Nine&de Chilenen

• Bij Nine op school hebben ze elke week een ander thema. Laatst was het thema "Around the world". Alle kinderen van niet-Canadese komaf mochten spullen van hun land meenemen. Nine's collectie zal niemand verbazen: klompen en de Nederlandse vlag. Verder had ze nog een kinderatlas mee om te laten zien waar Nederland ligt en een cd van K3 (onder het mom: voor de Canadesen is België en Nederland één pot nat). Veelvuldig werd genoemd dat Nine uit The Netherlands komt. Eén jongentje had het niet helemaal goed begrepen. Toen voor de zoveelste keer gezegd werd "Nine is from The Netherlands" zei hij vol ongeloof "Wow, you're from Neverland! Wow....". Hij vond het wel vreemd: als je bij Peter Pan in Neverland woonde, waarom kom je dan naar Canada?
• Afgelopen weekend heeft Albert geholpen met een verhuizing van een Chileense collega. Albert werd om 9.00 uur verwacht. De eerste verrassing was er al bij binnenkomst: ze waren allemaal op tijd. Het plan om één keer met de gehele inboedel naar het nieuwe huis te rijden was niet gelukt: de bus was 3x zo klein als gepland... Bij één van de ritten was de boedel niet vastgezet in de wagen en bij aankomst bij het nieuwe huis was de inhoud van de bus een grote chaos. De schade viel mee: slechts een paar lampen waren gesneuveld. Er dreigde nog wat oponthoud toen één van de verhuizers zijn sleutels in de verhuiswagen had laten liggen en de deur had dicht gegooid... Als echt geïntegreerde Chilenen eindigde de verhuisdag met een stapel pizza's en bier.

Half jaar - terugblik

Afgelopen zaterdag was het exact een half jaar geleden dat we met ons hele "hebbe&houwe" naar Canada vertrokken. Nou, ja ons hele "hebbe&houwe" was eigenlijk een paar dagen daarvoor al vakkundig door "chef", "senior" en "junior" ingepakt. Wij vertrokken slechts met 6 koffers, veel handbagage, 1 buggy (voor de lezers van het eerste uur: hij is nooit teruggevonden, we hebben er $75 van de verzekering voor gekregen) en het belangrijkste: onze meisjes.

Het was een apart gevoel toen we op 2 augustus vroeg wakker werden op ons logeeradres. Een gevoel van spanning en toch wat zenuwen, maar zeker zonder twijfel. Het blijft vreemd als je maanden naar een moment toe leeft en dat dat moment dan eindelijk aanbreekt. Op Schiphol met Roman&Annoeska&kids en met Tante Chan&Oom Mau was het gezellig, we deden een bakkie net alsof we nog een keer naar Mauritius op vakantie gingen. Het spreekt voor zich dat het uiteindelijk afscheidsmoment emotioneel was. Roman zei nog "Ik vind het zo stoer van je, zus", tsja, laat dan de tissues maar komen... Na 8x "nog één laatste knuffel" met hun allemaal gingen we door de douane.

We hadden lang een heerlijk vakantiegevoel. Ook al was Albert aan het solliciteren, we hadden alle tijd om de stad te verkennen. Toen de baan bij de ING rond was, zijn we gelijk met Makelaar Sam huizen gaan kijken. We hadden nooit gedacht dat we de eerste dag gelijk een bod zouden doen! De onderhandelingen gingen vrij soepel maar ons financiële vrouw bleek meer verstand van verzekeringen te hebben dan van hypotheken... Op 25 september verhuisden we al naar Scott Lane. Ongemerkt ging het vakantiegevoel over in het normale ritme. Het huis is heel snel ons thuis geworden.

Vanaf oktober is Nine naar preschool gegaan. Ze spreekt op school al korte zinnen in het Engels en ze begrijpt alles wat er op school gezegd wordt. Inmiddels kent ze het alfabet in het Engels en wil ze dat we Engelse woorden voor haar vertalen naar het Nederlands ("wat is een vulcano?" "Dat is een vulkaan" "hm, dat is wel een gek woord"). Kiki neemt het Engels van haar zus over en antwoordt nu met "yes" en van het telt op haar eigen wijze vol overtuiging "one, two, vier, nine, zeven". Het heeft na haar verjaardag in oktober een paar maanden geduurd, maar ze heeft inmiddels door dat ze geen "vijf!" is, maar twee...

We verbazen ons nog steeds over de vriendelijkheid van de gemiddelde Canadees. Als we een winkel binnenkomen en de verkoopster vraagt direct "how are you doing", dan volgt nog vaak het gevoel van "huh, pardon?". Waar we nog niet aan gewend zijn is het vooroorlogse banksysteem hier. Internetbankieren is nog iets bijzonders, cheques zijn heilig en alles maar dan ook alles wordt geregeerd door je credit history (die wij als nieuwkomers niet hebben, wat vrij lastig is...). Wonder boven wonder zijn we ook al best gewend aan het ijskoude weer. De sneeuw verveelt ook nog steeds niet, ook al is het sinds november geen dag sneeuwvrij geweest.

We zijn hier nu 6 maanden, maar het voelt als een jaar. Natuurlijk hebben we wel vaak moeilijke momenten gehad. Door de maanden heen zijn die gelukkig wel minder geworden. Een gevoel van heimwee, het gemis naar mensen die ons lief zijn. Als een van jullie het moeilijk heeft, hadden we toch graag even live een knuffel willen geven, dat verjaardagscadeautje hadden we ook liever zelf gebracht dan opgestuurd en laten we het dan maar niet hebben over het missen van huwelijken en kraamvistites... Het is een keuze die we gemaakt hebben en we hebben over die keuze gelukkig nooit getwijfeld.

Dit is gelijk een mooi momentje voor het volgende: we vinden het geweldig dat zoveel van jullie onze blog lezen. Dank voor alle reacties en dank voor alle e-mails die we ontvangen. Dankzij de reacties en mails hebben we een rechtstreeks lijntje met Nederland. Dank!