetje vals van de natuur want we weten dat het nog makkelijk -30 kan worden de komende tijd (toen Morris vorig jaar geboren werd op 11 maart was het -30C!).

- Inmiddels ben ik doorgegaan met een volgende sessie skilessen. Begonnen we "gezellig" met instructor "Heather" die erg goed aanvoelde hoe ze met deze "ski-nitwit-moeders" moest omgaan, de laatste paar lessen was de eer aan instructor "Keith" om ons wat bij te brengen. Wat een gladbak van een instructeur. Arroganter is niet mogelijk vrees ik. Hij vindt zichzelf de beste instructeur die bij Snow Valley rondloopt (dat waren letterlijk zijn woorden), maar daar denkt zijn klasje duidelijk anders over. Beledigde hij ons eerst nog door ons uit te leggen hoe skien nu eigenlijk werkt (lesje zwaartekracht...), vervolgens probeerde hij uit te leggen hoe het bovenlijf ten opzichte van het onderlijf moet bewegen door voorbeelden aan te halen van een terreinwagen met 4-wheel drive in vergelijking met 2-wheel drive. "Sorry, I lost you there" , zijn aanpak leverde hem (en ons...) weinig op. We hebben hem even met beide benen terug in de sneeuw gezet door hem meermalen aan te spreken met "Heather", wat zijn arrogante houding deed afbrokkelen. Overigens is zo'n vreselijke instructeur ontzettend goed voor het groepsgevoel, we hebben nog nooit zo'n lol gehad tijdens het skien.

- Nine had vandaag een fieldtrip naar Snow Valley. Toch wel gaaf hoor: 75 kids uit grade one met z'n allen in een grote gele schoolbus op weg om een dagje te skien. Ze was vanmiddag logischerwijs volledig gesloopt.

- En dan Morris: hij staat geregeld lost, stapt vrolijk de kamer rond als we zijn hand vasthouden en hij lacht nog steeds het grootste gedeelte van de dag. We zijn fanatiek bezig om de "Hiep Hiep Hoera [handjes in de lucht]" te oefenen, tot nu toe met weinig succes. Hij kan nu wel zwaaien en " da da" roepen, waarmee hij natuurlijk "dag dag" bedoelt en hij kan "Nine" zeggen, nou ja, hij zegt "Ne Ne" maar dat moet je een beetje ruim interpreteren. Het oefenen om "Kiki" te zeggen levert tot nu toe nog weinig op, als we dat proberen begint hij heel hard te lachen.

Tjsa, dan heeft hij nog een eigenaardig trekje die de meiden niet hadden: HIJ BIJT! En die tanden van hem zijn scherp! Hij doet het heel "schattig": ik krijg de dikste knuffel die hij kan geven en vervolgens bijt hij keihard in mijn schouder. Zijn tandafdrukken zijn duidelijk te zien. Nu snap ik ook wel dat hij dat natuurlijk niet expres doet, maar dat maakt de pijn niet minder! De kwalificatie "kleine klerelijer" heb ik me helaas al een paar keer laten ontglippen....

Over konijnen en pinguins enzo

2010-01-31T16:50:00.000-08:00

Op de valreep nog even een blog in januari. De stand van zaken van deze maand:

Birthday party

Nine had een week of twee geleden haar birthday party. Aan iedereen met wie ze op school speelde vroeg ze enthousiast : "Do you want to come to my birthday party, it is on the 16th and we are going to the movies" Het duurde even voordat we erachter kwamen dat ze elke dag in alle onschuld weer iemand had uitgenodigd. In totaal iets van 25 kinderen schat ik zo... Tijd om het lijstje van genodigden dus maar te formaliseren met een uitnodiging. Dat bleek de hoogste tijd toen ik zelfs door een van de moeders thuis werd gebeld "Nanine heeft mijn dochter uitgenodigd, maar ik heb het idee dat dat niet de bedoeling was....". Uh, inderdaad haar dochter was helaas al bij Concept Lijstje #1 gesneuveld....

Uiteindelijk zijn we met in totaal 12 meisjes en 4 volwassenen naar Alvin and the Chipmunks 2 geweest. Het was organisatorisch nog even wat geregel om 12 meisjes vervoerd te krijgen, maar dat was uiteindelijk gelukt met 2 vans en 1 pick up truck. We hadden in de bioscoop 1 hele rij voor onszelf. De "popcorn-man" was wel even in shock toen ik 16x een popcorn combo bestelde, maar als snel herstelde hij en regelde hij hulptroepen die alles naar onze bioscoopzaal brachten. Na afloop hadden we hier nog een Hannah Montana Birthday Cake en was het tijd voor de cadeautjes.

Ons Mannetje

Morris gaat als een trein. Hij doet al een paar stapjes als we zijn handen vasthouden, hij probeert mee te zingen in de auto en kan enorm hard gillen. De traphekjes zijn inmiddels geplaatst, dat was hard nodig. Hij brabbelt de hele dag "Diggudiggudiggudiggu" en hij laat zich rondsjouwen door de meisjes, hij ondergaat het met een blik naar mij van "ach, als mijn zussen daar blij van worden".

Bunny

"Ons" konijn zit dagelijks in de tuin en is "Lilly Bunny" gedoopt door Kikus. Lilly Bunny doet zich tegoed aan winterpeen, koolsla, appels en heeft een afkeer van radijsjes en aardappels. We hadden laatst zo'n gelatine-zaadjesbol gekocht voor de vogeltjes om op te hangen. We hadden die bol even op de picknicktafel laten liggen. Tot onze verbazing zat onze Bunny bovenop de picknick tafel te knagen aan die bol. Sindsdien krijgt ze er geregeld een, ze eet 'm in 1 avond op (en hij is zo'n 15cm in doorsnee!).

Doug

Kikus had een special guest op school: een echte pinguin! Albert was die dag mee met Kikus naar school. We waren verbaasd toen we vooraf hoorden dat de pinguin niet zou komen als het kouder zou zijn dan -20C. "Doug" bleek namelijk van lekker warm weer te houden, hij kwam uit Zuid Afrika. Het was leerzaam, zo kwam Albert met de volgende feiten terug: Doug was bejaard (25 jaar, met een beetje geluk wordt hij 30 jaar), Doug en zijn vrienden poepen 1x per 20 minuten (en als ze gegeten hebben elke 5 minuten) en zijn uitwerpselen kunnen tot een meter ver weg eindigen (vandaar dat iedereen 'gepaste afstand' moest houden), verder kan hij een volledig recess zijn adem inhouden (15 minuten dus). Ja, ja, het is maar dat je het weet.

Wel grappig om te zien welke wetenswaardigheden bij de 3 en 4 jarigen blijven hangen. Nadat ongeveer 5x verteld was dat hij vis eet, had een van de kleuters een goede vraag: "Wat eet hij eigenlijk?

Skiles

Sinds kort zit ik op skiles. Ik heb "heel vroeger" wel geskied, maar na onze laatste skivakantie in het pre-kinderen tijdperk bleek er van mijn ski-ervaring als 8-jarige erg weinig over. Nadat ik het hier 2 winters had uitgesteld (winter 1: "Ach het is al eind januari, de winter is al bijna over", dat bleek natuurlijk een ernstige misvatting, we waren slechts op de helft, maar dat wist ik toen nog niet) (winter 2: "excuus Morris") vond Santa het toch wel genant worden als de meisjes eerder leerden skien dan ik. Dus daar ging ik. Kiki gaf me nog wat tips mee "Kijk mama, zo doe je de pizza slice en zo de French fries, dat is echt niet moeilijk hoor".

En ik moet zeggen: wat geweldig om te skien! Snow Valley zit op 10 minuten rijden van ons huis en het is wel luxe om dat zo dichtbij te hebben. De eerste les was het -8C, de tweede les was het -15C (met wind!) en vorige week was het -23C.... Dat was wel even heftig. Ik heb nog nooit zulke koude en na afloop zere tenen gehad, ik moest bijna stoppen langs de weg toen ik naar huis reed. De instructrice vertelde nog dat de lessen eigenlijk nooit afgezegd worden, ze hebben deze winter 1x de piste gesloten toen het -40C was, maar dat was alleen omdat niemand op kwam dagen....

Nine, Kiki en Albert hebben inmiddels hun eigen ski-uitzet en gaan 1of 2 keer per week naar de piste. Nine mag in maart 2 keer met haar klas skien.

Nanine is 6!

2009-12-26T18:42:00.000-08:00

Ons kleine grote meisje is alweer 6! Gisteravond het huis in rap tempo aangepast aan het verjaardagsfeest: naast de kerstversiering dus ook slingers en een berg balonnen. Leek wel een circus hier in huis. Ze was dolblij met haar verjaardagscadeau: een knalblauwe radio met knalroze Ipod... Zo'n groot cadeau was niet helemaal de bedoeling, maar toen we geen mooie draagbare cd-speler voor haar konden vinden (ze kwamen niet door de Cadeaucommissie: "te groot", "te grijs" "te lelijk" etc) en we uiteindelijk een gave blauwe radio zagen waren we verkocht. Detail was dat er alleen een Ipod in kon. Haar muziekfavorieten: K3, Nick&Simon, Kenny Rogers en Abba. Op haar wensenlijstje staat nog een cd van Hannah Montana. Ik moet bekennen dat ik geen idee heb hoe dat klinkt, maar feit is dat HM bij alle meiden in haar klas zwaar favoriet is, ze vinden haar echt stoer.

Voor ons dus geen Tweede Kerstdag. Wij hebben Kerst en Nine's verjaardag. Hier kunnen ze "Boxing Day" beter "Shopping Day" noemen. Vandaag is De Dag dat iedereen gaat winkelen. Was de Walmart vanaf begin december tot de Kerst nog 24 uur (Ja ja VIERENTWINTIG UUR!) per dag open, vanochtend gingen de deuren alweer om 6 uur 's ochtends open voor de koopjesjagers. Je zou denken dat iedereen na het kerstshoppen geen winkel meer kan zien en dat alle portemonnees geplunderd zijn, maar dat is kennelijk dus niet zo. Alle familiebezoeken worden hier normaliter dus in 1 dag gepropt. Op de 25e 's ochtends kerstcadeautjes uitpakken met de ene familie in Calgary en 's middags kerstdiner in Edmonton is hier niet raar.

Gisteren hadden we ons "Turkey record". Hadden we vorig jaar een kalkoen van "slechts" 4,5 kilo, dit jaar hadden we er een van 9100 gram op de kop getikt! En dat voor $36, een koopje toch? Na 5 uur in de oven was de kalkoen klaar voor ons kerstmaal. Dit jaar had ik 'm samen met Nine gemaakt. Ze moest wel even slikken toen ze door had dat het niet alleen een "turkey" genoemd wordt, maar dat het ook een echte turkey was.... Ze zat tot nu toe nog in de ontkenningsfase (zoiets als "een visstick ziet er niet uit als een vis, dus is natuurlijk ook geen echte vis he mama"). Nu hoeft het van mij overigens ook niet dat de lever en andere ingewanden netjes verpakt in de buikholte zaten, maar voor Nine was dat vooral wel even shocking. Vooral ook toen ik naast de ingewanden ook nog de nek uit de buikholte haalde (welke kalkoenboer verzint nou dat dat als extraatje mee moet?). Maar ja, that's life zeg maar. Dan voeden we onze meisjes toch iets beschermender op dan de gemiddelde Albertan denk ik. Zo gaat een collega van Albert geregeld met vrouw en kinderen (3 en 7 jaar) jagen en het is dan de oudste die begint te huilen als haar vader de moose die ze gespot hebben niet dood schiet omdat dat volgens zijn vergunning niet mag.... Hij had ons uitgenodigd om een keer mee te gaan: "gezellig" met twee gezinnen een weekendje jagen. Ik denk dat we nog iets verder gevorderd moeten zijn in het integratietraject voordat we daar "ja" op te zeggen....

En dan tot slot het weer:

Het weer is uitermate zacht. Vanmiddag was het -8C. Voor Albert het teken om met korte mouwen even relaxt de vuilnis naar de garage te brengen, het is immers "warm". Twee weken terug op zondag gaf onze thermometer nog -40C aan. Dat was wel bizar koud. In Edmonton was zelfs -46C gemeten, we bleken die de koudste stad van Noord Amerika te zijn en de een na koudste van de wereld.

Sint, Santa en Sneeuw

2009-12-06T20:31:00.000-08:00

En toen was het ineens alweer december. De stand van zaken hier:
- op dit moment is het zondagavond zo rond 20.00 uur, -25C (!) en Albert is een rondje trimmen "daar heb ik me al de hele dag op verheugd" zei hij net nog....
-Voor het weekend begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. Vrijdagavond nog even een sneeuwstorm erover heen, resultaat: bergen sneeuw en ijskoud. Door de wind is de sneeuw op sommige plekken ongelofelijk opgehoopt, hier en daar in de tuin tot meer dan een meter. Daar valt niet tegenaan te schuiven. Het pad naar ons huis was niet meer te vinden, ik moest een pad naar de garage schuiven want de meiden stonden tot hun middel in de sneeuw. En Nine vrijag op school gewoon recess buiten hoor, dat is gezond even buitenspelen.... Tot -23C (inclusief wind chill , dat dan weer wel) is het gewoon buitenspelen.
- Zaterdagochtend moesten de meisjes naar dansles, we zaten om 8.30 met z'n 5-en kant en klaar in de auto (vonden we best strak van onszelf), maar we kregen de auto door de sneeuw amper de garage uit en de alley in. Hier en daar stonden auto's vast, tollende wielen, geen beweging in te krijgen. Uiteindelijk kregen we beweging in de auto (inmiddels hebben we het trucje door: heel langzaam een piepklein stukje naar voren, weer naar achter, naar voren etc. en niet zoals bij onze eerste winter: keihard gasgeven...). Albert moest dit weekend naar zijn werk en zou vanaf dansles met de metro doorgaan naar Downtown. Uiteindelijk was ik toch een doetje: ik durfde de sneeuwtocht met Albert wel aan, maar het idee om alleen terug te moeten, wellicht ergens vast te staan met toen nog -19C en 3 kids, leek me niet heel prettig. We eindigden dus voor de openhaard, ook niet vervelend.
- Ik moet nog wel even wennen aan de "plotselinge" kou. Nu was het al een tijdje iets van -7C, maar inmiddels vinden we dat niet meer koud. Vanochtend moesten we Albert even afzetten op zijn werk, ik dus een fleecevest aan en natuurlijk mijn wanten vergeten (tsja, ik ben al blij als 3 kids volledig ingepakt in vol ornaat bij de deur staan en als we het haast-regime van "go, go go!" hebben, dan heb ik even geen tijd om mijn eigen handschoenen te zoeken.... De combi "geen dikke jas en geen wanten" zou op zich geen probleem geweest zijn (auto stond al een tijdje te loeien en was aangenaam warm), ware het niet dat ik op de terugweg bedacht dat het een mooi moment was om "even" te tanken (we hebben inmiddels geleerd: hou de tank vol, bij extreme kou zijn de tankstations soms tijdelijk gesloten), dat was eerlijk waar niet te harden met die kou! Wat kan een tankbeurt dan lang duren.... Ik moet bekennen: ik heb betere acties gehad...
- We hebben Sint en Santa al gezien! Half November zaten de meisjes al bij Santa op schoot (daar kan ik nog niet aan wennen hoor: HALF NOVEMBER AL!), toen was het kerstfeest voor de kids van Albert's werk. Vrijdagavond kwamen Sint en Piet hier cadeaus brengen (en de meisjes zagen ze echt op het dak, "echt waar mama, ik zag ook het paard!"). Inmiddels traditie: Albert gaat met de meisjes Sint en Piet buiten zoeken (en nee, dat vinden we niet zielig met dit weer....) en ik zorg dat er "ineens" een zak vol cadeaus bij de voordeur staat. Ik was vrijdag even bij onze Toko geweest: borstplaat, boterstaaf, pepernoten, schuimpjes, marsepein, suikermuizen en -kikkers etc. Geweldig! En een topper: inpakpapier met Sint en Piet! Maakt het toch net wat echter voor de meisjes en scheelde me veel geknutsel (ik had het inpakpapier bewaard van een sinterklaascadeautje dat was opgestuurd [ Dank Ad! ] en zou daar de plaatjes uitknippen en die op bruin pakpapier plakken). Ik had me nog misselijk gegeten: de krentenbollen van Toko-eigenaar Siebe waren nog warm, heb er 12 gekocht, 5 had ik voor thuiskomst al op...... ze voldeden echt aan de "Enkhuizer Botman-kwaliteit" (of wellicht denk ik dat alleen maar omdat ik die krentenbollen al 2 jaar en 5 maanden niet meer geproefd heb....).
- Vandaag was het Sinterklaasfeest bij de Nederlandse Club. Nog even een uitdaging voor de familie Visscher: de dochters zijn voor het tweede jaar Piet en dit jaar was Rien voor het eerst De Sint. De meisjes hadden totaal niets in de gaten. Ook niet toen Sinterklaas Kiki met "Kikus" aansprak en "Dag Pollen" zei toen we mochten aantreden. Schitterend om te zien. Nine was zeer tevreden dat Sint haar naam zo goed kon uitspreken (en niet zoals hier gebruikelijk als "Nina" of
"Nenien". Wat was het lekker om daar even een kroketje en een patatje-met te eten! Nine vindt de kroketten ook overheerlijk, Kikus niet (maar ja, die zit nog steeds in de fase "Wat de boer niet kent....").
- En dan nog even een Morris-update: hij heeft wat eigenaardige trekjes hebben we ontdekt. (Wellicht hadden de meiden die ook, maar bekijken we onze 3e met een wat objectievere blik?) Zo is hij verzot op schoenen. Geen schoen (bij voorkeur een besneeuwde ietwat modderige laars) is veilig voor hem en wordt als we niet uitkijken volledig afgelikt. Hij gaat erop af als een tijger die een prooi ziet. Verder is de stofzuiger zijn beste vriend. Als ik aan het stofzuigen ben (nu klink ik heel huishoudelijk, maar ik moet bekennen: de Portefeuille Huishouden heb ik na al die tijd nog niet geheel onder controle..... in tegenstelling tot de Portefeuille Boodschappen, de Portefeuille Taxivervoer en de Portefeuille Knutselen, die gaan me zeer goed af....) dan volgt Morris me als een hondje, hij kruipt als een Volleerd Kruiper in snelle vaart naar de stofzuiger, laat zich in de "Boedha houding" ploffen en slaat met een tevreden gezicht zijn arm om de stofzuiger heen. Als de stofzuiger dan ineens weer verder "loopt" wordt hij boos en begint hij te grommen.... Verder voor de geinteresseerden: tand #3 komt door, hij kan (met onze ondersteuning natuurlijk) staan (en is dan heel trots!) en hij lacht nog steeds uitbundig hardop als de meiden gek aan het doen zijn.

Sneeuwpop

2009-10-15T11:27:00.000-07:00

De eerste sneeuwpop van komend winterseizoen is een feit! Normaal is het hier door de droge sneeuw amper mogelijk om een sneeuwpop te maken. Het sneeuwt sinds vorige week donderdag en vandaag is het gaan dooien. Levensgevaarlijk op de wegen. Albert gleed met 20km per uur de wijk uit (de company car heeft nog geen winterbanden....). Wij zijn overigens een van de weinigen die al winterbanden hebben. Het vinden van de juiste maat winterbanden was niet makkelijk. We bleken een "odd size tire" te hebben. Waren we mooi klaar mee. Na een halve dag bellen had ik een bandenzaak gevonden die nog een setje had. De bandenzaak was zo vriendelijk om ons tussendoor te helpen met de winterbanden toen ze hoorden dat we naar de bergen zouden gaan van het weekend. De wachttijd bij de garage voor winterbanden was inmiddels namelijk al ruim een week door de vroege sneeuwval dit jaar (vorig jaar sneeuwde het pas eind november). De garagehouder vond het onverantwoord om ons zonder winterbanden de bergen in te laten gaan. Dat was maar goed ook, het was nodig!

Kiki is 4!

2009-10-08T11:15:00.000-07:00

Kiki is alweer 4! Zaterdag had ze haar verjaardagsfeestje met de meiden. Ze waren super in de stemming voor Cloudy with a chance of meatballs (door Kiki continu Clowny ipv Cloudy genoemd). Het was een 3D film. Albert en Vince gingen met de meiden mee. Voor beide mannen het perfecte excuus om naar deze film te gaan. Door de 3D-bril was het blijkbaar zo echt, dat alle meisjes op een gegeven moment met hun handen in de lucht graaiden naar yelly beans die door de lucht vlogen. Van ons kreeg Kikus een kids keuken van de Ikea. Nu dacht ik dat ze daar wellicht alweer te groot voor was, dus we hadden het vorige week even getest bij de Ikea. Kiki en grote zus waren niet bij die keuken weg te krijgen, dus: cadeau gevonden. Het in elkaar zetten viel Albert ietwat tegen: 'hoe lang kan het duren, het is een kinderkeuken', drie uur later kwam hij daar toch wel op terug. Zondag hebben we het met de Polletjes gevierd en maandag mocht ze trakteren op school.

Oja en dan nog even het weer: HET SNEEUWT vandaag!

En toen was het alweer oktober

2009-10-01T19:57:00.000-07:00

Tsja, zo'n begin van een schooljaar vraagt weer even om een nieuw ritme, tijd voor de blog zat even niet in dat ritme... Nu had ik sinds aankomst in Edmonton de luxe dat ik samen met - toen nog alleen - de meisjes heel lui kon zijn 's ochtends, slechts een paar keer een week wat "go, go go!"-stress als het preschool tijd was. Nu gaat Nine echter elke dag naar school en moeten beide meisjes netjes aangekleed, haren gekamd, tanden gepoetst, rugtassen mee met snacks dan wel snack&lunch stipt om 8.20 in de auto zitten. En dan Morris niet vergeten natuurlijk... Nine's school begint om 8.38 (jawel! Tweede bel om precies 8.43. En waag het niet om te laat te komen, dan moet je direct via de office naar binnen om te melden dat je er toch wel bent vandaag). Na de tweede bel gaat het volkslied over de speaker. Erg indrukwekkend: alle kinderen, van Kindergarten tot grade 6, gaan netjes staan, handen netjes en zingen maar. En echt niet 1 die er doorheen praat of zit te klooien. Mocht je onverhoopt nog op de gang lopen, dan sta je netjes stil. Eerste keer dat ik dat zag was wel een kippenvelmomentje toen ik Nine uit volle borst zag zingen.

Nine is nog steeds elke dag volledig gesloopt na een schooldag. Nu al gigantisch wat ze in die paar weken al heeft geleerd. Ze krijgt een aantal woordjes per week die we er spelenderwijs in moeten stampen, elke vrijdag wordt dat gestest. Ze heeft een woordenboek in haar desk, is ze erg trots op. De wondere wereld van Grade 1: "Ik heb een dictionary gekregen van de juf. Ik wilde pink schrijven en guess what, dat stond er nog in ook!"

Vandaag waren we even geshockeerd toen we wakker werden: het was -5C (MIN 5!). Dat viel even rauw (of eigenlijk koud) op ons dak, anderhalve week geleden was het weerrecord voor september gebroken: 35C! Dat frustreerde de "go, go, go"-fase van vanochtend aanzienlijk. Morrissie was zodanig ingepakt in de maxi cosi dat hij zich onmogelijk nog kon bewegen.

Ons mannetje groeit overigens veel te snel. Het wordt een klein buffeltje. De ideale kruiphouding heeft hij al, hij heeft alleen geen idee wat hij vervolgens moet doen. Al rollend gaat hij de hele kamer rond. Hij is nog steeds erg relaxt, lacht hardop en heeft geweldige kuiltjes in zijn wangen. Sinds kort heeft hij ook ontdekt dat hij kan gillen. Oorverdovend.... Vooral in de auto vindt hij het een goed plan om te laten horen. Als ik dan wat tegen hem zeg, dan gaat hij dubbel zo hard door.... Hopelijk heeft hij snel in de gaten dat we we erg trots op hem zijn dat hij zo mooi kan gillen, maar dat hij nu wat andere talenten mag tonen....

Ons Kikus wordt alweer 4 komende maandag. Zaterdag gaat Albert met 6 meisjes naar de film, naar "Cloudy with a chance of meatballs". Kikus kan niet wachten natuurlijk. Volgende week volgt de verjaardagsblog met foto's!

Canadian Wedding

2009-08-29T18:32:00.000-07:00

Afgelopen week waren we voor het eerst te gast op een Canadees huwelijk. Een medewerker van Albert was de gelukkige. De bruidegom kenden we inmiddels ook al: hij is de eigenaar van de fietsenzaak waar Albert die geweldige mountainbike mocht lenen....

De huwelijksvoltrekking was in een theater in Downtown. Ze trouwden niet in de kerk. Aangezien we voor het eerst meemaken hoe hier getrouwd wordt, is deze happening voor ons maatgevend. Van een tante kregen we 's avonds bij het diner uitgebreid te horen dat dit toch zeker niet een standaard huwelijk was, het was niet zo formeel en tsja, niet in de kerk he... Ze was een groot deel van de avond (en we zaten bij haar aan tafel dus geen ontkomen aan) bezig om ons te vertellen hoe een echt Canadees huwelijk hoort te zijn... Het is hier gebruikelijk dat alles vooraf wordt geoefend, dus van wedding rehearsal tot diner rehearsal. Zo vertelde de moeder van de bruid ons nog dat ze blij was dat haar man het had gered om de bruid naar de ambtenaar te begeleiden, tijdens de rehearsal was hij blijkbaar zo geemotioneerd dat hij bijna door zijn benen zakte...

Het bruidspersoneel bestond aan de kant van de bruid uit 3 bridesmaids en 1 bridesman. Dat schijnt niet heel gebruikelijk te zijn, maar die bridesman was al jarenlang de beste vriend van de bruid, dus zij maakte een uitzondering. De bruidegom had 3 groomsmen aan zijn zijde. Die bridesmaids en groomsmen kwamen eerst formeel aanlopen, alles volgens protocol, in hetzelfde tempo etc. Ze werden ook heel formeel geintroduceerd. De huwelijksvoltrekking duurde naar Nederlandse maatstaven lang, er was geen verhaal van de ambtenaar over het bruidspaar, maar wel veel tekst die het bruidspaar moest nazeggen, voor sommigen gesneden koek (heb het toentertijd meerdere malen gezien bij As The World Turns....). Het bruidsbaar had twee getuigen: een van de bridesmaids voor de bruid en een van de groomsmen voor de groom.

's Avonds waren er eerst cocktails, gevolgd door een diner en een feest. Bij het diner niet een mannetje of 35, nee, "gewoon 150" zoals kennelijk gebruikelijk is hier. Er waren veel (heel veel.....) speeches. Al het bruidspersoneel, de broer van de bruid, de moeder van de bruidegom, de ouders van de bruid etc. kregen uitgebreid het woord. Een opmerking van de groom was nog in zijn speech gericht aan zijn zus (achtergrondinformatie: de bruidegom is bescheiden, niet erg groot, is slank en niet erg breed, zijn zus is reusachtig groot en op z'n zachtst gezegd nogal expressief): "We're just like twins, you are Schwarzenegger and I am Danny Devito". En poeh he, wat waren de speeches persoonlijk & "touching", zowel bij Albert als bij mij tranen in de ogen van ontroering. Toen de bruidegom, die zijn vader nooit gekend heeft, tegen zijn schoonvader zei terwijl zijn stem oversloeg "And from this day, I finally have a dad" hield niemand het meer droog (ook zijn schoonvader niet...). Daar kan geen meidenfilm tegenop hoor!

Het feest begon heel formeel met de eeste dans van het bruidspaar, daarna bruid met vader, bruidegom met moeder, daarna het bruidspersoneel etc. Duurde minimaal een half uur voordat "de gewone gast" mocht aantreden. We waren al ingelicht vooraf dat er een nummer is dat altijd gedraaid wordt op een huwelijk: de vogeltjesdans oftewel chicken dance (meerdere Edmontonians hebben getracht ons te overtuigen dat het van oorsprong een Edmontonian song is, maar dat werd na enig onderzoek zeker niet door Wikipedia bevestigd...). En jawel, ook wij gingen als een paar mafkezen tekeer. Gezellig hoor! Verder natuurlijk de stemmingmakers als Grease, YMCA etc. Tot nu toe hebben we hier en daar wat feestjes bezocht: een terugkomende happening is toch weer de line dancing (en opvallend: bijna alle dames doen de hakken uit en staan daar op hun blote voeten te stampen!). Het ziet er simpel uit, maar als je vervolgens de welwillende stumperds ziet die proberen mee te doen, dan blijkt het toch best lastig. We hebben het idee dat we pas volledig ingeburgerd zijn als we die onder de knie hebben. Een ding is duidelijk: die hebben we voorlopig niet onder de knie. En nee, we zijn niet van plan om ons op te geven voor de cursus "line dancing for couples". ..

Tijd voor een Update

2009-08-01T16:51:00.000-07:00

Voetbal:

Laatst speelden Everton en River Plate een oefenwedstrijd in Edmonton. Albert vindt dat het bezoeken van sportwedstrijden bij de opvoeding hoort dus Nine maakte - na ijshockey en Canadian footballwedstrijden - haar eerste voetbalwedstrijd mee. Nu wist Nine nog niet zoveel van voetbal, dus Albert legde haar van alles uit (de term "buitenspel" liet hij wijselijk nog maar even buiten beschouwing). Dat zijn uitleg niet geheel overkwam, bleek toen hij vertelde over de rode en gele kaart. Nine's reactie was "Yammie". Albert vol verbazing: "Huh, hoezo Yammie?" antwoordde ze "nou, yammie, gele taart".

Canadian Polletjes Day:

Op 2 augustus was het alweer twee jaar geleden dat we de overstap naar Canada waagden. Net als vorig jaar hebben we dat gevierd. Dit jubileum viel tegelijk met het Heritage weekend. We zijn die dag naar het Heritage Festival in Hawrelak Park geweest. Als eerste togen we naar de Nederlandse tent waar we een overheerlijk Nederlands ontbijtje nuttigden bestaande uit broodjes kroket, oliebollen, zakken patat met frietsaus, poffertjes en een broodje haring (voor deze laatste lekkernij was alleen ik overigens te porren). Oja, en voor de meiden nog hun favoriete Nederlandse snoep in Canada: een "Lange Jan".

De twee jaar zijn omgevlogen. Het is dubbel: aan de ene kant zijn we volledig gewend en voelt het alsof we hier al jaren wonen, aan de andere kant voelt het nog steeds als vakantie. Die combinatie bevalt ons overigens prima. We vinden het wel jammer om diverse vrienden en familieleden te moeten missen. Natuurlijk is mailen altijd makkelijk en kan bellen ook gerust, maar het "live" contact missen we wel. Ondanks dat hebben we geen spijt en staan we nog steeds voor 100% achter onze beslissing om te verkassen. Vooral als we onze meisjes hier zien rondrennen, dan is dat een bevestiging dat we een goede keuze hebben gemaakt.

Muziek:

We luisteren nog steeds voornamelijk Nederlandse muziek in de auto. Zwaar favoriet bij Kikus is "K3 en de Attenprins", dat de film over katten gaat en het dus "kattenprins" is, is bij Kiek nog steeds niet doorgedrongen. Laatst hadden we een feestnummer van Guus Meeuwis aan in de auto, brult Kiki ineens "He, is dit Kabouter Plop?".

Huisdieren:

Jesse en Michael, twee broertjes bij ons in de straat, hebben een huis vol huisdieren. Zo hebben ze twee katten, een hond, vissen en sinds kort: een slang. Michael kwam zijn nieuwe aanwinst even showen. Het was een knal oranje corn snake. Deze snake had de geweldige naam "Jake", hoe verzin je het: "Jake the Snake". Ik verwachtte dat de meisjes wel wat bang zouden zijn, maar het tegenovergestelde bleek. Nine had zich gelijk opgeworpen als babysitter voor Jake en Kiki vond de snake wel een "stoere armband" (mevrouw zat gewoon te schommelen met Jake om haar pols gedraaid). Ze mochten 'm overigens pas vasthouden nadat ik hem snel even gegoogled had, want ik kon me wel wat veiliger speelgoed voorstellen dan een slang.

Sportief:

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de marathon. Albert kon het toch niet verkroppen dat hij vorig jaar "slechts" de halve had gerend, dus dit jaar ging hij ervoor. Van zijn trainingsdiscipline sta ik echt te kijken. Hij trimt tig keer per week, gaat af en toe trimmend naar huis van zijn werk (2 uur trimmen!), trimde "even" 3 uur op een zaterdagochtend (komt fluitend binnen en zegt "zo, dat was even lekker") etc. Het resultaat mocht er wezen: bijna fluitend de finish over. Zijn tijd was zeker geen record (4:10), maar daarentegen is de marathon gezien de serieuze heuvels in het parcours ook niet te vergelijken met Rotterdam waar zijn record 3:48 was. Hij was amper moe toen hij de finish over kwam en kon gewoon nog praten, lopen etc. Echt knap. De volgende dag liep hij iets langzamer dan normaal, maar verder had hij gewoon praatjes. Zelf had ik ook nog gerend, maar dat valt natuurlijk volledig in het niet bij Albert's prestatie. Ik heb voor de 2e keer de 10K gerend. Iets sneller dan vorig jaar: 1:07. Albert riep vorig jaar nog "Nou, dan kan je volgend jaar de halve rennen", poeh, was ik even blij dat Morris "tussendoor" kwam, een beter excuus kon ik me niet wensen. Mijn trainingsdiscipline is ver te zoeken. Ik schaar mezelf in de categorie "mooi weer renner" dus bij dreigende wolken probeer ik al "zal ik dat wel doen?". Helaas duwt Albert me bijna naar buiten en wil ik toch niet toegeven dat ik echt geen zin heb. Laat ik Albert maar dankbaar zijn dat ik door hem inmiddels (bijna) mijn hele pre-zwanger garderobe weer aan kan......

Decadent

2009-07-09T07:57:00.000-07:00

Albert had laatst een "uitje" met zijn werk: drie dagen naar Kananaskis (Rocky Mountains, ten Zuiden van Banff en Canmore). Jaarlijks organiseert zijn werk zo'n "driedaagse" om de beste brokers (tussenpersonen) van Alberta excessief in de watten te leggen. Daar zegt Albert natuurlijk geen nee tegen. En..... ik ook niet! De partners werden namelijk verwacht aan te treden. Nou, vooruit dan maar! In totaal waren we daar ongeveer met 90 man: 35 brokers met aanhang, 10 personen van Albert's werk uit Edmonton en Calgary met aanhang.

3M (de meisjes en Morris) mocht voor een sleepover bij Opa en Oma. Dat was niet niks: het was Morris' eerste logeerpartij en voor de meisjes was het de eerste keer voor 2 nachten. We zijn zowat een dag bezig geweest om het halve huis in te pakken om alles voor ons 5-en sleepover-proof te krijgen. Je moet er wat voor over hebben natuurlijk.

De rit naar Kananaskis was fenomenaal. De borden langs de weg met bijvoorbeeld "175 hectare grond te koop" blijvens ons nog steeds verbazen. We zijn allebei nog nooit in Kananaskis geweest. Je rijdt door de zogeheten foot hills wat ons deed denken aan het Engelse Kent (uit ervaring) en de Schotse Hooglanden (van de foto's). Normaal gesproken zou je vanaf een bepaald punt continu de Rocky Mountains kunnen zien, maar wij zagen naast de foot hills slechts een gemeleerd uitzicht van witte, dan wel grijze, dan wel donker grijze, dan wel zwarte megawolken. Je hoorde ons natuurlijk niet klagen.

We gingen niet met de minivan. De kilometervergoeding die het werk zou betalen voor onze auto was vele malen duurder dan een huurauto, dus Albert zocht een mooie wagen uit bij het verhuurbedrijf. Hij ging voor een stoere SUV (het feit dat hij onze Santa Fe heeft ingeruild doet nog steeds een beetje pijn...), maar zoals altijd bij een autoverhuurbedrijf: de geboekte auto is er niet "Maar we hebben wel een andere mooie comfortabele auto speciaal voor u". Na vriendelijk doch stellig de mega grote Pick Up Truck te hebben afgewezen ("That car is not quit suitable for our occasion") reden we even later weg in een toch wel hele gave Dodge sportwagen met slechts 1700 km op de teller..

We zaten in het Delta Hotel, compleet met Spa. Wat een weelde. Verder waren er 2 golfcourts op 5 minuten rijden die volgens de kenners (wij niet dus) de mooiste van Canada waren.

De eerste dag was er een welkomsreceptie met eten (heel veel eten) en drinken (heel veel drinken). Nu ben ik na de geboorte van Morris met een serieuze wijn-inhaalsslag begonnen, maar ik bleek toch niet zo geoefend als ik dacht. Al vrij snel hield ik het wijnglas vast "voor de gezelligheid", een ietwat tipsy persoonlijkheid leek mij net zo min suitable als die pick up. De tweede dag had Albert mij ingepland voor een massage in de spa. Poeh, nou, vooruit dan maar. De planning ging overigens nog bijna mis, Albert kon op de valreep voor ons vertrek naar Kananaskis nog een planningsfout rechtzetten, bijna was ik geeindigd bij de horse riding. Dan had ik overigens wel gegarandeerd de lachers op mijn hand gehad en weet ik zeker dat iedereen zich "Mrs Pol" de komende jaren nog zou herinneren. Het werd dus de massage. Albert had een dagje op de golfbaan. Dat is toch wel volkssport nummer 1 hier (in ieder geval in de verzekeringswereld). Albert had de laatste veelvuldig zijn afslag geoefend op de driving ranch wat ietwat had geholpen. Het bespaarde hem een grote afgang. Na afloop zei hij nog "het was in ieder geval erg gezellig". Bizar trouwens hoeveel bier er wordt gedronken op de golfcourts! In de cup holders van het golfkarretje staat continu een flesje bier in plaats van de standaard coffee bekers die je overal ziet.

De 3e dag had Albert gegeregeld dat we samen deel zouden nemen aan een guided nature walk. Dat werd onverwachts nog wat spannender dan verwacht: de avond ervoor waren diverse wandelpaden afgezet omdat er beren gespot waren. De guide liet zien dat ze bear spray bij zich had, dat voelde toch wel veilig.... maar ik vond de wandeling evengoed best spannend. We hadden de avond ervoor nog van een ietwat beschonken broker de tip gekregen dat je moet zorgen dat er altijd iemand in je gezelschap zit die langzamer rent dan jijzelf. Na de groep even bekeken te hebben was ons oordeel "we kunnen ze hebben". Het leverde overigens weinig wildlife op: we kwamen die dag niet verder dan een (jawel: 1!) eekhoorn. Maar ja, wie het kleine niet eert....

Die middag kwam een collega van Albert die het hele gebeuren organiseerde aan me vragen of ik alsjeblief een vrijgekomen plek in de spa wilde vullen: he, vervelend. Dus ik weer naar de spa,d it keer voor een complete facial met afsluitend een extra voetmassage. Zo'n facial had ik nog nooit gehad. Leek me vooraf overigens niet heel prettig dat gefrut aan mijn gezicht, maar ja "een gegeven paard etc.". En ik moet zeggen: was zeer zeker niet vervelend.

Voor de brokers (en voor ons ook) waren er de nodige goodies. Zo werden we verblijd met een zonnebril van Maui Jim die we zelf uit mochten zoeken. We hadden nog nooit van dat merk gehoord. Als echte Hollander wilde ik toch even googlen wat we gratis gekregen hadden: die brillen waren $200 per stuk! De collega's van Albert hadden deze driedaagse al vaker gedaan en leken niet zichtbaar onder de indruk. Albert en ik waren als twee tieners op schoolreisje. We komen gewoon uit de klei en worden dan ineens op kosten van de zaak volkomen in de watten gelegd voor een paar dagen. Heb tegen Albert gezegd dat ik het niet heel erg vindt als we dit vaker "moeten" doen....

N.B. nog twee quotes van de meisjes:
Nine hoorde ons in het Engels praten over het ontslaan van medewerkers. Ze vroeg waar we het over hadden en we legden uit wat ontslaan betekent. Vandaag zei ze in de auto: "Die meneer werkt niet, misschien is hij on fire."
We hebben Kiki verteld, dat als ze veel spaghetti eet, ze heel hard kan fietsen. Laatst croste ze met haar fiets door de alley. Toen ik vroeg hoe het nu toch kon dat ze zo goed kon fietsen zei ze "Nou, ik heb toch pasgetti in mijn benen!"

De bijbehorende foto's

2009-06-19T13:08:00.000-07:00

Morris&Meisjes, de Playsets en Albert op de fiets

2009-06-13T17:14:00.001-07:00

Update Morris&Meisjes:
Morris heeft een leerzaam weekje gehad. Zo ontdekte hij zijn handjes en kon hij op zijn zij rollen. Hij kan op zijn rug rondjes draaien in de box door zich met zijn voetjes af te zetten (gisteren deed hij zijn eerste "360" ). Gisteren ontdekte hij zijn voetjes en rolde hij op zijn buik. Vandaag pakte hij voor het eerst een speeltje. Gaat wel snel zo!
Hij slaapt nu al een paar weken de nachten door. Als hij om 6.00 uur wakker wordt, dan is dat eigenlijk al een tegenvaller.... Ik heb hem zelfs al een paar keer wakker moeten maken omdat Kikus naar school moest 's ochtends. Hij heeft heel vaak een glimlach van oor tot oor met rechts een schattig kuiltje in zijn wang. Als wij hardop naar hem lachen dan heeft hij een LOL ("Laughing Out Loud"), geweldig om te horen. Hij past zich volledig aan, aan ons reeds bestaande dagritme en laat zich dan ook (noodgedwongen) de hele dag rondslepen in zijn Maxi Cosi.

Kiki heeft sinds deze week zomervakantie. Het kwartje is nog niet helemaal gevallen, ze vraagt een paar keer per dag wanneer ze weer naar school mag. Nine heeft nog tot en met volgende week school. Daarna tig weken vakantie tot september. We hebben ze ingeschreven voor diverse daycamps. Ze kunnen samen naar de camps voor 3-5 jarigen. Ze gaan naar een art camp, een little chefs camp en naar een circus camp, zo'n kamp duurt een week (een ochtend of een middag). Hebben ze veel zin in. Verder zal Albert nog een paar keer een week vrijnemen. Nine is heel snel gegaan op school: ongelofelijk wat zij al kan schrijven en hoe goed ze kan rekenen. Ze vindt het ook echt leuk om te doen. Kiki kan inmiddels haar naam schrijven (met een beetje fantasie kan iedereen het lezen...) en probeert ook te rekenen "1 plus 1 is 2", maar daarna pushing her luck "en 2 plus 2 is 2". Nine zei nog "6 plus 2 is 8 en dat is in het Engels ook zo".

Kiki heeft ontdekt dat ze kan buikdansen! Heel grappig om te zien. Ze heeft zeer goed in de gaten dat we het erg grappig vinden en we moeten uitkijken dat ze het niet overal te pas en te onpas doet. Vrienden van ons, Vince&Stanna, hebben twee dochters, Emma (6) en Abigail (5). Abigail heeft hetzelfde "talent" als Kiki. Stanna wist niet wat ze zag toen Abigail haar kunsten bij ons thuis vertoonde en zei "Girl, that's not your talent, your brain is your talent".

De PlaysetS:
We hadden de meisjes een playset voor de tuin beloofd: schommels, glijbaan en klimgebeuren. Via via hadden we er een gekregen. Moest alleen even geverfd worden, maar verder een topper hoorden we. Hoogtepunt was een "kurketrekker glijbaan" die bij de aankoop jaren terug zelfs $700 had gekost. De playset was van de baas van Vince die in Fort Saskatchewan woont (ten Noord-oosten van Edmonton). Albert en Vince waren een hele zaterdag bezig om die playset uit elkaar te halen, in de truck en aanhanger te laden om vervolgens met 80km per uur over de snelweg richting huis te tuffen. Hier werd alles weer uitgeladen. De planken waren zo zwaar dat ze het frame amper de tuin in kregen. Twee buurmannen moesten komen helpen en een deel van de schutting moest eruit anders paste het niet. Het was toen inmiddels zo laat dat een vervolg-date gepland werd om alles in elkaar te zetten. De hele garage lag vol hout en toebehoren, het frame stond in de tuin. Samen met Stanna had ik die dag de zware taak om Emma en Abigail en onze kids in de gaten te houden en verder om de mannen vanuit een luie tuinstoel met een wijntje in de tuin te aanschouwen

Nu wilde ik een gegeven paard niet in de bek kijken, zeker niet gezien het feit dat we 'm gratis gekregen hadden en de mannen er uren en uren mee bezig waren geweest, maar.... wat een krot. Het hout was oud, hier en daar verrot, overal splinters en het gevaarte was groot, en dan bedoel ik groot GROOT. Albert had ook zijn twijfels, maar ja, toen was het al te laat zeg maar.
Albert en ik hebben een weekje vanuit de keuken naar die toren staan kijken en we waren er niet echt blij mee. In het weekend besloot Albert toch maar om te beginnen om 'm in elkaar te zetten, de meisjes hadden Albert al dagenlang smekend aangekeken en vroegen wanneer ze nu dan toch echt konden gaan schommelen en tsja, dan is Albert verkocht. De meisjes waren bij opa&oma, Morris lag wederom te tukken, dus beter kon niet. Albert klom via een keukentrap op het "fort" en begon fanatiek te timmeren. Hij zei nog "ik voel me net verkeersleider van Edmonton International Airport, ik heb scherp zicht op Calgary" zo belachelijk hoog was dat ding. De buren werden lichtelijk bleek toen ze de houten toren met Albert erop zo hoog boven de schutting uit zagen steken. Het timmeren ging vrij voorspoedig, Albert voelde zich een echte Bob de B, maar op een gegeven moment keerde het tij. Ik hoorde keihard geschreeuw, gevloek en getier en hij riep "DAT DING GAAT ERUIT, IK STEEK 'M IN DE HENS!". Tsja, dat is niet echt des Albert's, het bleek inderdaad vrij serieus. Albert was naar beneden gestort, lag helemaal in de kreukels, zat vast tussen/onder de keukentrap en het frame en had overal schaafwonden en bloed. Ik moest hem zelfs overeind helpen. De ladder, die ik toch wel als vrij solide wil beschrijven, was dubbelgevouwen. Dat bleek het einde van Playset #1.

De treurige gezichtjes van de meisjes deden ons direct besluiten om een ritje naar de Walmart te maken: playset #2 werd aangeschaft. De enige tegenvaller was dat de gebruiksaanwijzing voor het bouwen van dat ding in het Frans was, maar gelukkig hadden we de plaatjes nog..... Vince was "a good sport", en gaf wederom een volledige zaterdag op om te komen klussen. Zijn Frans bleek uitermate goed, gelukkig maar, want de plaatjes bleken in de praktijk toch niet zo heel duidelijk.... Stanna en ik hadden wederom een hele zware dag (beetje zitten, wijntje, chippie, beetje pizza bestellen.... Best afzien zeg maar).

Nu dachten de mannen "dat doen we wel even" hoe moeilijk kan het zijn, "even een playset in elkaar zetten", "een Ikea-kast heb ik ook zo in elkaar" zei Albert nog. Maar het duurde tot 22.30 (!) voordat de playset schommelproof was. En tsja, hoe laat het ook was, de meiden moesten natuurlijk nog wel even schommelen. Ze zijn nog nooit zo moe geweest en vielen letterlijk om. Het heeft (letterlijk!) bloed, zweet en tranen gekost, maar ja, dan heb je ook wat.

Mountain biking:
Mike is een gozer bij Albert op het werk, hij is een fanatieke mountain biker (top amateur). Hij heeft het voor elkaar gekregen om een de eerste moutain bike race voor de Canadian Cup te organiseren die plaatsvindt in de stad. Het vond zaterdag plaats in de River Valley in Edmonton. Een groot gedeelte van de River Valley is hiervoor afgezet, dat is nog niet eerder gebeurd. Intact "formerly known as ING" sponsorde de race. Mike had Albert gevraagd om namens Intact mee te doen. Nu komt Albert qua bezit niet verder dan een opoefiets en "moederfiets", maar dat bleek geen probleem. De top fietsenzaak in Edmonton, United Cycle, die medesponsor van de race was, kon wel een demo bike leveren. Bleek een gloednieuwe Trek bike te zijn, ter waarde van $2.500,-. Enige voorwaarde van de fietsenzaak: op de demo bike mag je alleen rijden als je een helm draagt. Albert zei lekker arrogant "Hoe moeilijk kan het zijn, beetje moutain biken, een echte Hollander kan toch fietsen" dus zei direct "Ja" op het voorstel van Mike. De helm moest nog even aangeschaft, dat was even een heikel momentje, een helm op de fiets, dat is natuurlijk voor doetjes volgens Albert. Nadat alles geregeld was wilde Mike nog even met hem trainen. Dat vond Albert niet echt nodig, maar uit beleefdheid voor alles wat Mike geregeld had, stemde huj toch maar toe.

Dat bleek tegen te vallen! Ik heb Albert nog nooit zo gehavend gezien. Naast zijn schrammen van Playset #1, had hij zijn benen opengehaald, een wond in zijn hand, schrammen op zijn handen van prikkelstruiken, een mega bult op zijn hoofd en een gebroken helm. Hij leek wel mishandeld. Hij is drie keer volledig over de kop gegaan. Het parcours bleek zo ongelofelijk steil, ging volledig over boomstammen, door bos (niet over de paden...), door greppels etc. Albert fietste van hellingen af die hij - naar eigen zegge - niet eens lopend af zou gaan. Dit was een knauw voor zijn zelfvertrouwen. En toegeven dat hij het niet kan, dan wel niet durft is niet zijn sterkste kant. Hij zei nog dat hij tijdens het trainen verlangde naar de spierpijn die hij had na een marathon.... Hij had al besloten om het hele gebeuren af te zeggen en dacht aan de reden van zijn baas om niet aan dit evenement deel te nemen "ik doe geen sporten waarvoor ik een helm nodig heb". Daar zat wat in.... Uiteindelijk kon hij het toch niet verkroppen (wellicht had het bedrijfsbrede mailtje waarin iedereen werd opgeroepen om Albert tijdens de race aan te moedigen er iets mee te maken) en is hij zelf nog een paar keer gaan trainen. Uiteindelijk heeft hij de race gedaan en hij heeft 'm uitgereden, "slechts" 1x gevallen, maar geen nieuwe verwondingen. Hij was super opgelucht. Het is niet zijn nieuwe hobby geworden: "Dit doe ik NOOIT meer, laat mij maar gewoon trimmen". Dus op naar de marathon in augustus!

Zat

2009-05-19T14:45:00.000-07:00

Zo zag onze tuin er vanochtend uit, jawel 19 mei...
Ja, het is officieel: we zijn het helemaal zat. Wat? Het weer.

We hebben de laatste tijd al een aantal warme Spring days gehad. Eindelijk is overal het gras weer groen, komen dan toch de blaadjes aan de bomen etc. Dit weekend zag er aanvankelijk ook mooi uit. Lekker weer, strak zonnetje met als uitschieter op zondagochtend 20 graden. Heerlijk. Dat went heel snel. Te snel....

Dit weer hadden we overigens wel verdiend na zo'n winter, vonden we zelf.... Gisterochtend deden we de gordijnen open: SNEEUW! Bleek het -3C te zijn. Het was maar een klein laagje en het bleef niet lang liggen, maar toch. Vanochtend zou het vast weer wat warmer zijn, tenminste, dat hoopten we. We deden de gordijnen open: SNEEUW! Alles wederom helemaal wit. Daarbij de hele ochtend natte sneeuw en zonet een uur lang dikke vlokken. De meisjes waren op z'n zachts gezegd not amused dat de winterlaarzen weer aan moesten.

Vorig weekend hadden we hanging baskets gekocht. Het viel wel op: we waren de enige uit de hele buurt met bloemen in de tuin, "Apart" dacht ik nog "wat is rest traag". Waarschijnlijk dacht de rest van de buurt dat we niet helemaal tof waren. De echte Edmontonian weet nl. dat het weer hier alle kanten nog op kan. Het gevolg voor ons: elke avond staat de keuken vol met de hanging baskets om te voorkomen dat ze dood vriezen.

Vandaag sprak ik iemand die hier in Edmonton is opgegroeid: volgens haar heeft ze - op juli na - alle maanden hier weleens sneeuw gehad. Nou, wie weet kunnen we volgende maand onze lol ook nog op. Maandenlang hebben we het volgehouden: "Heerlijk hoor die sneeuw, zo mooi alles wit, we zijn het nog lang niet zat, welnee hoe kom je erbij!"
Maar nu houdt het op: we zijn het zat!

Foto Morris

2009-05-19T13:26:00.000-07:00

Even een foto van ons Morris na zijn bad

Kraamvisite en update Morris

2009-05-14T16:33:00.000-07:00

Onze tweede kraamvisite is inmiddels ook weer huiswaarts gekeerd. Mijn moeder en broer, a.k.a. Omi en Oom Roman waren 10 dagen op visite. Voor Roman was het de eerste keer in Canada. Albert heeft hem een 10-daagse spoedcursus Edmonton gegeven. Omi was al ingewijd in de geheimen van West Edmonton Mall, dus zij verzorgde die rondleiding. Albert en Roman zagen er geweldig uit op de dag dat Albert een fietstocht van ons huis naar Downtown gepland had om daar naar de driving ranch te gaan: ze reden allebei op een Moederfiets, met de golfclubs die uit de fietstassen staken. Ze hadden zeer veel bekijks! Roman ondervond dat Edmonton niet heel heuvelachtig lijkt, totdat je gaat fietsen...

Dan onze Morris: inmiddels is ons mannetje alweer 9 weken, 5,5 kilo en 58cm. Hij ligt nog continu "voor Morris" en gunt ons nog steeds onze welverdiende - vinden we zelf - nachtrust: bijna elke nacht slaapt hij geweldig, met als hoogtepunten van 19.00-5.00 en van 22.00-6.00 uur. Morris groeit goed, dat blijkt wel uit zijn gewicht. Hij lurkt zijn fles in één ruk leeg.
Zijn bos haar is overweldigend. Toeschouwers roepen na een blik in de Maxi Cosi veelvuldig verbaasd "Wow, what a lot of hair!". Nadat vervolgens een blik op Albert wordt geworpen, kopt Albert de voorzet zelf maar snel in "He compensates for me".
Dat haar draagt Morris in diverse kapsels, tot nu toe heeft hij 3 coupes: 1. Coupe Permanentje: als hij uit bad komt, dan is het net alsof de kapper een permanentje heeft gezet. 2. Coupe Studentikoos: beetje brallerig doch wel intelligent modelletje, aangezien zijn haar als het opdroogt automatisch netjes in een zij-scheiding valt. 3. Coupe Cremer, naar het type uit Seinfeld. Dit is meestal zijn coupe als hij 's ochtends wakker wordt. Nu zie ik zelf toch wel een licht oranje gloed in het haar, maar net als destijds bij Kikus ben ik wederom de enige.... Zeer waarschijnlijk wordt dit weer een hoogblond koppie. Na 3 pogingen om een red head te krijgen geef ik het bij deze op....

Spring

2009-04-18T21:08:00.001-07:00

Ook hier is de Spring begonnen. De sneeuw is sinds 2 weken weg. Bizar om na zoveel maanden weer gras te zien. Vanaf het moment dat de sneeuw gaat smelten, is Edmonton niet op z'n mooist. Het gras is bruin, de wegen liggen vol strooizand en er zitten nog geen blaadjes aan de bomen. Nu de wegen eindelijk weer sneeuwvrij zijn, zijn de grote aantallen pot holes te zien en nog duidelijker te voelen. Af en toe zijn de kuilen zo enorm, dat ik bijna bang ben dat de auto vast blijft zitten. Sommige pot holes zijn zo diep dat een ritje bijna op een kermisattractie lijkt. Het bruine Edmonton kleurt gelukkig alweer bij, inmiddels de eerste groene grassprieten weer tevoorschijn komen.

We hebben onze eerste Nederlandse kraamvisite gehad. Tante Chan kwam 9 dagen knuffelen met Morris en de meisjes. Helaas zonder Oom Mau, maar hij heeft beloofd de volgende keer zeker weer van de partij te zijn. Het was zoals "vroeger", lekker bijkletsen. Ook wel heel relaxt om een paar extra handen te hebben voor Morris en de meisjes en erg prettig om binnen 1 minuut weg te kunnen rijden om Kieks of Nine van school te halen, zonder dat het nodig is om het hele huishouden in te laden. Het afscheid was zoals verwacht heftig. Kiki zorgde voor de nodige relativering. Toen we snikkend op het vliegveld stonden, vroeg ze met een big smile "Nou zeg, waarom huilen jullie nou?" gevolgd door "Tante Chan, jij gaat ons missen he!", ja wrijf het maar even in Kieks!

Morris is inmiddels ruim 5 weken en is nog steeds een enorm zoet mannetje. Hij brengt bijna alle dagen lui door. We hebben "Pampus" ingeruild voor het nieuwe gezegde "Hij ligt voor Morris". De toeschouwers zijn het erover eens: het is een kleine Albert (dit heeft als ik het goed begrepen heb meer te maken met zijn uiterlijk dan zijn ietwat luie voorkomen).

Kiki weet inmiddels wat ze later wil worden: kapper. De reden is simpel, we hebben haar verteld dat ze pas haren mag knippen als ze de kapperschool heeft gedaan.... Enkele dagen geleden was ze met Nine het gras in de tuin aan het knippen met een knutselschaar (ieder zijn hobby zeg maar...), na een half uur het gras geknipt te hebben kwam ze heel trots binnen "MAMA, IK HEB MIJN HAAR GEKNIPT!", tsja, daar reageerde ik dan weer net iets minder enthousiast op. De schade bleef beperkt tot een flinke pluk boven haar linker oor.

Update Morris

2009-03-29T21:47:00.000-07:00

Vorig weekend zijn we voor het eerst met Morris de deur uit geweest. Nu is de Canadese winter ook niet echt uitnodigend om met een new born te gaan wandelen, zijn wereld bleef dus noodgedwongen beperkt tot binnenshuis. Zijn eerste uitje was een van de favoriete uitjes van onze meisjes: "uiteten" bij de Ikea. Morris had ervan genoten, tenminste daar gaan we dan maar van uit, hij lag namelijk te tukken vanaf het moment dat we vertrokken totdat we weer thuis waren.

Een andere reden dat we tot vorige week nog niet met Morris naar buiten waren geweest, was het praktische luxeprobleem dat onze auto te klein bleek te zijn. Nu dachten we zelf dat we een vrij grote SUV hadden, maar daar bleken toch geen 3 carseats in te passen. We hadden geluk dat het ziekenhuis alleen de car seat check deed en verder niet keek hoe we die Maxi Cosi vervolgens in de auto kregen. Het duurde nl. ruim 20 minuten voordat we de Maxi Cosi enigszins vast hadden in de auto... niet voor herhaling vatbaar dus.

Albert is Portefeuillehouder Auto en als hij ergens een hekel aan heeft, dan is het aan alles dat te maken heeft met autodealers, proefritten, het urenlang zoeken op autosites etc. Als hij iets zonde van zijn tijd vindt... De meest voorkomende zin die hij te horen kreeg als hij een autodealer belde met zijn "Nieuwe Auto Eisen Pakket" was "we'll work it out", yeh, right. Toen Albert voor de zoveelste keer voor nop naar een dealer aan de andere kant van Edmonton reed en bleek dat de telefonische toezegging dat de auto voor bedrag x wel haalbaar was, resulteerde in een financiele gap van $6.000, ontstond de unieke situatie dat zelfs de altijd rustige en geduldige Albert ontplofte. Het resultaat was een gladde manager die volledig met zijn mond vol tanden stond, Volgens Albert luchtte dat enorm op. Na een paar weggegooide dagen hebben we een "nieuwe" minivan (voor de autokenner: een Nissan Quest uit 2006). Voor Albert wel even slikken, ik had hem nl. een keer een artikel in een parent magazine laten lezen, dat ging over stoere vaders, waarbij stond "minivan = miniman", waarna Albert zei "Voor ons NOOIT meer een minivan", maar ja, dat moest nu toch wel even herroepen worden, toch wel vrij onhandig als het hele gezin niet meer in 1 auto past.

Ons mannetje is echt een ongelofelijk relaxte baby. Zo relaxt dat ik vorige week bij een controle bij de huisarts nog gevraagd had of alles wel goed ging met Morris omdat hij bijna niet huilt.... Hij pruttelt als hij honger heeft, hij smakt, kreunt en steunt wat en slaapt vervolgens weer verder als hij zijn melk op heeft. Hij brult alleen als we zijn luier verschonen, dat vindt meneer wat te koud. De dokter antwoordde met "Then you're lucky", geen probleem dus. Hij was in twee weken niet alleen terug op zijn geboortegewicht, maar was zelfs 400 gram aangekomen. Hij is nu 3800 gram. Zijn haarkleur is van bijna zwart inmiddels licht bruin geworden en als hij in bad is geweest, heeft hij een bos met krulletjes. Als zeer objectieve ouders vinden we dat het echt een heel knap mannetje is en onze eveneens objectieve dochters delen die mening. Albert heeft met recht concurentie in huis gekregen. Wilden de meisjes tot 11 maart later met Albert trouwen, nu willen ze later als ze groot zijn met Morris trouwen...

Morris is geboren!

2009-03-15T21:00:00.000-07:00

Woensdagochtend 11 maart om 9.29 uur is onze zoon geboren: Morris Calvin Elwood. Voor de statistieken: hij weegt 3470 gram en is 52 centimeter.

Na al die jaren kunnen we onze favoriete jongensnaam dan eindelijk gebruiken: vanaf 1994 hadden we deze naam al, voor het geval we "ooit" een zoon zouden krijgen. Bij deze dus. De andere namen:

Calvin = vernoeming naar het favoriete stripboek van Albert: "Calvin and Hobbes"

Elwood = vernoeming naar Albert, toen Albert nl. in 1999 in Vancouver studeerde had zijn hoofddocent zijn naam niet goed gehoord met als resultaat dat Albert een half jaar door het leven ging als "Elwood".

Voor de geinteresseerde: een meisje zou de namen Tessel Morris Chan gekregen hebben. "Tessel" omdat we Tess een hele mooi naam vinden, maar in combi met de achternaam te kort, dus een langere versie van Tess en een verwijzing naar Nederland door Texel, "Morris" omdat we drie kinderen het perfecte aantal vinden en we deze naam perse willen gebruiken en "Chan" naar Tante Chan.

Van Buik naar Baby

2009-03-15T20:52:00.000-07:00

Om 02.00 uur 's nachts begonnen de weeen. Nu zou ik deze derde keer inmiddels wel moeten weten hoe dat voelt, maar ik moet bekennen dat ik ze niet echt herkende, het deed nl. geen pijn. Tsja, toch wel een essentieel kenmerk normaal gesproken. Daarbij kwam dat tijdens de rondleiding in het ziekenhuis een paar weken terug de verpleegkundige nog zei: je herkent de weeen gelijk: als je nog in staat bent om een BigMac te eten, dan zijn het geen weeen... en ik schatte zo in dat ik die nog wel makkelijk kon hebben...

Om 04.00 uur werd het toch wel wat nijpender, dus de knoop doorgehakt om de auto in te laden, opa en oma te bellen dat ze logees zouden krijgen en de meisjes uit bed te halen. De meisjes waren direct wakker en waren door de dolle heen dat "Baby O" vandaag zou komen.

Nine: "Hoe weet je dat mama?"

Ik: "Nou, hij klopte op mijn buik en zei 'ik wil eruit' "

Nine: "oh, echt waar?"

Om iets van 04.45 waren we in het ziekenhuis. Via de Emergency moesten we naar binnen. Albert had diverse credit cards nodig om een parkeerkaartje te regelen, detail: het was -30C en zijn vingers vroren bijna vast aan de parkeermeter. Het spreekt voor zich dat ik inmiddels vrij agressief in de auto zat, de weeen maakten die situatie niet prettiger. Toen eindelijk naar binnen: welgeteld 7 (ja ZEVEN) minuten moeten wachten voor het EMERGENCY loket voordat iemand de moeite nam om ons binnen te laten. Daarna nog 5 minuten voordat ik ingeschreven was in het systeem: die administratieve kracht bleef maar vragen aan mij stellen "wat is je health care number?", "Wie is je huisarts?" en meer van die onzin. Vervolgens moesten we nog een paar minuten wachten op de porter die mij met rolstoel naar boven zou brengen. Die porter had waarschijnlijk haar eerste werkdag: eerst reed ze de rolstoel nogal hardhandig tegen de liftdeur aan, daarna bleek de vloer van de lift wat hoger te liggen dan de vloer van de begane grond, waardoor het haar niet lukte om mij de lift in te rijden....

Vanaf dat moment heeft het verpleegkundig personeel tig keer gevraagd wat voor pijnbestrijding ik in Nederland tijdens de bevallingen had en of ik nu pijnbestrijding wilde etc. Mijn geirriteerde afwijzende reactie op dit alles tussen de weeen door werd geinterpreteerd als "Die Hollandse begrijpt de vraag niet" dus wederom dezelfde vragen. Uiteindelijk kon Albert ze duidelijk maken dat ik het op de "Dutch way" wilde doen, oftewel: op eigen kracht. Dit vonden ze nogal barbaars, maar ja, als ik dat perse wilde... Dit leverde me overigens achteraf nog wel de nodige complimenten op, waar ik dan ook wel trots op was.

Verdere details over de bevalling laat ik maar even achterwege om gelijk verder te gaan bij het moment supreme: om 9.29 uur exact was Morris geboren.

De verpleegkundige vond dat ik goed moest eten na deze grote inspanning en binnen een kwartier na de bevalling (!) stond er al een echt Canadees ontbijtje voor mijn neus: pancakes, sausages and cereals. Toch iets anders dan een volkoren broodje jam of jong belegen kaas zeg maar.

Omdat bij een onderzoek tijdens de zwangerschap was ontdekt dat ik een bepaalde bacterie bij me droeg, moest Morris minimaal 48 uur in het ziekenhuis blijven voor onderzoek. Als alles goed was, mochten we op mijn verjaardag naar huis.

Na de bevalling werd ik naar een ziekenzaal gebracht waar nog 3 andere net bevallen vrouwen lagen bij te komen. Er was een wachtlijst voor een eenpersoonskamer, dus er was weinig keus. Tsja en dan ben ik niet de flexibiliteit zelve: wat een zootje ongeregeld bij elkaar: zuchtende, steunende, klagende en vooral ook snurkende pas bevallen vrouwen... jankende babies (alleen je eigen huilende baby is niet erg, maar die van een ander.... ), veel te veel kraamvisite bij mijn kamergenoten die te luidruchtig gerust 2,5 uur bleven zitten, jankende kleuters die ongeneerd onder MIJN gordijntje (als afscheiding van de rest van de zaal) doorkropen en bijna onder mijn bed gingen spelen zonder dat er ook maar 1 ouder was die het nodig vond om er iets van te zeggen terwijl ik doodmoe was en probeerde te slapen... maar ja, je moet er wat voor over hebben zeg maar.

Donderdagmiddag ging ik van deze "gezellige volkskamer" naar een "private room", wat een walhalla. Ik heb nog nooit zo'n luxe ziekenhuiskamer gezien, leek wel een 5 sterren hotel: hele ruime kamer, tweepersoons koloniaal bed, flat screen tv aan de muur, luxe stoelen, schilderijen, eigen grote badkamer en toilet etc. Het meest opvallende: of ik even wilde uitkiezen wat voor menu ik wilde! Het resultaat was een drie gangen menu van een cateringsbedrijf voor ontbijt, lunch en diner dat geserveerd werd op een zilveren dienblad. Nou, zo erg was het dan toch niet dat ik nog wat langer in het ziekenhuis moest blijven.

Vrijdagmiddag kreeg Morris de laatste check van de kinderarts en mochten we naar huis. Opvallend was dat we pas weg mochten nadat twee verpleegsters hadden gecheckt of Morris wel precies goed in zijn autostoeltje zat. Was nog een heikel momentje, want zo'n Europees model Maxi Cosi hadden ze nog nooit gezien. Ze keken elkaar vertwijfeld aan, wisten niet wat ze ermee moesten, voelden voor de show nog wat aan de riempjes en stamelden toen "he's good to go".

Thuis was het huis geweldig versierd met blauw-witte slingers en overal blauwe balonnen. Albert en de meisjes hadden een berg cadeaus gekocht voor Morris en voor mij. Nine ontpopte zich direct als een zeer bezitterig moedertje. Albert mocht Morris amper vasthouden. Ik mocht het dan nog wel, maar alleen omdat hij in mijn buik gezeten had. Ze fluisterde nog "hij is iets meer mijn broertje dan van Kiki want ik kan hem beter vasthouden toch mama?" Ze wil ook geen onvertogen woord over hem horen. Toen oma liefkozend zei "He has a nice little fat face" werd Nine boos en zei "No, he has a PERFECT face". Kiki vindt het allemaal prima. Ze wil hem wel graag vasthouden, maar na 38 seconden wil ze eigenlijk liever op het bed springen.

Aan kraamhulp doen ze hier niet. Nadat je in het ziekenhuis vertroeteld wordt, zoek je het vervolgens thuis maar zelf uit. Gisteren kwam iemand van zoiets als het consultatiebureau langs voor de hielprik en om te zien of alles goed ging. Vandaag werd ik nog gebeld om te vragen of we het konden redden met de baby, maar dat is dan ook wel. Ik heb mijn eigen kraamhulp ingehuurd: Albert heeft twee weken vrij genomen en ontpopt zich als de beste kraamhulp die we tot nu toe gehad hebben, daar ga ik even goed gebruik van maken...

Nog 1 week

2009-03-10T05:24:00.000-07:00

Nog maar 1 week tot de uitgerekende datum. Ik waggel nog even verder. De buik wordt nu wel iets minder comfortabel, maar dat mag ook wel in de 39e week. Op Albert's werk zijn ze zo begaan met onze derde spruit dat ze zelfs een bedrijfsauto voor hem gereserveerd hebben die hij direct kan pakken als Baby O zich gedurende de dag aandient en Albert op stel en sprong naar huis moet.
Het verdere nieuws van hier:

afgelopen weekend is de zomertijd ingegaan
het was vanochtend toen Albert naar de bus liep -35C
het heeft de afgelopen week ongelofelijk veel gesneeuwd. De stoep voor ons huis kon je niet meer vinden en er moest eerst een pad gegraven worden om bij de garage te kunnen komen. Diverse buren stonden vast met hun auto in de alley. Kiki had noodgedwongen een spijbeldag. Nadat ik amper de alley uit kwam, een paar meter doorschoof bij een kruispunt en vervolgens het kruispunt amper overkwam door spinnende banden, ben ik maar weer teruggekeerd naar huis. Het is een voordeel dat Nine 's middags naar school gaat: de sneeuw is dan meer platgereden en de sneeuwschuivers hebben hun werk op de grotere wegen dan inmiddels gedaan.
Kiki's woord van de week is "hinkel" wat een combi is van hiel en enkel (ze bedoelde haar hiel)
Nine had een playdate met een meisje uit haar klas. We hadden haar geleerd dat ze niet mag vragen om koekjes, snoepjes etc. We kwamen nog met de uitdrukking "kinderen die vragen worden overgeslagen" waarop ze zei "maar dat snappen ze hier toch niet".

Nog twee weken

2009-03-03T15:47:00.001-08:00

En toen waren het er nog maar twee... De emergency list is nu klaar, we weten wie we 's nachts en overdag kunnen bellen als we op stel en sprong naar het ziekenhuis moeten en direct oppas nodig hebben. Ik ben ook ontzettend aan het hamsteren: we kunnen 3 weken ingesneeuwd zijn en we hebben nog voldoende te eten.

Het is nu al wel raar om een planning voor de komende weken te maken. Nine heeft zaterdag een verjaardagsfeestje, "Ja, ze komt, tenzij...." en de week erna heeft ze een fieldtrip naar een miniversie van het Rotterdamse Oceanium in West Edmonton Mall "Ja, Albert gaat mee als parent helper, tenzij....".

Het is erg onwerkelijk, nog even en we hebben er weer zo'n klein droppie bij. Ik kon me ook werkelijk niet meer herinneren dat die newborn luiers zo ongelofelijk klein zijn! Lijkt wel een poppenmaatje die we gekocht hebben.

We genieten nog maar even van onze nachtrust zolang het nog kan....

Wordt Vervolgd!

van ING naar Intact Insurance

2009-02-23T14:58:00.000-08:00

Dit is de nieuwe naam en het nieuwe logo van ING Canada. Vanaf vandaag zijn de leidende kleuren op Alberts werk dan ook rood, zwart en wit i.p.v. oranje. Volgens Albert zijn dat de perfecte "clubkleuren" en dan gaan we er maar van uit dat Intact het beter gaat doen dan Albert's favoriete voetbalclub.

Nog 3 weken!

2009-02-22T18:56:00.000-08:00

Nog drie (dan wel max. 5) en dan is de zwangerschap weer voorbij. Uitgerekende datum is St. Patricksday (17 maart). De maanden zijn veel te snel gegaan. Als ik nu 5 of 6 maanden was geweest, dan had ik het ook geloofd. Ik ben het nog steeds niet zat en hoop stiekem dat "Baby O" zoals de meisjes de baby nog steeds noemen (ook al kan Kiek dat niet zo goed uitspreken en noemt ze de baby "Baby Oom" ) te laat komt. Ik ben het nog lang niet zat, ik heb geen kwaaltjes, ben nog aardig mobiel en heb nog steeds een net formaat: met andere woorden, het bevalt (toevallige woordspeling) prima zo. We zijn er in ieder geval klaar voor, mocht het nu gebeuren: de babykamer is klaar, de kinderwagen geregeld, de maxicosi is uit de basement gevist, de kleertjes liggen klaar, de luiers zijn ingeslagen, net als de
babyflessen, -spenen en -voeding.

Na twee thuisbevallingen is het hoofdstuk Ziekenhuis voor mij een nieuwe. Een thuisbevalling is not done hier, dus noodgedwongen ga ik dat meemaken (als ik het haal in ieder geval, Kikus was er nl. zo snel dat ik hoop dat ik tijdig bij het ziekenhuis kan komen). Nu wil het akelige toeval ook nog eens dat vanaf 1 maart grote werkzaamheden gaan plaatsvinden aan de weg die wij nemen naar het ziekenhuis, dus dat betekent flink omrijden of al filerijdend naar het ziekenhuis, niet echt een prettig vooruitzicht.

In een foldertje van het ziekenhuis staat netjes opgesomd wat ik allemaal mee moet nemen. Mijn oog viel direct op het volgende: "a black pen for fililing out government forms". Tsja, ik zou het niet durven om die te vergeten, wat een onzin. Verder schrok ik wel van de tijd die ik in het ziekenhuis moet blijven: "If there are no problems with you or your baby, you will go home after 12 tot 36 hours". Dat was ik eigenlijk niet van plan, maar dat zien we dan wel weer. Volgens mij gaat het nog een strijd worden in het ziekenhuis, ik heb inmiddels al meerdere voorbeelden waar toch wel erg snel een keizersnee wordt gepland als de baby niet netjes op de uitgerekende datum verschijnt. Verder lijken ze hier scheutig met de ruggenprik en vinden ze de Nederlandse bevalmethode zonder pijnstilling nogal barbaars. Ik ben eigenlijk niet van plan om het anders te doen dan in Nederland, benieuwd hoe dat af gaat lopen... Wordt zeer zeker vervolgd!

ING Canada

2009-02-03T20:32:00.001-08:00

Breaking news vandaag op kantoor: ING Groep verkoopt ING Canada. Vanaf 1 maart is ING Canada 100% Canadian owned (opgekocht door 11 institutionele beleggers en rest gaat naar de beurs van Toronto). Met enige pijn in het hart: op korte termijn heet mijn werkgever geen ING meer, maar zal het een nieuwe naam krijgen. Voor de rest: business as usual.
Voor de geintereseerde, ING Canada was al een zelfstandig bedrijf waarvan de Groep groot aandeelhouder was. In tegenstelling tot de Groep zijn 'wij' kerngezond en zullen er hier geen ontslagen vallen. We zullen zelfs waarschijnlijk op korte termijn een overname doen. Wordt vervolgd.

De Buik

2009-02-03T20:26:00.001-08:00

Even een foto als bewijsje van de zwangere buik. De grootte van mijn buik valt nog erg mee (al voel ik me af en toe wel een olifant), zeker gezien de reacties om me heen. Bijna niemand gelooft dat ik al in de 34e week zit. Inmiddels mag ik om de twee weken naar de verloskundige, daar ben ik overigens niet zo blij mee: die kerel is niet echt mijn favoriet en de gemiddelde wachttijd in de wachtkamer is 1,5 uur. En tsja, wat dat betreft ben ik nog niet geintegreerd: De Canadees zit heel relaxt te wachten, te wachten en nog langer te wachten, terwijl ik met een rood hoofd me zit ter ergeren aan zoveel weggegooide tijd. Maar ach, langer dan max 8 weken zal dat niet meer duren....

Update januari

2009-01-23T13:20:00.000-08:00

- Het weer: deze eerste maand van 2009 was ongekend zacht. Na de brute temperaturen van december, hebben we de laatste weken zelfs dooi gehad. De sneeuw is blijven liggen, dus alles zag er evengoed nog geweldig uit. Dat was een perfect weertje voor de meisjes om voor het eerst te gaan schaatsen. Eerst mochten ze beiden op dubbele ijzers, voor Nine hebben we daarna kunstschaatsen gekocht. Niet alleen is het natuurlijk erg leuk dat ze leren schaatsen, maar voor Nine was het ook een "moetje" aangezien ze eind januari met de klas een schoolreisjes naar een overdekte schaatsbaan heeft.
Vanaf gisteren hebben we weer de echte januari-temperaturen: gisteren was het -16C, met windchill -29C en vandaag -24C. Vandaag voelt dat erg lekker aan: zonnetje, blauwe lucht en geen wind.
- De buik: inmiddels is de baby wel erg fanatiek in de weer. Een hoop getrap de hele dag door. Dus is het is weer "het zal wel een jongetje zijn", maar ja, dat dachten we met Kikus ook. We hebben een tour door het ziekenhuis gehad laatst. Die avond was er een die we niet hopen te hebben als ik daadwerkelijk ga bevallen: Albert zat vast met zijn bus in Downtown door een sneeuwstorm, hij deed er 1,5 uur over voordat hij thuis was. Ik kon amper met de auto rijden omdat de wegen spekglad waren en er amper zicht was. Nu maar hopen dat deze bevalling niet heel veel sneller gaat dan de laatste (3,5 uur) want anders gaan we het ziekenhuis met zulk weer niet eens redden (en de verloskundig komt hier echt niet bij je thuis....). Ik ben nu 33 weken, dus als het goed is hebben we nog even (ik zet in op 11 maart: Nine 6 dagen te laat, Kikus exacte datum, deze 6 dagen te vroeg?). De meisjes gaan binnenkort een kamer delen, de babykamer moet nog in orde gemaakt worden etc. We hebben die tijd dus nog wel even nodig.
- Eigenaardig: nu hebben we hier pick-up trucks in alle soorten en maten gezien, maar het exemplaar dat ik laatst zag was wel erg opmerkelijk. Bij de school stond een pick-up die zo extreem opgehoogd was, dat de handgreep van de deuren ter hoogte van............. mijn voorhoofd kwam! Een vader kwam zijn dochter van school halen, hij moest haar bijna omhoog gooien om haar de auto in te krijgen. Bizar om te zien! Die vader had mijn lengte, ben benieuwd hoe hij zelf de auto in kon komen.

Nine 5 jaar

2009-01-23T13:15:00.000-08:00

Inmiddels is het alweer bijna een maand geleden, mar deze foto's van Nine's 5e verjaardag horen natuurlijk nog wel even op de blog!

Winter

2008-12-27T13:11:00.000-08:00

Foto's:

- de meisjes maken snow Angels

- Albert na een trimtocht met -32,7C
- de meisjes op De Grote Heuvel

Het is hier nu echt winter. Na een periode waarbij het weer een beetje van alles wat was met koudere temperaturen, sneeuwbuien, maar ook met periodes boven nul (lekker glad), is sinds een week of twee de winter in volle hevigheid toegeslagen. Vorige week gaf de thermometer het record van deze winter tot nu toe aan: -32,7C (vooral die 0,7 niet onderschatten). Albert zei 's ochtends direct na het zien van de temperatuur "Ik heb echt zin om te trimmen, ben zó benieuwd hoe dat voelt met -32,7". Tjsa, dat had ik dan weer niet. Hij kwam met bevroren wimpers en wenkbrauwen terug. Zijn reactie "Dat was echt heel lekker!". We hadden overigens niet verwacht dat we zo snel aan deze winters zouden wennen. Per slot van rekening is dit pas onze tweede winter hier. Toen het laatst -15C was, zeiden we "gelukkig is het vandaag niet zo koud" en vandaag was het overdag -7C, dus was het "warm".

De laatste week voor de kerstvakantie was het voor het eerst deze winter dat Nine op school met het speelkwartier niet naar buiten moest. Bij temperaturen kouder dan -23C (inclusief wind chill gelukkig) blijven ze binnen. Is het echter 'warmer' dan moeten ze gewoon naar buiten. Bij Kikus bij de peuters is dat gelukkig wat humaner: max. -10C.

De kou is over het algemeen goed te harden. We komen gewoon niet al te veel buiten op die dagen. Van de huisdeur tot de auto is dan ver genoeg zeg maar.

Tanken met -30C is trouwens niet prettig. Sowiezo zijn diverse pompen out of order door de kou (we rijden de tank zekerheidshalve dus vaak maar niet helemaal leeg), en na even tanken voelt het echt alsof je neus eraf valt.

We zijn altijd gewend om met ons slaapkamerraam open te slapen, met deze temperaturen vinden we dat zelf eigenlijk wel een bikkelactie.... als we het raam open krijgen tenminste. De afgelopen week was het onmogelijk om het raam open te krijgen, die zat volledig vast gevroren. Laatst nog een mooie actie: we zijn altijd een beetje laks met sommige dingen, zo ook het opruimen van onze 30 meter lange tuinslang. Toen het een beetje begon te sneeuwen hadden we al een paar keer gezegd "die moeten we nog even opruimen" maar ja, hij lag niet echt in de weg dus... uiteindelijk leek het me niet zo handig als dat ding de hele winter onder de sneeuw ligt, maar probeer maar eens een bevroren tuinslang op te rollen.... dat lukt je niet !

We hebben veel grote hazen in de tuin. Ze zijn overigens amper te zien, in de winter zijn ze spierwit in plaat van licht bruin. Onder de tuintafel leggen we elke dag stukken winterwortels voor ze neer. De hele tuin is spierwit, behalve onder de picknicktafel (keutels!).

Als het warmer is dan -20C dan gaat Albert met de meisjes naar de grote heuvel, vlakbij ons huis. Dat is de perfecte sleeheuvel. De meisjes gaan met een rotgang de heuvel af en hebben de grootste lol. Voor Albert het perfecte excuus om zelf ook te gaan sleeën. Gisteren waagde ik me even Met Buik op de grote heuvel: geweldig gezicht, Albert op zijn buik op een plastic matje, Kikus lag op zijn rug met haar armen om Albert's nek en Nine zat "achterop" en dan met een rotvaart naar beneden. Het duurde me overigens iets van 20 minuten voordat ik zelf winterproof was en mee kon naar de heuvel. Nu was ik een beetje vergeten dat mijn skibroek vorig jaar al niet echt heel ruim meer zat, maar het viel even bar tegen om die Buik erin te krijgen. Tsja, een zwangerschaps-skibroek is dan een van de dingen die ik niet heb aangeschaft. Dacht ik bijna klaar te zijn: probeer maar als Michelinmannetje Met Buik te bukken om je snowboots aan te doen.... uiteindelijk gelukt.

Sint&Santa

2008-12-15T12:53:00.000-08:00

Op 7 december was Sinterklaas bij De Nederlandse Club. Compleet met pieten, pepernoten, heel veel Sinterklaasliedjes, patat en broodjes kroket. We stonden er van te kijken hoeveel Nederlanders er aanwezig waren. In totaal had De Sint aan ruim 90 kinderen een cadeautje gegeven.
Sommige kinderen hadden een lekker zwaar Engels accent toen ze hun sinterklaasliedje op het podium kwamen zingen. Andere kinderen hadden weliswaar een Nederlandse Opa &Oma maar waren verder zo Canadees als het maar zijn kon, die kwamen niet verder dan Jingle Bells toen gevraagd werd of ze een sinterklaasliedje wilden zingen.
Half november hadden de meisjes Santa al gezien. Kiki leert op school kerstliedjes, ze zingt vol trots "We miss you a very Christmas", daar wordt nog aan gewerkt!

Award Winner

2008-12-10T13:52:00.000-08:00

Laatst was Albert met één van zijn managers die de verzekeringsopleiding ("CIP Program") volbracht had mee naar de diploma-uitreiking. Albert volgt deze opleiding op dit moment ook. De meesten doen er hier een paar jaar over om de opleiding in de avonduren te volbrengen. Het was een sjieke aangelegenheid: luxe locatie (Canada Place, zeg maar het stadhuis), uitgebreide lunch waar van tevoren door de ING dure tickets voor gekocht moesten worden etc. Albert zat daar een beetje verveeld het programmaboekje door te bladeren op zoek naar wat bekende namen. In de lange rij van graduates zag hij de namen van zijn manager en nog wat ING-ers, maar toen hij doorbladerde viel zijn oog op de in vet gedrukte naam "ALBERT POL" bij een bescheiden rijtje "Special Awards". Hij kreeg even de zenuwen "Moet ik een prijs uitreiken?", "Had ik een speech moeten voorbereiden?" etc. Het spreekt voor zich dat hij niet zo gemakkelijk zat. Werden de diploma's aan de graduates in een rap tempo aan de lopende band uitgereikt, bij de awards ging dat een stuk formeler. Eén voor één werden de award winners onder luid applaus op het podium uitgenodigd. Toen Albert zijn naam hoorde, bleef hij nog een paar seconden zitten, aangezien hij van dit alles niet op de hoogte was, dacht hij dat het wellicht een andere Albert Pol betrof. Maar nee, het was toch echt deze Albert Pol die het podium op moest.

De award die hij had gewonnen was

"THE RON THOMPSON AWARD FOR EXCELLENCE, PRESENTED BY
THE HONOURABLE ORDER OF THE BLUE GOOSE INTERNATIONAL, EDMONTON POND
TOP FIRST YEAR STUDENT IN CIP PROGRAM 2008".

Hij kreeg een groot zwaar houten plakkaat met een omvang van 40cmx50cm overhandigd, een soort wisseltroffee, met daarop alle namen van de voorgaande winnaars sinds 1979. Daarnaast kreeg hij nog een klein houten plakkaat met daarop de tekst van de Award. Hij stond natuurlijk helemaal perplex. Hij had mooie cijfers gehaald voor zijn examens, maar hij had niet kunnen vermoeden dat de cijfers zó mooi waren. Toen hij weer op zijn werk was belde hij me met de woorden "Wat mij nu net overkomen is....".

Kiekjes

2008-12-10T13:34:00.000-08:00

Nog wat kiekjes van Kiekje&de rest

De Tuin

2008-12-10T05:58:00.000-08:00

Voor de trouwe volgers van de tuinsoap, hier nog wat foto's van de tuin en de garage. De foto's zijn nog van voor de eerste sneeuwval, inmiddels is alles bedekt onder een mooie sneeuwlaag.

Tussenstandje

2008-11-23T19:10:00.000-08:00

Het is weer tijd van een van alles wat tussenstandje:
- Benzine: was de benzineprijs van de zomer nog 138.9, op dit moment hebben we al een literprijs van 75.4 gespot. Het spreekt voor zich dat het bijna een feest is om een lege tank vol te gooien voor zo'n prijs.
- De Buik: tot een week of 3 geleden was er amper te zien dat ik zwanger ben. Ik kreeg hier en daar wat vertwijfelde blikken van de medemoeders op school "toch zonde dat ze het snoepen niet kan laten, jammer van dat buikje", maar sinds kort is het Grote Uitbuiken begonnen. Inmiddels ga ik de 25e week alweer in. Uitgerekende datum is na de vorige echo een paar dagen vervroegd, het eerste Canadese Polletje verwachten we zo rond 15 maart. De meisjes hebben de baby "Baby O" genoemd, naar een kinderliedje van hier dat ze een keer gehoord hadden. Op de vraag hoe de baby moet heten na de geboorte antwoordde Nine geïrriteerd "Ik zei toch Baby O" en Kiki zei "Als het een jongen is, heet hij Max en als het een meisje is heet ze Ruby" (naar haar favoriete tv-serie). Binnenkort kunnen we een afspraak maken met het ziekenhuis voor een rondleiding over de kraamafdeling. Thuis bevallen is hier zo ongeveer not done, dus dit keer voor het eerst naar het ziekenhuis. Het grote voordeel van zwanger zijn in Canada is dat ik dit keer niet hoef af te kicken van de filet americain.... Dat afkicken was op 2 augustus 2007 begonnen bij aankomst in Edmonton: filet americain kennen ze hier niet...
- De Tuin: onze trots, te weten onze boom in de voortuin is een aantal weken gedegradeerd naar de achtertuin. De controleur van de gemeente had de boom afgekeurd: de stam was niet dik genoeg (de stam had 2 cm dikker moeten zijn...). Gevolg: een ritje naar een boomkwekerij, de aanschaf van een Berk van een kleine 6 meter en 350 kilo in Jan's pick-up truck, $350 armer, een uur graven in de dikke kleilaag voor Albert, Jan en Meneer Pol, 3x bijna een hernia bij het planten van De Boom, maar het belangrijkste: de voortuin is goedgekeurd en binnen enkele weken verwachten we eindelijk onze landscaping deposit terug.
- Het Weer: tot nu toe hebben we 2 dagen een klein laagje sneeuw gehad. Aan het eind van de middag was de sneeuw alweer gesmolten. Het vriest 's nachts rond de 5 graden, met een uitschieter vorige week van -12C. Vorig jaar hadden we eind november al temperaturen van -20C. Met andere woorden: we worden tot nu toe enorm gespaard. Het is bizar om te vernemen dat er op dit moment meer sneeuw ligt in Nederland dan in Edmonton.
- De Sint: we houden de Sinterklaas traditie in ere: elke dag kijken de meisjes het Sinterklaasjournaal via uitzendinggemist.nl, ze hebben hun schoen al gezet, ze zingen de hele dag Sinterklaasliedjes (aanrader: de cd "Sinterklaasfeest met VOF de Kunst") en 7 december ontmoeten we Sinterklaas bij De Nederlandse Club. Net als vorig jaar probeert Albert de ING-ers wat van deze Nederlandse cultuur bij te brengen: hij heeft met zijn managers lootjes getrokken en ze mogen cadeaus voor elkaar kopen + gedichten maken. Verder trakteert hij dit jaar alle mensen uit zijn teams op chocoladeletters, ik had de eer om bij onze Nederlandse toko 82 chocoladeletters op te halen.
- Santa: de Christmas spirit is hier al volop aanwezig: een groot aantal huizen is al uitbundig versierd met kerstverlichting, sneeuwmannen, Santa's, hertjes etc. In Hawrelak Park is de kerstshow deze week geopend (een heel park vol met lichtornamenten) en twee weken terug hadden we het kerstfeest voor de kinderen van ING-medewerkers. Tot nu toe horen we nog weinig kerstliedjes op de radio, maar daar zal snel verandering in komen.

Kleine meisjes worden groot

2008-11-07T13:21:00.000-08:00

Bij toeval ontdekte ik twee gelijkende foto's in het fotobestand: de eerste is van augustus 2007, de tweede van oktober 2008.

Halloween

2008-11-07T13:05:00.000-08:00

Vorige week was het weer Halloween. Nine was verkleed als poes (maar wel een prinsessenpoes natuurlijk: roze jurk met staart en haarband met oren) en Kiki was verkleed als prinses. Albert ging net als vorig jaar met de meisjes op stap voor Trick or Treat. Op zijn werk had hij die dag ook al zijn klompen aan voor Halloween, hij kon de dag erop amper meer lopen... de opbrengst van een uurtje langs de deuren was overigens zeer indrukwekkend!

Edmonton Eskimos

2008-10-24T09:10:00.000-07:00

Nine mocht zelf popcorn bestellen en betalen. Nine: "Can I have the biggest popcorn you have?", dit was het resultaat.

Albert is laatst met Nine naar een Canadian Football wedstrijd van de Edmonton Eskimos geweest. Onder het mom "dat hoort bij de opvoeding" heeft hij het perfecte excuus om naar de sportwedstrijden te gaan, zo was hij vorige week nog met Nine naar een ijshockey wedstrijd van de Oiler Kings geweest (jeugdteam van de Oilers).

Tante Chan & Oom Mau

2008-10-13T19:10:00.000-07:00

Chan & Mau kregen een upgrade bij hun huurauto. Deze SUV was zo groot dat je er echt in moest klimmen. Onze - toch niet onaardige auto - leek wel een mini!

De Cadeaukoffer werd met gejuich door de meisjes ontvangen!

Een paar maanden geleden belde Tante Chan: of ze Kikus persoonlijk een cadeautje mochten brengen voor haar 3e verjaardag. Dat vonden we natuurlijk een geweldig plan. Zaterdag 4 oktober hebben we ze van Edmonton Airport afgehaald. Ze zijn hier een week geweest. In die week hebben we ze zoveel mogelijk van Edmonton & omgeving en ons leven hier laten zien. Zo was Tante Chan was met mij mee naar Kiki's school, ging Oom Mau was met Albert mee naar Nine's school, zijn Albert, Mau en Rien wezen hicken in Elk Island (National Park) waar ze in totaal meer dan 100 bizons hebben gezien (waarvan 1 kudde op een meter afstand van de auto), zijn Chan en Wendy meerdere malen naar West Edmonton Mall geweest en hebben Albert en Oom Mau Albert's favoriete trimroute door Whitemud Ravine Park getrimd. Ook hebben we met z'n 4en de tentoonstelling "Body World" gezien, die ook in Nederland getoond is. Afgelopen zaterdag vertrokken ze via de Rockies naar Vancouver, van waar ze volgend weekend terugvliegen. Ze kwamen hier op de laatste nazomerdag met 20C en vertrokken zaterdagochtend met -7C. We hebben een topweek met ze gehad. Bijzonder om mee te maken dat het leek alsof we ze de week ervoor nog gezien hadden, terwijl het toch al zo'n 14 maanden geleden was. Het afscheid ging logischerwijs dan ook gepaard met de nodige emo-momentjes.

Kiki's eerste schooldag!

2008-10-13T16:11:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag was Kiki's eerste schooldag op Preschool bij Miss Steed. Tante Chan en ik waren duty parent (dus: snacks openmaken voor de kinderen, tafels boenen na het kleien, kleuren, snacken, grond aanvegen etc!). Kiki vond het geweldig, ze mocht als "busy bear" die dag overal voorop lopen, het bordje van de deur op "groen" zetten als teken dat alle kids de klas in mochten en ze mocht de sand timer omdraaien zodat de kinderen wisten hoe lang ze nog hun snack mochten eten. Miss Steed deed haar best om alle kinderen heel netjes in een line up te laten lopen, maar met drie jarigen vergt dat wel de nodige oefening! Ze hadden deze dag ook een nature walk wat inhield: bladeren zoeken tijdens een wandelingetje rond de speeltuin. We hadden verwacht dat haar tweede dag op donderdag wat lastiger zou zijn aangezien ze dan zelf naar school moest zonder ons erbij, maar nadat Albert haar de klas in had gebracht had ze na een vrolijke "bye bye" alleen nog maar oog voor de legotafel.

Kiki 3 jaar!

2008-10-05T11:41:00.001-07:00

NIEUWS!

2008-09-08T19:36:00.000-07:00

Nu onze emigratie na ruim een jaar toch wel oud nieuws is geworden en het gekeuvel over het trimmen en de tuinperikelen natuurlijk wel valt in de categorie I.B.G. (Interesting But Go on), is het eindelijk tijd voor een echt nieuwtje dachten we zo. Bij deze: eind maart verwachten we ons eerste echte Canadeesje! Jawel, "we zijn zwanger", inmiddels 12 weken.
Het geslacht is nog niet bekend, dat hopen we zo rond de 18 weken te vernemen. Voor Nine is het duidelijk: ze wil alleen een zusje want "jongens zijn niet leuk". Op de vraag "en wat doen we dan als het een jongentje wordt?" gaf ze het duidelijke antwoord: "dan geven we 'm weg". Tsja, daar kunnen we het mee doen...

emailadres

2008-09-08T19:26:00.000-07:00

FYI (dit staat in 99% van de mails die Albert op zijn werk krijgt: For Your Information) voor degene die het adres polfamily@shaw.ca gebruikt: dit emailadres vervalt. We zijn te bereiken op familypol@gmail.com

Nine naar Kindergarten

2008-09-03T20:53:00.000-07:00

Nine's eerste schooldag is morgen. Ze gaat middagen naar school van 12.30 tot 15.30, behalve op donderdag, dan is het tot - let wel - 14.35, waarbij die laatste 5 minuten niet onderschat moeten worden. Dit valt nog alles mee, als ze de ochtenden naar school zou gaan, dan zou voor haar de school om exact 8.38 uur beginnen. Gisteren had ze een "Open House" om de juf en het klaslokaal eens te aanschouwen. De klas heeft een vissenkom, de receptie van de school een groot aquarium, de school ziet er "gezellig" uit met rode daken en de speeltuin is door onze meisjes goedgekeurd: er kan weinig meer misgaan zouden we zo denken. Op deze opendag werd ik overspoeld met formulieren die ik in moest vullen, daar was ik zonder te overdrijven ruim 20 minuten mee bezig (en niet omdat ik zo traag ben). Zo moest ik besluiten om wel of geen toestemming te geven voor schooluitjes, het feit dat Nine gefotografeerd kan worden, of deze foto's vervolgens gepubliceerd mogen worden in de nieuwsbrief, op de school website, op de website van Edmonton Public Schools, of vervolgens haar naam en/of haar leeftijd daarbij genoemd mag worden bla bla bla....
We hebben een handboek meegekregen om eens goed te bestuderen. Niet heel veel opvallendheden behalve: "ze spelen elke dag buiten, tenzij harde regenval of temperaturen kouder dan -23 graden" (inclusief wind chill, dat dan weer wel).
De juf is bij voorbaat goedgekeurd door Nine. Ze heet nl. Mrs. Renz. Nadat we Nine wat sterke verhalen over Circus Renz hadden verteld en Albert daarbij nog aanvulde dat hij "vroeger" bij Circus Renz had gewerkt, kon de juf niet meer stuk. Een leugentje om bestwil zeg maar.
Kiki mag naar de geliefde Miss Steed als ze 3 wordt. Ze heeft natuurlijk nog weinig besef van tijd, dat bleek toen ze vandaag haar schooltas al pakte (ze mag pas na 5 oktober...).

10K & 21,1K

2008-08-17T19:57:00.001-07:00

In een blog van vorig jaar augustus heb ik al eens bericht over mijn trimcoach. Deze coach kwam drie weken geleden met het volgende: "Ik heb een verrassing voor je! Ik heb je opgegeven voor de 10 kilometer van het ING Marathon Weekend, gaaf he!". Mijn reactie was zoiets als "uh..... nou, tsja, poeh hé, jeetje, hoe lang moet ik dan rennen?". Het feit wilde namelijk dat mijn record tot dat moment 42 minuten was en ik zag toch wel in dat ik in die 42 zware minuten geen 10K had gelopen. Dus na deze geweldige verrassing werd ik een paar keer per week vriendelijk doch ook wel dringend verzocht om eens "lekker te gaan trimmen". Mijn record was tot een paar dagen voor de race 1:02:22 (om precies te zijn!). Vol goede moed begon ik afgelopen zaterdag om 10.00 uur. Het was die dag loeiheet (tegen de 30C) maar gelukkig viel dat het eerste half uur nog mee. Maar ja, dan komt de fijnste helft nog zeg maar. Uiteindelijk heb ik mijn eerste race gered in 1:10 en nog wat seconden. Daarna was ik minimaal 20 minuten zodanig buiten adem dat ik in het geheel onaanspreekbaar was, maar een paar uur later was ik voornamelijk trots op mijn eerste medaille (die ik binnen een minuut natuurlijk af moest staan aan de meisjes....). Gistermiddag keek Albert met Nine en Kiki naar atletiek bij de olympische spelen. Nine vroeg aan Albert "Wanneer komt mama nu op tv?".

Vandaag hebben Albert en Jan de halve marathon gerend. Het plan van Albert om de hele marathon te rennen viel in het water, of eigenlijk in de sneeuw. Door de strenge lange winter, Albert's nieuwe baan en nog meer van dat alles lag zijn trainingsschema zodanig op z'n gat dat een hele marathon niet geheel verantwoord was. Het spreekt voor zich dat Albert daar zeer verbolgen over was, maar voor de liefhebber: zondag 16 augustus 2009 gaat het vast gebeuren. De halve marathon begon om 8.00 uur 's ochtends. Ook vandaag werd het 30C dus het vroege tijdstip was weertechnisch zeer goed gekozen. Albert passeerde de finish in een nettotijd van 1: 39 en Jan in 1:49. Voor beide mannen een persoonlijk record. Verbazingwekkend hoe het mogelijk is dat ze na 21,1 kilometer totaal niet buiten adem over de finish komen en direct in staat zijn om in geuren en kleuren over het parcours te vertellen.

Ik kan overigens direct weer in training, vandaag zei mijn coach namelijk: "Als je de 10 kilometer kan, dan kan je ook een halve marathon!" Ik heb nog veel te trainen vrees ik....

Project Tuin III

2008-08-17T19:24:00.000-07:00

Jan en Albert hebben samen de bestelling bij het tuincentrum opgehaald. Onder weg zijn ze nog een paar graszoden verloren...
Van Visboer naar Tuinman
Eén boom
Zes struiken
De Voortuin!

Project Tuin II

2008-08-08T13:01:00.000-07:00

We zijn inmiddels weer een stapje verder met Project Tuin: het felbegeerde papiertje voor de Final Grade is ook binnen! We willen binnenkort met de voortuin beginnen zodat we geoefende landscapers zijn als we met de achtertuin aan de slag gaan.
In onze straat hebben reeds 3 huizen hun voortuin gereed. Nu viel ons op de alle drie de huizen een voortuin hebben met 1. gras; 2. één boom; 3. welgeteld 6 struikjes. Dit kon geen toeval zijn dachten we zo...
Om het zekere voor het onzekere te nemen, heb ik bij de bouwer geïnformeerd naar de vereisten van de voortuin. We kregen de gouden tip om de Architectural Guidelines er eens op na te slaan:

"The minimum landscape standard for all lots shall consist of sod, one tree and a prepared shrub bed containing at least six shrubs. The minimum deciduous tree shall be 2” caliper, measured 6” above ground. The minimum coniferous tree (spruce or pine) must be a minimum 6’ tall. Shrubs shall be 2’ in height or spread. A prepared bed is defined by edging (landscaping vinyl, brick, concrete, etc.)"

Poeh, dit maar even uitprinten en met deze lijst maar "even" langs het tuincentrum....
Wordt wederom vervolgd.

1 jaar!

2008-08-04T19:32:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag was het precies 1 jaar geleden dat we naar Edmonton verhuisd zijn. We hebben 2 augustus gedoopt tot "Canadian Polletjes Day" en hebben dat gevierd met taart. Lekker cliché, maar.... wat vliegt de tijd! Niet te geloven dat we hier alweer een jaar zitten. Wat is er ongelofelijk veel gebeurd het afgelopen jaar. Ons nieuwe huis, onze nieuwe stad en ons nieuwe land: het is door de maanden heen ons nieuwe thuis geworden.

Heritage Festival - II

2008-08-04T18:50:00.000-07:00

Heritage Festival

2008-08-04T18:45:00.001-07:00

Afgelopen weekend en maandag (Holiday) was het Heritage Festival. Het cultureel erfgoed met de daarbij behorende culturele diversiteit van Canada wordt dan gevierd. Het festival wordt gehouden in een groot park, waar 75 verschillende culturen een stand met podium hebben. Bij elke stand kan je de nationale gerechten kopen, genoeg te eten dus. Het festival wordt druk bezocht, dit jaar waren er 400.000 bezoekers. Zaterdag waren we eerst met de meisjes heen geweest. Een succesnummer was de Roemeense "Elephant Ear", een soort grote platte oliebol van 30cm doorsnee (de vorm is gezien de naam verder wel te raden...) met poedersuiker. Natuurlijk gingen we ook naar de Nederlandse stand voor een puntzak patat, een broodje kroket, poffertjes en voor het inslaan van zo ongeveer een kilo Nederlandse snoep. Er stond ook een draaiorgel bij de stand genaamd "'t Hummeltje". Mooi verhaal hierbij is dat het draaiorgel eigendom is van De Nederlandse Club. Het orgel was na jarenlang gebruik toe aan een grondige renovatie. Dit bleek echter een zeer kostbare zaak en was voor De Club onbetaalbaar. Vorig jaar was premier Balkenende in Edmonton op bezoek en ging hij ook langs bij de Nederlandse Club. Balkenende hoorde over de slechte staat van het orgel en het feit dat restauratie wegens gebrek aan voldoende geld niet mogelijk was. Balkenende vond dit zo zonde, dat hij er eigenhandig zorg voor heeft gedragen dat de kosten voor de restauratie vergoed zouden worden. Mooi he!

Zondag hebben Albert en ik, tezamen met de familie Visscher (inmiddels wel bekend van de blog: onze MedeNederlanders uit Sherwood Park) meegewerkt in de Nederlandse stand op het festival. We stonden daar met een grote groep "wat oudere" vrijwilligers. Opperhoofd Mia die de regie strak in handen had binnen de stand voorzag ons gelijk van gepaste kledij: een oranje shirt, boeren kiel, schort, een pet etc.
Alida en ik hadden de eer om de broodjes te mogen snijden, een secuur werkje dat niet onderschat moet worden: de broodjes waren onmisbaar voor de kroketten, voor de broodjes gezond en voor de haring. Rien mocht de oliebollen, het patat en de kroketten frituren, Eva zorgde voor de constante toestroom van gefrituurde waar en Laura was topverkoopster bij de souvenirs.
En dan Albert... hij werd direct bij binnenkomst bevorderd tot Chef Haringkraam. Dit leek Mia toch wel een erebaantje, voor Albert lag dat wat anders: normaliter begint hij al te kokhalzen bij slechts de aanblik van haring... Gelukkig had hij een verstopte neus en wilde hij zich natuurlijk niet laten kennen. Als een volleerde visboer heeft hij de haring weten aan te praten alsof hij het dagelijks als ontbijt eet. Hij vertelde hoe De Echte Nederlander de haring eet, waar het vandaan komt, wat het precies is etc. Hij kreeg elke nationaliteit aan de haring, van jong tot oud. De haring was overigens diepgevroren ingevlogen uit Scheveningen.
Een bijkomend voordeel van ons vrijwilligerswerk was dat we ons de gehele dag tegoed mochten doen aan alle etenswaar van de stand, niet heel vervelend...
De Nederlandse stand was ongelovelijk populair. Op een gegeven moment stonden er dikke rijen voor de stand te wachten om geholpen te worden. Op het podium was de klompendans een groot succes, overigens op de voet gevolgd door het optreden van "Gerry at the keyboards" (onthou die naam!). Voor de oplettende kijker: zoek de fout op de foto....

Project Tuin

2008-07-30T12:57:00.000-07:00

Op dit moment zitten we midden in de tuinfase van "Eigen huis en tuin". Met het wel en wee van onze tuin kunnen op dit moment al minimaal 5 afleveringen gevuld worden. We kwamen hier eind september wonen en gingen voor de Nederlandse aanpak: we zouden het wel redden om voor de winter "even" de tuin aan te leggen. Ons plan van aanpak: "even" de tuin egaliseren, vervolgens "even" prut storten en vervolgens "even" wat graszoden regelen. Toen ik dit toentertijd tegen de buurvrouw zei, kreeg ik de vraag "Hebben jullie je Rough Grade Certificate dan al?". Onze reactie was heel intelligent "Huh?". Rough Grade houdt in dat de bouwer de tuin met bouwprut moet egaliseren, waarbij hij moet zorgen voor een goede afwatering.

In november, nog net voordat onze tuin maandenlang in een winterlandschap zou veranderen, zagen we de Bob de Bouwers door de tuin crossen met hun Bobcats. Daarna was het maanden stil. In mei kregen we het felbegeerde papiertje. Fase 1 hadden we doorstaan. Vervolgens fase 2: een final grade certificate bemachtigen: een laag zwarte aarde boven op de rough grade, wederom met de juiste afwatering etc. Onze tuin was inmiddels door de gemeente voorzien van mooie houten paaltjes met daarop aangegeven tot hoe hoog de final grade moest komen. Na het aanbrengen van de prutlaag moet vervolgens gespecialiseerd bedrijf langskomen om te meten hoe hoog de prutlaag op de diverse plekken is. Dat kost overigens $275. Dat bedrijf stuurt de info door naar de City, die beslist vervolgens of de certificate verstrekt wordt.... Ja, ja, dachten we dat Nederland bureaucratisch was, maar regelzucht is ze hier ook zeker niet vreemd....

In de tussentijd hadden we "een mannetje" geregeld die "alles kon": een deck, een schutting, de final grade, het houdt niet op. Nou, dat was boffen. En hij was nog goedkoop ook! Dat beviel ons Nederlanders natuurlijk erg goed. Deze Gezellige Brett was dus een geschenk uit de hemel. We hadden met hem afgesproken dat hij eerst met het deck zou beginnen, dan zouden we in ieder geval de achterdeur uitkunnen zonder een meter naar beneden te moeten springen. Zou volgens onze man een paar dagen duren, Brett en zijn maat deden er echter weken over. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het hekje van het deck is alleen een beetje wiebelig, dat wordt nog geregeld door Brett, zegt hij.... en ja, dat tijdelijke trapje van het deck de tuin in, die zit nog niet goed vast dus eigenlijk moeten we die maar niet teveel gebruiken, zei hij. Hij had namelijk als echte klusjesman niet het juiste gereedschap bij zich om het trapje vast te maken, maar dat kan de beste overkomen toch? Bij Project Deck hadden we gelukkig alleen voor het materiaal betaald, de rest van het geld zou Brett krijgen als het deck helemaal af is: dus met een stevig hek, een robuuste trap etc.

Vervolgens zou Brett aan de final grade beginnen. Elke keer kwam hij niet op de afgesproken dag, maar daar kon hij niets aan doen. Eerst regende het, daarna werd de truckload met prut niet afgeleverd, daarna had hij vakantie, een bruiloft, een familiereünie etc. Langzaamaan begon het ons te irriteren. We hadden een offerte gevraagd bij een wel-professioneel-ogend bedrijf en we hadden tegen elkaar gezegd dat als we Brett dat weekend niet in actie zouden zien in onze tuin, we met die ander in zee zouden gaan. Volgens die ander hadden we maar liefst 5 truckloads dirt nodig. Helaas voor ons begon Brett dat weekend toch nog aan de tuin. Volgens hem hadden we 3 truckloads nodig, daarna "ik regel er toch nog maar een bij", vervolgens "ik heb toch een 5e nodig". Brett had er niet aan gedacht om van tevoren uit te rekenen hoeveel hij nodig had, dit vertraagde de boel. Nu de zomer aangebroken is, is de hele wijk bezig met z'n tuin en rijden de trucks af en aan. Tsja, je moet dan wel connecties hebben om op korte termijn je prut bezorgd te krijgen en aan die connecties ontbrak het onze goede man.

Brett en maat hebben er urenlang (verspreid over 2 weken) over gedaan om de prut te regelen, te verspreiden door de tuin met een door Brett aangeschaft Bob de Bouwer-wagentje (hij was trots! Hij poetste elk prutje er secuur van af, dit kwam de snelheid van de klus overigens niet ten goede). Uiteindelijk moest hij de klus eenzaam klaren: zijn maat was tijdens een andere klus van de tweede verdieping van een huis naar beneden gevallen, had zo'n beetje alles in zijn benen gebroken wat mogelijk was en was uit de roulatie. In de tussentijd zag ik het professionele bedrijf bij ons in de wijk fluitend tuinen voorzien van dirt: dat bedrijf deed ongeveer 4 uur over een tuin van ons formaat.... als je Brett dan urenlang, wat zeg ik: dagenlang, zie klungelen met zijn hark, dan gaat die grijns van de gezellige man je op een gegeven moment wel tegenstaan.... Na dagen "buffelen" was Brett klaar, dit kwam overigens alleen door het feit dat Albert - in strijd met de waarheid - tegen hem had gezegd dat we de certificate reeds hadden aangevraagd en dat het bedrijf de volgend dag al zou komen inspecteren. Leugentje om bestwil, eindelijk zagen we de man zweten.

Het resultaat verbaasde ons niet: twee weken later kregen we het oordeel "the final grade failed". Ook bij Project Final Grade hadden we alleen voor de truckloads betaald en niet voor het werk. Pas na ontvangst van het certificaat zouden we Brett het gehele bedrag dat we hadden afgesproken betalen. Brett zou de grade wel even komen herstellen. Na een week radiostilte gaven we het op. Inmiddels hadden we de buren geadviseerd om vooral met die pro in zee te gaan en niet met Brettje. De pro was blij dat wij de buren als klant hadden aangeleverd en als dank herstelde de pro het broddelwerk van Brett gratis voor ons. Van Brett hebben we sindsdien niets meer vernomen... Op naar de volgende aanvraag voor onze certificate. Albert heeft Brett medegedeeld dat die $275 die we wederom moeten betalen, wordt afgetrokken van het geld dat hij nog van ons tegoed heeft, hij stamelde "dat is goed" en durfde verder niet veel in te brengen.
Project Tuin wordt vervolgd.

Dutch of English

2008-07-20T19:16:00.000-07:00

Het is erg boeiend om de taalontwikkeling van de meisjes in het Engels èn in het Nederlands te volgen. Zo langzaamaan zijn er steeds meer woorden en zinnen die ze alleen in het Engels zeggen, zoals "I am stuck", "a star", "bless you" bij een niesbui, "thank you", "cereals", "basement", "bouncy ball", "sleep well", "bye bye", "marbles" (dit woord moest ik overigens opzoeken in het woordenboek, geen idee waar ze het over had toen ze uit school kwam en zei "ik heb met marbles gespeeld", het bleken knikkers te zijn). Kiki papegaait alles na. Als we Engels tegen haar praten, dan begrijpt ze al veel, wel bijzonder om te zien aangezien ze nog niet naar school gaat.
De meisjes maken ook eigen woorden door een mengelmoes van Nederlands en Engels. Zo is bij Nine de combinatie van "botten" en "bones" verworden tot "bonen" (het duurde even totdat ik door had wat ze bedoelde dat ik harde bonen in mijn lichaam heb) en "kamperen" en "camping" is verworden tot "campen". Kiki maakt van een aardbei en een "strawberry" een "aardberry". De meisjes hebben in de straat een Spaanstalig vriendje en vriendinnetje. Als ze samen spelen is het geweldig om alle talen door elkaar te horen. Kiki begint vaak in het Nederlands en wordt vaak door Nine terecht gewezen "nee joh, je moet toch Engels praten anders snappen ze het niet".

Albert kan zich moeiteloos redden in het Engels. Voor mij is het af en toe wat lastiger en is het zoeken naar woorden, maar dat is niet vreemd aangezien Albert de hele dag Engels op zijn werk spreekt. De taalnuances hebben we (nog) niet helemaal. Af en toe wordt een grap niet helemaal begrepen of lukt het niet om een gevatte opmerking te maken. Dat zal door de jaren heen wel makkelijker gaan, maar 100% zal dat nooit worden.

Toen ik laatst met Nine bij de tandarts was, had ik een mooie verspreking. Nine heeft zwakke kiezen, door mij aangeduid als "weak moles" i.p.v. "weak molers". Ik had pas thuis door dat ik het tegen de tandarts had gezegd dat Nine "zwakke mollen" heeft. De tandarts was zo professioneel om niet keihard te gaan lachen....
Dit is overigens niets bij mijn verspreking van jaren geleden in Gillingham toen ik met de familie Pol mee mocht op vakantie. Tegen een kennis die een geweldig mooie Engelse bloementuin had, vertelde ik trots dat Meneer Pol "a lot of graves" i.p.v. "grapes" in zijn tuin had... Die kennis reageerde zo geschrokken dat ik uiteindelijk door had dat ik me versproken had.

Canada Day

2008-07-03T20:57:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag, 1 juli, was het Canada Day. Op deze Holiday werd de 141e (!) verjaardag van Canada gevierd. We zijn eerst naar City Hall geweest en daarna naar de Legislature, zeg maar het parlementsgebouw van de provincie. Bij beide locaties heb je een bad met fonteinen, met mooi weer springt iedereen erin. Op deze dag "moet" je als Edmontonian eigenlijk naar deze locaties. Het verbaasde ons dan ook dat er eigenlijk niets bijzonders te zien was of georganiseerd werd, maar dat toch "iedereen" er was en het door de drukte heel gezellig was. Bij City Hall was een dj met wat muziek en binnen werden traditionele dansen uit verschillende landen opgevoerd (klompendans hebben we niet ontdekt) maar verder gebeurde er niet veel. Bij de Legislature maakte een groep muzikanten het op een gegeven moment extra gezellig en waren er een paar springkussens voor de kids, maar dat was het ook wel. Patriotism is niemand hier vreemd: het maakt niet uit van welke afkomst: iedereen liep met Canada shirts, Canada vlaggen etc. De meisjes noemden deze dag de Canadese Koninginnedag. Voor de liefhebber de tekst van de National Anthem:

O Canada! Our home and native land!

True patriot love in all thy sons command.

With glowing hearts we see thee rise,

The True North strong and free!

From far and wide, O Canada,

We stand on guard for thee.

God keep our land glorious and free!

O Canada, we stand on guard for thee.

(De Franse versie mag een ieder zelf even googlen....)

Nine's first school year

2008-06-23T09:23:00.000-07:00

Nine's eerste schooljaar in Canada zit er alweer op. Sinds afgelopen week heeft ze voor het eerst Summer Holiday. Ze kreeg een graduation picture en een heus certificaat als bewijs van het volbrengen van preschool. Op naar Kindergarten in September (groep 1 in Nederland). Kiki mag na haar 3e verjaardag in oktober het stokje van Nine overnemen en mag in de klas bij Miss Steed. De onderste foto is gemaakt voor moederdag en zat op een receptenboekje van school. Alle kinderen moesten een recept meenemen van hun favoriete recept, gezien alle nationaliteiten in de klas is het een bijzonder receptenboekje geworden. In het boekje zat ook nog een inteview dat Miss Steed met Nine had gehouden. Eén van de vragen was "What does your mom do all day?", Nine's antwoord was "Watch television and nothing else". Tsja, daar kan ik het mee doen...

Oranje in Edmonton

2008-06-17T16:18:00.000-07:00

Natuurlijk volgen wij Oranje hier vol overgave. Het leeft hier niet bij elke Canadees even veel, zo hebben we de buren wel wat uitleg over de oranje vlaggetjes moeten geven "Hé, who's birthday is it today?". Het tijdsverschil vergt wel wat creatief denkvermogen om alles te kunnen volgen. Voor de werkenden onder ons dan, want voor de "stay-at-home-mom" is dat natuurlijk geen probleem: kids moeten verplicht rusten van 12.45-14.30 en dan komt het wel goed met de EK-beleving. Detail is wel dat de laatste dag voor de schoolvakantie van Nine wat roet in het eten gooide bij de wedstrijd tegen Frankrijk, aangezien de moeders acte de presence moesten geven, maar dat terzijde. Albert heeft het mooiste toch wel meegekregen. De tweede helft van Nederland-Italië heeft hij met een een Italiaanse collega gekeken. Albert's baas heeft de management meeting bewust wat kort gehouden, al rennend kwamen de voetbalkijkers net op tijd aan in een pub in Downtown: Albert strak in pak mèt Oranje shirt, zij strak in mantelpak mèt Italiaans shirt. Resultaat "she wasn't amused, he was".

Voor Nederland-Frankrijk werd het Albert wel erg makkelijk gemaakt. De baas van ING West-Canada kwam naar Edmonton en is een Nederlander. Hij wilde graag de wedstrijd zien. Tsja en dan is Albert niet de beroerdste om dat "even" te regelen. Het hele management in een pub, wat "versnaperingen", nog een paar "brokers" om het toch werkgerelateerd te houden en de wedstrijd werd in volle glorie bekeken. Die baas zei nog "het is niet niks om dit met Canadesen te kijken, ze snappen bar weinig van ons spelletje".

Nederland-Roemenië ging helaas aan Albert voorbij, dit keer viel er echt niets te regelen. Maar ja, het belangrijkste was gelukkig al geweest. Albert had zich bij zijn favoriete pizzatent in Downtown vandaag niet zo populair gemaakt. Hij feliciteerde de mevrouw van de pizzatoko met de plaatsing van Italië voor de kwartfinales. Ze bleek echter een Griekse te zijn....

Na Nederland-Italië haalden Albert en ik nog even een Starbucks en reden we door de wijk (nee, we zijn geen ontaarde ouders die hun kids thuis slapend achterlaten: we hadden toen nog een 24/7 oppas met Omi en Opa Ko bij ons thuis). Op een gegeven moment trapte Albert keihard op zijn rem, zette zijn alarmlichten aan en begon ongenadig te toeteren, ik was nogal verbaasd. Het was te verklaren: we reden op Holland Way dus voor Albert niet meer dan logisch. Ik werd de auto uitgestuurd, we moesten even een polonaise om de auto..... Op de terugweg reden we langs een huis die volkomen uitgedost was in oranje! Compleet met "Hup Holland Hup"-vlaggen etc. Wij wederom op de rem en gelijk aangebeld. Bleken twee Canadesen te zijn die pas op vakantie waren geweest bij hun Nederlandse vrienden in Purmerend. Gezellige lui, ze hadden hun vakantie geweldig benut bleek later: ze zijn ook nog in Enkhuizen geweest. Ze waren diep onder de indruk van het oranje versierde Nederland en hadden bij de Kruidvat alles ingeslagen om hun huis & auto oranje te versieren. Dat het echte Oranje fans waren geworden bleek wel toen ze vertelden dat ze die avond na de winst van Oranje op Italië luid toeterend door Little Italy in Edmonton waren gereden. Na de felicitaties over en weer vertrokken we met een stroopwafel van onze nieuwe vrienden huiswaarts. Dat Oranje vrienden maakt bleek vrijdag na de wedstrijd Nederland-Frankrijk, ze stonden met een fles wijn voor de deur om de winst van Ons Oranje te vieren.

Craig MacTavish

2008-06-12T20:56:00.000-07:00

Bij het uitzwaaien van ons eerste bezoek op Edmonton International Airport stond deze sportman voor ons in de rij bij het inchecken. Natuurlijk weet iedereen wie deze man is, maar voor de zekerheid: dit is natuurlijk Craig MacTavish, Head Coach van de Edmonton Oilers, team mate van de legendarische Wayne Gretzky, hij heeft meerdere Stanley Cups op zijn naam staan. Bij toeval even een fotomomentje: hij vergat zijn portemonnee op de incheckbalie en ik was natuurlijk niet te beroerd om die - na een sprint richting de paspoortcontrole en in ruil voor deze foto - aan hem terug te geven. Ik weet het, ik had er op z'n minst een seizoenskaart uit moeten slepen...

Ons Eerste Bezoek

2008-06-12T20:10:00.000-07:00

Vandaag hebben we ons eerste bezoek uitgezwaaid. Mijn moeder en stiefvader, alias "Omi & Opa Ko" zijn 4 weken bij ons op bezoek geweest. Als (bijna) volleerde Edmontonians hebben we ze Edmonton en omgeving laten zien. De Rockies mochten natuurlijk niet ontbreken. We hadden verwacht dat de meisjes in het begin wel even de kat uit de boom zouden kijken, ze hadden Omi & Opa Ko immers al 10 maanden niet meer gezien, maar dat bleek niet het geval. Voor ons was een 24/7 oppas natuurlijk ook wel een echte luxe!

De Club

2008-05-27T14:18:00.000-07:00

De "Scandinavian Club" huist in hetzelfde clubgebouw

De "broodje kroket-rij"

Twee weken terug was de "Spring Market" van The Dutch Canadian Club ("DCC" voor intimi). De eerste keer voor ons. We waren er met Rien&Alida en hun dochters Eva&Laura, zij zijn 3 jaar geleden geëmigreerd en zijn al vaker bij de DCC geweest. We hadden van hun al vernomen dat de gemiddelde leeftijd 75+ was en dat bleek te kloppen. Het was weer even ouderwets gezellig zeg maar.

De Club II

2008-05-27T14:16:00.001-07:00

Een eerste gesprek met De Politie

2008-05-08T20:11:00.001-07:00

Samen met de meisjes haal ik Albert vaak op bij het busstation. Dit scheelt tijd, hij hoeft dan niet over te stappen. Vanaf daar rijden we dan met z'n vieren naar het bushokje waar Albert's fiets staat. Meestal fietst hij die paar minuten naar huis met Nine op zijn schouders. Vinden ze allebei geweldig. Laatst stonden er een paar agenten in de buurt van het bushokje koffie te drinken (nee, niet generaliserend, dat was toevallig echt zo. En nee, ze waren geen donuts aan het eten). Albert wilde zich niet laten kennen en nam zoals gewoonlijk Nine op z'n schouders. Het was natuurlijk niet verbazingwekkend dat hij onderweg tot stoppen werd gemaand:
Politie: "What do you think you are doing?"
Albert: "I'm cycling."
Politie: "And what do you think about it?"
Albert: "It's the best part of my day."
Politie: "I can imagine that. What do you think you will do now?"
Albert: "I think I will walk."
Politie: "That's a really good idea."
Hij had geluk: geen boete. Nine was overigens ongelofelijk boos op de agenten, ze kan er nog steeds niet over uit dat dit pleziertje haar is afgenomen. We hebben - pedagogisch verantwoord - ons best gedaan om Nine te overtuigen dat de agenten natuurlijk wel gelijk hadden...

We vragen het de professional: Patrick, wat had jij gedaan als je dit had aangetroffen in Amsterdam?

Rockies

2008-04-27T20:30:00.000-07:00

onder: eerste aanblik Rockies

links: elk
breakfast

Afgelopen weekend zijn we voor het eerst met de meisjes naar de Rockies geweest. Wat een weelde, ongelofelijk. We zijn met z'n tweeën in 2001 in de Rockies geweest, maar waren eigenlijk vergeten hoe mooi het daar is. Vanaf Edmonton is het 366 kilometer rijden. Het is in een kleine 4 uur te rijden. Vrijdagochtend zijn we vertrokken. Direct als je Edmonton uit rijdt, begint de natuur en daarna wordt het alleen maar mooier. Je komt niet heel veel plaatsen tegen onderweg. Ongeveer halverwege ligt Edson, perfecte plek voor een snack-, plas-, coffee- en relaxmomentje. Onderweg zijn we natuurlijk vaak gestopt om foto's te maken. De wildlife score van 3 dagen Rockies: één squirrel, 3x een kudde mountain goats (waarvan één grote kudde zoals het hoort: op een steile bergwand, daarnaast nog een kudde in de berm en een midden op de weg), twee keer een kudde elk en twee keer een clubje deer (of zoals de meisjes zeggen: Bambi's). We moeten toegeven dat we de elk niet direct herkenden.... ("huh, kijk eens hoeveel paarden, hmm, wat hebben ze een korte staart, rare paarden, hé het zijn grote herten!"). We verbleven in een hotel in Jasper towncenter. Overal waar je loopt in Jasper zie je de bergen om je heen. Het hotel bleek naast een zwembad ook nog 3 hottubs buiten te hebben, vanuit de hottubs hadden we uitzicht op de besneeuwde bergen. In Jasper towncenter was geen sneeuw meer, maar als we de bergen op reden, dan lag er nog een mooi pak.

Rockies II

2008-04-27T20:23:00.001-07:00

Maligne Canyon

Medicine Lake

Weetjes

2008-04-19T15:51:00.000-07:00

Edmonton heeft 660.000 pot holes (kuilen/kraters in de weg), dit seizoen worden er 500.000 gedicht.
Om in bovengenoemde terminologie te blijven: de ING heeft een hole in one insurance: een organisator van een golftoernooi kan zich verzekeren voor de uitbetaling van de prijs die verdiend kan worden bij het slaan van een "hole in one".
In Nederland is het natuurlijk een feit van algemene bekendheid dat de NOS pro Ajax en anti Feyenoord is. Hier heb je hetzelfde met ice hockey op CBC: de zender zou pro Toronto Maple Leafs en anti Montreal Canadians (de "Habs") zijn. Deze discussie wordt breed uitgemeten in de Edmonton Journal. De Mart Smeets van Canada zou bijvoorbeeld expres de Franse namen op zijn Engels uitspreken en de kleuren dragen van de tegenstander van de Habs.
Was het twee weken terug nog 22C in het weekend en zaten we met ijs op de porch, afgelopen weekend was het -10C en hadden we een sneeuwstorm. In totaal is er 30cm sneeuw gevallen. Het is 20 jaar geleden dat het weer zo winters was in deze tijd van het jaar. De grote voorjaarsschoonmaak van de straten was al in volle gang: de straten werden schoongeveegd van het strooizand (wordt hier gestrooid i.p.v. zout), maar de sneeuwschuivers konden deze week weer opnieuw beginnen.

Van van naar SUV

2008-04-19T15:38:00.000-07:00

Met toch wel een beetje gevoel van weemoed hebben we onze eerste Canadese auto, onze Plymouth Voyager van, ingeruild voor een Hyundai Sante Fe. De kosten van de van liepen de spreekwoordelijke spuigaten uit. Nadat de teller op een slordige $ 3.000,00 stond en de lijst met gebreken evengoed langer en langer werd, was het tijd voor een andere auto. Bij deze willen we Tijn als aanschaffer van de van en Jan die de auto aan ons gegeven heeft nogmaals hartelijk danken!

Bruidsparen

2008-04-17T21:14:00.000-07:00

Het minste dat wij als grote afwezigen kunnen doen is een publiekelijke felicitatie. Dus bij deze:
Lieve Dirk&Maris: gefeliciteerd met jullie huwelijk!
Lieve Alwin&Mirjam: ook jullie gefeliciteerd met jullie huwelijk!

Promotie

2008-04-03T10:04:00.000-07:00

Nu is Albert iets te bescheiden om het zelf op de blog te zetten, dus aan mij de schone taak: Albert heeft een nieuwe baan! Binnen de ING heeft hij promotie gemaakt: van Unit Claims Manager naar Regional Service Manager voor de Northern Alberta Region. Het bijzondere aan deze promotie is dat hij een hele functielaag overslaat en dus eigenlijk de baas van zijn eigen baas wordt. Hij krijgt een aantal teams onder zich en zal verantwoordelijk zijn voor procesverbeteringen en systeemimplementaties bij tussenpersonen. In totaal zal hij ruim 70 man onder zich krijgen. Ingangsdatum: 1 mei a.s. Best stoer na een half jaar he!

Typo

2008-03-30T20:31:00.000-07:00

"Typo" is op Albert's werk jargon voor typefout. De volgende typo hebben we eigenlijk al benoemd tot "Typo of the year":

(een vrouwelijke collega manager mailt naar Albert)
"Indeed , I will see how the broker takes it when we have 'all our dicks in a row' and go from there ."
1 minuut later gevolgd door:
"Oh my .. oh MY just as I hit 'send' , I saw the error - I meant 'all our DUCKS in a row' (thank goodness this did not go 'outside')."